അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സൗമ്യ മിസിനോടും മറ്റു ടീച്ചർമാരോടും സാറുമാരോടുമൊക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വൈകുന്നേരത്തെ വിശേഷങ്ങളും യാത്രപറച്ചിലുകളും നടത്തി.
“ശരി ടീച്ചറെ, എങ്കിൽ ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാ…” എന്ന് എല്ലാവരോടും ബൈ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന തന്റെ
കാറിന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് അവൾ ഡോർ തുറന്ന് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു.സ്കൂളിന്റെ ഗേറ്റും കടന്ന് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി കുറച്ചുദൂരം മുന്നോട്ട്
ഓടിച്ചപ്പോഴേക്കും മാളവികയുടെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ വിനോദ് സാറിന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. അവൾ കാർ സൈഡിലേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.
“ഹെലോ മാളു, നീ സ്കൂളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയല്ലേ? ഇപ്പോൾ എവിടെ എത്തി? നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് ചായ കുടിക്കാൻ ഒക്കെ ഒന്ന് കറങ്ങിയിട്ട് പോയാലോ?”
വിനോദ് സാറിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കാമവും ആവേശവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.മാളവിക താല്പര്യമില്ലായ്മയോടെ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ സാർ, എനിക്ക് പറ്റില്ല. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നേരെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
അമ്മായിയെ അവിടന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് നമ്മൾക്ക് പ്ലാൻ മാറ്റാം, വേറൊരു ദിവസം നോക്കാം, കേട്ടോ?”
“അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ശരി മാളു, അടുത്ത ദിവസം നമുക്ക് കാണാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
അപ്പോഴേക്കും സമയം വൈകുന്നേരം നാലര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. റോഡരികിൽ കാർ നിർത്തിയിട്ട് അവൾ സ്റ്റിയറിംഗിലേക്ക് കൈകൾ വെച്ച് കുറച്ചുനേരം ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിൽ ഇരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ബേക്കറിയിൽ വെച്ച് വിനോദ് സാർ പറഞ്ഞ ആ കാര്യം മാത്രം അവളുടെ മനസ്സിൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു—സ്കൂളിലെ ബാത്റൂമിൽ അവളുടെ ചിത്രങ്ങളോ അടയാളങ്ങളോ ഉണ്ടെന്ന
ആ സൂചന അവളുടെ ഉള്ളിൽ കനത്ത കൗതുകവും വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടാക്കി.
“എന്തായിരിക്കും ആ ഫോട്ടോ? എന്റെ മുഖം ആണോ അവിടെ ആരെങ്കിലും വരച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടാവുക? അതോ വേറെ വല്ലതും ആണോ?” എന്നുള്ള ചിന്തകൾ അവളുടെ തലച്ചോറിനെ വല്ലാതെ കുത്തിനോവിച്ചു.
ആ ക്യൂരിയോസിറ്റി സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നതോടെ, അവൾ
പെട്ടെന്ന് മനസ്സ് മാറ്റി. ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകുന്ന ആ പ്ലാൻ അവൾ പെട്ടെന്ന് ക്യാൻസൽ ചെയ്തു.
അവൾ കാറിന്റെ ഗിയർ മാറ്റി, യു-ടേൺ എടുത്ത് തിരിച്ച് അതേ വേഗതയിൽ സ്കൂൾ ലക്ഷ്യമാക്കി കാർ വീണ്ടും ഓടിച്ചുവിട്ടു.ആ രഹസ്യം എന്താണെന്ന് സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് ഒന്ന് കണ്ടേ തീരൂ എന്ന അടങ്ങാത്ത ആവേശത്തോടെ അവൾ വീണ്ടും സ്കൂൾക് വന്നു.മാളവിക തന്റെ കാർ നേരെ സ്കൂളിന്റെ പാർക്കിംഗ്
ഏരിയയിലേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തി. വൈകുന്നേരം നാലര കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് സ്കൂൾ ഗേറ്റും വരാന്തകളുമെല്ലാം ഏറെക്കുറെ വിജനമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവിടെ ആരെങ്കിലും ബാക്കിയുണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവൾ കുറച്ചുനേരം സ്റ്റിയറിംഗിൽ കൈകൾ വെച്ച് കാറിനുള്ളിൽ തന്നെ ഇരുന്ന് ചുറ്റും സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
ആരും ശ്രദ്ധാനിലയിലില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അവൾ പതിയെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.
വെള്ള സാരിയുടെ പ്ലീറ്റുകൾ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച്, ആരും കാണാത്ത രീതിയിൽ അവൾ സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ സൈഡ്വെയ്ക്കിലൂടെ ബോയ്സ് ടോയ്ലറ്റിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് മിടിക്കുന്നത് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു.
ടോയ്ലറ്റിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അകത്തുനിന്ന് എന്തെങ്കിലും ശബ്ദമോ ആളുകളുടെ അനക്കമോ ഉണ്ടോ എന്നറിയാൻ അവൾ കുറച്ചുനേരം നിശ്ചലയായി നിന്നു. അവിടെയെങ്ങും യാതൊരു ഒച്ചയും കേൾക്കാനില്ലായിരുന്നു.
ധൈര്യമെല്ലാം സംഭരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ ബോയ്സ് ടോയ്ലറ്റിന്റെ മുന്നിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നുചെന്നു. സ്കൂൾ സമയങ്ങളിൽ പെൺകുട്ടികൾ അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് തന്നെ മാളവിക ഇതുവരെ ഒരിക്കൽപോലും ബോയ്സ് ടോയ്ലറ്റിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.