“വേണ്ട… കൈയെടുത്തേ…” പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. തന്റെ അന്തസ്സിന് അടികിട്ടിയതുപോലെ തോന്നിയ അവൻ, ഇടതുകൈ കൊണ്ട് അവരുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവരുടെ വിരലുകളുടെ ആ മുന്നേറ്റം അവൻ തടഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവരെ തടയാനായി പിടിച്ചപ്പോഴും അവരുടെ കൈത്തണ്ടയുടെ ആ മൃദുത്വവും ചൂടും അവനെ വല്ലാതെ പതറിച്ചു. എത്ര തടയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും പാന്റിനുള്ളിലെ ആ ആവേശം അടക്കാൻ അവന് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവർ ഒട്ടും പതറിയില്ല, അവന്റെ പിടുത്തത്തിൽ നിന്ന് കൈ പിൻവലിക്കാൻ തയ്യാറായതുമില്ല. പകരം, അവന്റെ ആ ബലമായ പിടുത്തത്തിനുള്ളിൽ കിടന്നുതന്നെ അവർ കൈപ്പത്തി ഒന്ന് തിരിച്ചുവച്ചു. ഇപ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ ആഞ്ഞുപിടയുന്ന നാഡിമിടിപ്പിന് മുകളിലായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് ആ ചിരി അപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്, പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കം നിറഞ്ഞിരുന്നു. “അരവിന്ദ് നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ?” കാറിനുള്ളിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവർ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. “വരുന്ന വഴിക്ക് എന്റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും നിറവേറ്റിത്തരണമെന്ന്… എനിക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും.”
അരവിന്ദിന്റെ പേര് ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടുള്ള അവരുടെ ആ ധൈര്യം ഗോകുലിനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. “സാറ് ഉദ്ദേശിച്ചത് ആഹാരം, വിശ്രമം അങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളാണ്, അല്ലാതെ…” അവൻ പറഞ്ഞുമുഴുവിച്ചില്ല. ഹൈവേയിലെ ആ വെളുത്ത വരകളിലേക്ക് മാത്രം കണ്ണുനട്ടാണ് അവൻ സംസാരിച്ചത്. ആ വരകളായിരുന്നു ആ നിമിഷം അവന്റെ ഏക ആശ്വാസം.
ഗീത ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ എന്റെ കുട്ടാ, ഇതുമൊരു ആവശ്യമാണ്. വിശപ്പും ദാഹവും പോലെ എല്ലാ മനുഷ്യനും അത്യാവശ്യമുള്ളൊരു കാര്യം. ഇങ്ങനൊരു ആവശ്യത്തിൽ നിന്നാണ് നീ ഉണ്ടായത് തന്നെ.” അവന്റെ പിടുത്തത്തിനുള്ളിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ വിരലുകൾ ഓരോ കുസൃതികൾ കാണിച്ചു. നീണ്ട നഖങ്ങൾ അവന്റെ പാന്റിനുള്ളിൽ കമ്പിയടിച്ചു നിൽക്കുന്ന നീണ്ട മുഴുപ്പിലൊന്ന് ഉരസി. ആ സ്പർശനം ഒരു കറന്റടിച്ചതുപോലെ അവന്റെ സർവ്വ നാഡികളെയും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
വിജയിച്ച ഭാവത്തിൽ അവർ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “കണ്ടോ? ഇതൊരു ആവശ്യമാണെന്ന് നിന്റെ ശരീരം തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ,” അവർ പരിഹാസത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു.
അപമാനം കൊണ്ട് ഗോകുൽ വെന്തുരുകുകയായിരുന്നു. തന്റെ ശരീരം തന്നെ ചതിക്കുന്നത് ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ കൈകളും കാലുകളും അറിയാതെ വിറച്ചു. ഇത്തവണ അല്പം ശക്തിയോടെ അവരുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി അവരുടെ മടിയിലേക്ക് തന്നെ ഇട്ടു. “ അടങ്ങിയിരിക്ക് തള്ളേ… വെറുതെ വേഷംകെട്ടിറക്കരുത്!!” അവൻ പരുഷമായി പറഞ്ഞു.
അതോടെ അവരുടെ മുഖത്തെ ആ പ്രസന്നത പാടെ മാറി. സ്നേഹമുള്ള ചേച്ചിയ്ക്ക് പകരം ക്രൂരമായ വേട്ടക്കാരിയുടെ ഭാവം ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു. അവർ അവനിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുത്തു.
“എല്ലാവർക്കും നിന്റെ അനുപമയെപ്പോലെ ചെറുപ്പക്കാരിയാകാൻ പറ്റില്ലല്ലോ,” ആ വാക്കുകളിൽ വിഷം കലർന്ന ഒരു പരിഹാസമുണ്ടായിരുന്നു.
ആ പേര് കേട്ടതും ഗോകുലിന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് കാളി. നിയന്ത്രണം വിട്ട് അവന്റെ കാൽ ആക്സിലറേറ്ററിൽ നിന്ന് തെന്നിമാറി. ഒരു നിമിഷം വണ്ടി വല്ലാതെ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു കുതിച്ചു; മരണം മുന്നിൽ കണ്ടതുപോലെ അവൻ പെട്ടെന്ന് വണ്ടി നിയന്ത്രിച്ചെടുത്തു. പേടി കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖത്തെ ചോരയപ്പാടെ വറ്റിപ്പോയി. നെറ്റിയിൽ തണുത്ത വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. ‘ഇവർക്കിത് എങ്ങനെ അറിയാം?’ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആ ഒരൊറ്റ ചോദ്യം മാത്രം അലച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
അവന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചെന്ന പോലെ അവർ കാതിനടുത്ത് മുഖം ചേർത്ത് മുരണ്ടു, “എനിക്കെല്ലാം അറിയാടാ… എല്ലാം!”
അതുകേട്ടതും ഗോകുലിന്റെ രക്തം ഐസ് പോലെ തണുത്തുറഞ്ഞു പോയി.
“അനുപമയോട് പോലും ‘പോടി പുല്ലേ’ എന്ന് പറഞ്ഞവന്, നമ്മളെപ്പോലുള്ള പാവം തള്ളമാരോട് പുച്ഛം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികം. അല്ലേടാ?” അവർ ഒന്ന് നിർത്തിയിട്ട് തുടർന്നു,
Hi,
ബാക്കി എവിടെ bro…?
കട്ട waiting…. 👍