വീടിന്റെ മെയിൻ ഡോർ ലോക്ക് ചെയ്ത് അവൾ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു. ആ വെള്ള സാരിയുടെ ഒതുക്കത്തിലും സൗന്ദര്യത്തിലും കാറിന്റെ ഡോർ
തുറന്ന് അവൾ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറി ഇരുന്നു.
പാത്രങ്ങളും ബാഗും ഫ്രണ്ട് സീറ്റിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഹോസ്പിറ്റൽ ലക്ഷ്യമാക്കി വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു.നഗരത്തിലെ റോഡുകളിലൂടെ കാർ പായിച്ച് ഏകദേശം ഇരുപത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവൾ അമ്മ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുന്നിൽ എത്തി.
ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് കാർ ഒതുക്കി നിർത്തിയ ഉടനെ അവൾ വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്ത് അമ്മയുടെ നമ്പറിലേക്ക് ഒരു കോൾ കൂടി ചെയ്തു.
“അമ്മേ, ഞാൻ പാർക്കിംഗിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അച്ഛൻ താഴത്തേക്ക് ഒന്ന് ഇറങ്ങി വന്നേ,” എന്ന് പറഞ്ഞ അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
കാറിൽ ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ, പാർക്കിംഗിന്റെ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് അവളുടെ അച്ഛൻ പതുക്കെ നടന്നു വരുന്നതാണ് കണ്ടത്. അച്ഛനെ കണ്ടമാത്രയിൽ മാളവിക കാറിന്റെ ഡോർ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി പുറത്തേക്ക് കൈ വീശി കാണിച്ചു.
അച്ഛൻ വണ്ടിക്ക് അരികിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു വന്നു. കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ആ ഭക്ഷണപ്പാത്രങ്ങൾ അടങ്ങിയ ബാഗ് മാളവിക എടുത്തു അച്ഛന്റെ കയ്യിലേക്ക് നീട്ടിക്കൊടുത്തു.
ബാഗ് വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ മാളവികയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് സാരിയുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരല്പം പുറത്തുകാണുന്ന അവളുടെ വയറിലേക്കും ബ്ലൗസിന്റെ വരിക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ ഡാർക്ക് ബ്ലൂ ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പിലേക്കുമാണ് നീണ്ടത്.
സ്വന്തം മകന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിലെ ആ വശ്യതയിലേക്ക് അച്ഛൻ ഒരു നിമിഷം കൊതിയോടെ നോക്കുന്നത് മാളവിക പെട്ടെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു.അച്ഛന്റെ ആ നോട്ടം കണ്ടതും മാളവികയ്ക്ക് ചെറിയൊരു ചമ്മലും അസ്വസ്ഥതയും തോന്നി.
അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്റെ സാരിത്തുമ്പ് ഒന്നുകൂടി വലിച്ചിട്ട് തന്റെ പൊക്കിളും വയറും കൂടുതൽ
ഭംഗിയായി മറച്ചുവെച്ചു.
എന്നിട്ട് അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു:
“ശരി അച്ഛൻ എന്നാൽ പൊയ്ക്കോളൂ, ഞാൻ വൈകുന്നേരം വരാം. ബൈ!”
അച്ഛൻ ഒരുകുറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ആ ബാഗ് വാങ്ങി തിരിഞ്ഞുനടന്നപ്പോൾ, മാളവിക വേഗത്തിൽ കാർ റിവേഴ്സ് ചെയ്ത് പാർക്കിംഗിൽ നിന്നും പുറത്തിറക്കി നേരെ തന്റെ സ്കൂൾ ലക്ഷ്യമാക്കി വണ്ടി ഓടിച്ചു.
കുറഞ്ഞ മിനിറ്റുകൾക്കകം അവൾ സ്കൂളിന്റെ ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് കാറോടിച്ചു കയറ്റി. സാധാരണയായി ബസ്സിൽ തിരക്കുപിടിച്ചു വരാറുള്ള മാളവിക ഇന്ന് സ്വന്തമായി കാറോടിച്ചു വരുന്നത് കണ്ടതും, സ്കൂൾ ഗേറ്റിൽ നിന്നിരുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളും സഹപ്രവർത്തകരുമെല്ലാം വലിയ അത്ഭുതത്തോടെയും കൗതുകത്തോടെയുമാണ് അവളിലേക്ക് നോക്കിയത്.
കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് പുറത്തിറങ്ങിയ മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക് സ്കൂളിലെ ചില പെൺകുട്ടികൾ ഓടിവന്നു. അവരിൽ ഒരാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“ടീച്ചർ… ടീച്ചർ പുതിയ കാറൊക്കെ മേടിച്ചല്ലേ?..മാളവിക അവരെ നോക്കി പതർച്ചയോടെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ മോളെ, ഇതൊന്നും എന്റെ കാറല്ലട്ടോ! ഇത് എന്റെ ഒരു കസിന്റെ കാറാണ്. ഞാൻ ഇന്ന് അവിടേക്ക് പോകേണ്ടതുകൊണ്ട് എടുത്തുകൊണ്ട് വന്നതാ.”
അവർ കുട്ടികളോട് സംസാരിച്ച് നേരെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നടന്നു. സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ എത്തിയ ഉടനെ അവിടുത്തെ മറ്റു സാറുമാരും ടീച്ചർമാരും അവളെ തമാശയോടെ വളഞ്ഞു. അതിലൊരു സാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“എന്താ മാളവിക ടീച്ചറെ, പുതിയ കാർ ഒക്കെ മേടിച്ചിട്ട് നമ്മളോട് ഒരു വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ! ഇന്ന് വൈകുന്നേരത്തെ ചായയും പലഹാരവും ഒക്കെ നമ്മുടെ മാളവിക ടീച്ചറുടെ വകയാണെന്ന് ഞാൻ കേട്ടല്ലോ.”മാളവിക പെട്ടെന്ന് കൈകൂപ്പി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ സാറെ, സത്യമായിട്ടും ഇത് എന്റെ
കാറല്ല! ഇത് എന്റെ അമ്മായിയുടെ കാർ ആണ്.ഇന്ന് അമ്മായിക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് കിട്ടാൻ ചാൻസ് ഉണ്ട്.