“പിന്നെന്താ… നീയാണ് നമ്മുടെ സ്കൂളിലെ മെയിൻ ‘ചരക്ക്’! അതുകൊണ്ട് കുട്ടികൾ ചിലപ്പോൾ നിന്റെ പേരോ, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ആ രൂപമോ ഒക്കെ അവിടെ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടാകും.”മാളവിക വിശ്വസിക്കാനാവാതെ കണ്ണുകൾ മിഴിച്ച് വിനോദ് സാറിനെ നോക്കി ചോദിച്ചു:
“അപ്പോ… സാർ അത് നേരത്തെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?”
വിനോദ് സാർ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“പിന്നെന്താ, ഞാൻ നേരത്തെ അത്യാവശ്യത്തിന് ആ വഴി പോയപ്പോൾ ആ ബാത്റൂമിന്റെ ഉള്ളിൽ കയറിയപ്പോൾ ഞാൻ അത് കണ്ടിട്ടുണ്ട് മാളു.”
മാളവിക കൂടുതൽ അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു: “അത് എന്റെതാണെന്ന് സാറിന് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി? അവിടെ വേറെയും ടീച്ചർമാർ ഒക്കെ ഇല്ലേ?”
വിനോദ് സാർ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“പിന്നെ നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ആകൃതിയും പ്രത്യേകതകളും എനിക്കറിയാല്ലോടി… പിന്നെ അതിൽ വരച്ചിരിക്കുന്ന ആ വരകളും സൈസും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, അത് എന്റെ മാളവികയുടെ തന്നെയാണെന്ന്.”
തന്റെ രഹസ്യഭാഗത്തെക്കുറിച്ചും ശരീരത്തിന്റെ അളവുകളെക്കുറിച്ചും വിനോദ് സാർ അത്രയും തുറന്നു സംസാരിച്ചപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് മുഖത്തൊരു ചെറിയ നാണവും ഒപ്പം വല്ലാത്തൊരു കുസൃതിയും തോന്നി.
അവൾ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ച് ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ മേശപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി കുസൃതി നിറഞ്ഞ മറുപടി നൽകി:
“ആഹാ… അത്രയൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ സാറിന്? സാറിന്റെ ഒരു കാര്യം!” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ കണ്ണുകൾ ഉരുട്ടി കാമത്തോടെ വിനോദ് സാറിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.മേശയ്ക്കരികിലിരുന്ന് മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് വിനോദ് സാർ അല്പം ഗൗരവത്തിലും പരിഭവത്തിലും ചോദിച്ചു:
“സെക്സ് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെയാണല്ലോ നിനക്ക് എന്നോട് ഇത്രയധികം അകലം ഒക്കെ? ഇതിനുമുമ്പൊക്കെ നമ്മൾ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വെച്ചും സ്കൂളിന്റെ വരാന്തയിലുമൊക്കെ എത്ര ഫ്രീയായിട്ട് നിന്നിട്ടുള്ളതാണ്, അന്നൊക്കെ നമ്മൾ പുറത്തുപോയി ഐസ്ക്രീമൊക്കെ കഴിച്ചിട്ടുള്ളതല്ലേ?
പിന്നെ ഇപ്പോഴെന്താ പെട്ടെന്ന് നിനക്കൊരു ഡിസ്റ്റൻസ്?”മാളവിക താൻ കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സോഡാ ലൈമിന്റെ ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ചുകൊണ്ട് അല്പം നിസ്സാരഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“ഓഹോ… അതൊക്കെ എനിക്കറിയില്ല സാർ…”
അവൾ പെട്ടെന്ന് കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. സമയം
ഏറെ വൈകിയിരുന്നു. ഓഫീസിലേക്കും സ്കൂളിലേക്കും തിരികെ കയറേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവൾ ഞെട്ടലോടെ പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ, സമയം ഇത്രയുമയെന്നോ! സാർ, നമുക്ക് ഇനി വൈകണ്ട, വേഗം തിരിച്ചു പോകാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ ബിൽ തുക കൗണ്ടറിൽ കൊടുത്ത് വേഗത്തിൽ സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു.
മാളവിക വേഗത്തിൽ നടന്ന് നേരെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ വിനോദ് സാറും സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. എന്നാൽ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ മറ്റ് അധ്യാപകരും ടീച്ചർമാരും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്, മാളവിക വിനോദ് സാറിനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുകയോ കാര്യമായി മൈൻഡ് ചെയ്യുകയോ ചെയ്തില്ല.
എങ്കിലും വിനോദ് സാർ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകളും, പ്രത്യേകിച്ചും ആ ബാത്റൂമിൽ തന്റെ ചിത്രങ്ങളോ അടയാളങ്ങളോ ഉണ്ടെന്നുള്ള ആ ചിന്തയും മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ വട്ടമിട്ടു പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതിനെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും വിനോദ് സാറിനോട് ചോദിക്കാൻ അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നാണവും മടിയും തോന്നി.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ക്ലാസുകളുടെ സമയമായപ്പോൾ മാളവിക തന്റെ നോട്ട്ബുക്കുകളുമെടുത്ത് വീണ്ടും ക്ലാസ്സ്റൂമിലേക്ക് പോയി. ആ ദിവസത്തെ മുഴുവൻ ക്ലാസുകളും ജോലികളും വളരെ തിരക്കുപിടിച്ച് അങ്ങനെ കടന്നുപോയി.
വൈകുന്നേരം കൃത്യം നാലുമണി ആയപ്പോൾ സ്കൂൾ വിടുന്നതിനുള്ള ബെൽ മുഴങ്ങി. കുട്ടികൾ ആഹ്ലാദത്തോടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മാളവിക സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ തിരികെ വന്ന് തന്റെ ഹാൻഡ്ബാഗും ലാപ്ടോപ്പും എല്ലാം എടുത്തു.