ഇതൊക്കെ ചെറിയൊരു അബദ്ധമല്ലേയുള്ളൂ…” വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ അവൾ ചോദിച്ചു.മാളവികയുടെ തോളിലെ സ്പർശനമറിഞ്ഞ ആ പയ്യൻ മുഖം ഉയർത്തി. കണ്ണ് നിറഞ്ഞ്, വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൻ വാവിട്ടു പറഞ്ഞു:
“സോറി മേഡം… എന്റെ ഒരു അശ്രദ്ധ കാരണം നിങ്ങളുടെ ഡ്രസ്സ് ആകെ…”
“അതൊന്നും സാരമില്ലെടാ, നീ കൊച്ചല്ലേ, ഇതൊക്കെ വെറും അബദ്ധമല്ലേ,” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മാളവിക തന്റെ തോളിലുണ്ടായിരുന്ന കോട്ടൺ ഷാൾ എടുത്ത് അവന്റെ കണ്ണീരണിഞ്ഞ കവിളുകളും കണ്ണുകളും വളരെ സ്നേഹത്തോടെ തുടച്ചുകൊടുത്തു.
അവന്റെ സങ്കടം മാറട്ടെയെന്നു കരുതി മാളവിക അവന്റെ കുടുംബ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു: “വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട്? വിശേഷങ്ങൾ എന്തൊക്കെ야?”
അവൻ കുറച്ചുകൂടി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു: “വീട്ടിൽ അമ്മയും ഒരു ചെറിയ അനിയനും മാത്രമാണുള്ളത് ചേച്ചി. അമ്മയ്ക്ക് ക്യാൻസറാണ്…
ആ വലിയ ഹോസ്പിറ്റൽ ചെലവും മരുന്നിന്റെ പണത്തിനും വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ പഠനത്തോടൊപ്പം ഈ ചെറിയ ജോലിക്കൊക്കെ വരുന്നത്.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ മാളവികയുടെ നെഞ്ചൊന്നു നീറി. അവന് അവനോട് വല്ലാത്തൊരു അനുകമ്പ തോന്നി. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി ചോദിച്ചു: “മോൻ ഇപ്പോൾ ഏത് ക്ലാസിലാ പഠിക്കുന്നത്?”
“ഞാൻ പ്ലസ് ടൂവിലാണ് ചേച്ചി.”
“അപ്പൊ നിനക്ക് പതിനെട്ടായില്ലേ? അതിനുമുമ്പേ നീ ഈ പണിക്ക് ഇറങ്ങിയോ?” മാളവിക കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല ചേച്ചി, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പതിനെട്ട് വയസ്സായി. അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഇടയ്ക്ക് ഒരു വർഷം പഠനം നിർത്തി ജോലിക്ക് നിന്നതാ, പിന്നെയാണ് തിരിച്ച് പഠനത്തിലേക്ക് കയറിയത്,” അവൻ സങ്കടം ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവന്റെ ആ അവസ്ഥയോടുള്ള ആദരവായി മാളവിക തന്റെ ഹാൻഡ്ബാഗിൽ നിന്നും നേരത്തെ എടുത്തുമാറ്റിയിരുന്ന ആ രണ്ട് അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ടുകൾ പുറത്തെടുത്തു അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു.
“ഇത് ഞാൻ വാങ്ങില്ല ചേച്ചി, പ്ലീസ്,” അവൻ പേഴ്സ് വാങ്ങാൻ മടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നീ ഇത് വെക്ക് കുട്ടി, ഇതൊരു ചേച്ചിയുടെ സ്നേഹമായി കണ്ടാൽ മതി,” മാളവിക നിർബന്ധിച്ച് ആ പണം അവന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു.
തുടർന്ന് അവൻ മാളവികയോട് ചോദിച്ചു: “ചേച്ചി എന്താ ചെയ്യുന്നേ?”
“ഞാൻ അടുത്തുള്ള ഒരു സ്കൂളിൽ ടീച്ചറാണ് മോനെ. നിനക്ക് എന്ത് സഹായം വേണമെങ്കിലും എന്നെ വിളിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാളവിക അവളുടെ പേഴ്സണൽ ഫോൺ നമ്പർ അവന് എഴുതിനൽകി.
അവിടം വിട്ട് പിരിയുമ്പോൾ മാളവിക ആ പയ്യനെ വാത്സല്യത്തോടെ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും ചേർത്ത് ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ശരി മോനേ,
നന്നായിട്ട് പഠിക്കണം, കേട്ടോ,” എന്ന് ടാറ്റയും കൊടുത്ത് അവൾ പതിയെ ആ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും തിരിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു.മാളവിക റെസ്റ്റോറന്റിന്റെ പടവുകൾ ഇറങ്ങി നേരെ
കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു. അവിടെ വണ്ടിക്ക് അരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന ആ സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരൻ മാളവിക വരുന്നത് കണ്ട് ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി നിന്നു.
അവന്റെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ മാളവിക അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവളോട് സംസാരിക്കാൻ ഒരു ചെറിയ മടിയോടെയാണെങ്കിലും സെക്യൂരിറ്റി ചെറുപ്പക്കാരൻ ചോദിച്ചു: “മാഡം…നിങ്ങളുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറെ വർഷം ആയോ “? സർ കുറച്ച് ദേഷ്യം കാരൻ ആണ് എന്ന് തോന്നുന്നു “?
അവന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് മാളവിക ചെറിയൊരു കൗതുകത്തോടെയും കുസൃതിയോടെയും ഒന്നു നിന്നു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: “ഹഹ, അതൊക്കെ പിന്നെ പറയാം കേട്ടോ!”
എന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നേരെ വിനോദ് സാറിന്റെ കാറിലേക്ക് നടന്നു.
മാളവിക കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ഫ്രണ്ട് സീറ്റിൽ വന്നിരുന്നു. വിനോദ് സാർ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മുന്നോട്ട് എടുത്തു. നഗരത്തിലെ രാത്രി വെളിച്ചങ്ങളിലൂടെ കാർ പതുക്കെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ആ നിശബ്ദത ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് വിനോദ് സാർ ചോദിച്ചു:
“ഫുഡൊക്കെ നല്ലതായിരുന്നു അല്ലേ മാളവിക? ആ ഡ്രാഗൺ ചിക്കനും റൈസുമൊക്കെ അടിപൊളിയായിരുന്നു.”