അയാൾ കൂർക്കം വലിച്ച് ഉറങ്ങുന്ന ആ മുറിയിലേക്ക് അവൾ തിരികെ നടന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ വന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അവൾ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു:
“ ഗോകുൽ… ഇനി നിനക്ക് പേടിക്കാനില്ല, പക്ഷേ നീ വരണം. എനിക്ക് നിന്റെ ചോര വേണം. എന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിന്റെ കുഞ്ഞ് വളരണം. അരവിന്ദിന്റെ ഹുങ്കിന് അറുതി വരുത്താൻ നിന്റെ ആ വിത്ത് എനിക്ക് വേണം. വരും… നീ വൈകാതെ എന്നെത്തേടി വരും…”