“നീ എന്താ ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാത്തത്? ആ ഫോൺ ഒന്ന് മാറ്റിവെച്ചിട്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കെടോ!”
മാളവിക ഫോണിൽ നിന്നും തലയുയർത്താതെ വിരൽ ഉയർത്തിക്കാട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“അയ്യോ സാർ, ഒരു മിനിറ്റ്… ജസ്റ്റ് ഒരേയൊരു സെക്കൻഡ്, ഇയാളുടെ ഈ മെസ്സേജിന് കൂടി ഒന്ന് റിപ്ലൈ കൊടുക്കട്ടെ!” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അതിവേഗം ഫോണിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ
തുടങ്ങി.
അത് കണ്ട് വിനോദ് സാർ ദേഷ്യവും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും കലർന്ന മുഖത്തോടെ മിണ്ടാതിരുന്നു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മാളവിക ആ ചാറ്റിംഗ് അവസാനിപ്പിച്ച് ഫോൺ മേശപ്പുറത്തേക്ക് കമഴ്ത്തിവെച്ചു.
എന്നിട്ട് തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെ വിനോദ് സാറിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“ദാ, പരിപാടി കഴിഞ്ഞു! ഇനി സാർ എന്തുവേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞോളൂ, ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാം.”ഫോണുകൾ മാറ്റിവെച്ച ശേഷം മാളവിക ഗൗരവമുള്ള മുഖഭാവം വരുത്തി ഓഡിറ്റിംഗുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില സംശയങ്ങൾ വിനോദ് സാറിനോട് ചോദിച്ചുതുടങ്ങി.
ഫയലിലെ കണക്കുകളിൽ എന്തെങ്കിലും പിശകുകൾ വന്നിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയാൻ അവൾ ഓഫീസിലെ ചില കാര്യങ്ങൾ സാറിനോട് തിരക്കി. വിനോദ് സാർ അതിന് വ്യക്തമായ മറുപടികളും നിർദ്ദേശങ്ങളും നൽകി.
കുറച്ചുനേരം ഔദ്യോഗിക കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ച ശേഷം വിനോദ് സാർ മടുപ്പോടെ കസേരയിലേക്ക് പിന്നോട്ട് ചാരിയിരുന്നു പറഞ്ഞു:
“ഏതായാലും കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഇനി ഈ ഓഡിറ്റിന്റെയും കണക്കിന്റെയും കാര്യം മാത്രം സംസാരിക്കേണ്ട മാളവികേ. നമുക്ക് വേറെ എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാം, വെറുതെ തലപുകയ്ക്കേണ്ട.”
മാളവിക കുസൃതിയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയടിച്ചു: “പിന്നെന്താ, സാർ തന്നെ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കേ.”
വിനോദ് സാർ അല്പം ഗൗരവത്തോടെയും എന്നാൽ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിലും പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് സ്കൂളിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ഒരു ക്യാരക്ടറും, ഇങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങി വരുമ്പോൾ വേറെയൊരു ക്യാരക്ടറുമാണല്ലോ മാളവികേ. ഇതെന്താ നീ ഇങ്ങനെ?”
മാളവിക ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചുകൊണ്ട് കൊഞ്ചലോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “സാർ എന്തായാലും അത് മനസ്സിലാക്കാത്തത്? നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്ന ഈ ചെറിയ ബേക്കറിയിൽ വെച്ചുപോലും സ്കൂളിലെ രണ്ടുമൂന്ന് കുട്ടികൾ നമ്മളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ വല്ലതും തെറ്റിദ്ധരിച്ചാലോ? പ്രത്യേകിച്ച് സാർ ക്ലാസിലും ഇടനാഴിയിലുമൊക്കെ കുട്ടികളോട് വല്ലാതെ
ദേഷ്യപ്പെടാറുള്ളതുകൊണ്ട്, സാറിനെക്കുറിച്ച് കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭയമുണ്ട്. പക്ഷേ, എന്നോട് കുട്ടികൾക്ക് അത്ര ദേഷ്യമോ ഭയമോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് വലിയ കുഴപ്പമില്ല.”
വിനോദ് സാർ അത് കേട്ട് നിസ്സാരഭാവത്തിൽ കൈ വീശിപ്പറഞ്ഞു: “അതൊക്കെ ശരിയാണ്, പക്ഷെ കുട്ടികളുടെ മനസ്സിലിരിപ്പ് നമ്മൾ എങ്ങനെയാ അറിയുക? ചിലപ്പോൾ എന്നെക്കാളധികം നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഏതെങ്കിലും കുസൃതി കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകില്ലേ?”
“അതും ശരിയാണ് സാർ…” മാളവിക ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ സമ്മതിച്ചു.
പിന്നെ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർമ്മവന്നതുപോലെ അവൾ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിനോദ് സാറിനോട് പറഞ്ഞു:
“കഴിഞ്ഞദിവസം ഞാൻ സ്കൂളിലെ ബാത്റൂമിൽ പോയപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. അവിടുത്തെ ചുമരുകളിലും വാതിലുകളിലുമെല്ലാം കുട്ടികൾ ടീച്ചർമാരുടെ കളിയാക്കിയുള്ള ചിത്രങ്ങളും പേരുകളുമൊക്കെ വരച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.വിനോദ് സാർ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“നിന്റെ ഫോട്ടോയോ പേരോ ഒക്കെ അവിടെ വരച്ചുവെക്കാൻ നൂറുശതമാനം ചാൻസ് ഉണ്ട് മാളു! കാരണം, നിന്റെ പീരിയഡ് കഴിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന കുട്ടികൾ ആരെങ്കിലും ബാത്റൂമിലേക്ക് പോയാൽ, അവർ സാധാരണക്കാർക്കപ്പുറം കുറച്ചുകൂടി വൈകിയാണ് തിരികെ വരുന്നത്.”
മാളവിക അല്പനേരം നെറ്റി ചുളിച്ചു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല… എന്റെ എന്ത് ഫോട്ടോ?”വിനോദ് സാർ അല്പം അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു: