പാപശൽഭം – 16

[ Shanushinu ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

പാതിരാത്രിയിലെ കുമ്പസാരം

---

വൃശ്ചികമാസത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലെ ആ തണുത്ത പുലർകാലത്ത്, മഞ്ചേരിയിലെ തറവാട്ടുവീടിന് ചുറ്റുമുള്ള കവുങ്ങിൻതോപ്പുകളെയും തൊടിയെയും മൂടൽമഞ്ഞ് ഒരു നേർത്ത വെള്ളപ്പുതപ്പുപോലെ പൊതിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. സുബ്ഹി നിസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് മുസല്ല മടക്കിവെച്ച് ജസ്ന ജനൽപ്പാളികൾ പതിയെ തുറന്നിട്ടു.

പുറത്തെ ഇലത്തുമ്പുകളിൽ നിന്നുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീശിയപ്പോൾ, അവൾ തന്റെ ഇളം റോസ് നിറത്തിലുള്ള കോട്ടൺ ചുരിദാറിന്റെ ഷാൾ ഒന്നുകൂടി തലയിലൂടെയും നെഞ്ചിലൂടെയും മുറുക്കിയിട്ടു.

ഷാഹിദ് നെടുമ്പാശ്ശേരി വിമാനത്താവളത്തിൽ വെച്ച് തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞ് കാനഡയിലേക്ക് പറന്നിട്ട് ഇന്നേക്ക് കൃത്യം ഒരാഴ്ച തികയുകയാണ്.

ആദ്യത്തെ ഒന്നുരണ്ടു ദിവസങ്ങളിൽ ആ വലിയ കിടപ്പുമുറിയുടെ ശൂന്യത അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കഷ്ടിച്ച് രണ്ടാഴ്ച പോലും തികയുന്നതിന് മുൻപ് ഭർത്താവ് കടൽക്കടന്നുപോയ ഒരു പുതുപ്പെണ്ണിന്റെ സ്വാഭാവികമായ വിങ്ങൽ അവളുടെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും, തറവാട്ടുവീട്ടിലെ ചിട്ടവട്ടങ്ങളിലേക്കും ഉമ്മയുടെയും വല്യുമ്മയുടെയും സഫയുടെയും സ്നേഹത്തണലിലേക്കും അവൾ പതിയെ ഇഴുകിച്ചേർന്നു.

അപ്പോഴും അവളുടെ ദിനചര്യകളെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് പതിനായിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾക്കപ്പുറമുള്ള മറ്റൊരു രാജ്യത്തെ ഘടികാരമായിരുന്നു—ഇന്ത്യയും കാനഡയും തമ്മിലുള്ള ആ പത്തര മണിക്കൂറിന്റെ സമയവ്യത്യാസം!

മഞ്ചേരിയിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ച് രാവിലെ എട്ടുമണിയാകുമ്പോൾ, അങ്ങ് മിസ്സിസാഗയിൽ തലേദിവസം രാത്രി ഒൻപതരയായിട്ടുണ്ടാകും. ഇനി മഞ്ചേരിയിൽ അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് രാത്രി ഒൻപതരയാകുമ്പോഴാകട്ടെ, അവിടെ കാനഡയിൽ പകൽ പതിനൊന്നു മണി മാത്രവും!

ഒരു വശത്ത് മഞ്ചേരിയിലെ തൊടിയിലെ മഞ്ഞും അടുക്കളയിലെ വിറകടുപ്പിന്റെ ചൂടും; മറുവശത്ത് ടൊറന്റോയിലെ ഇലകൊഴിഞ്ഞ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശിയടിക്കുന്ന നവംബറിലെ മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റും.

ഈ രണ്ട് ലോകങ്ങൾക്കിടയിലാണ് കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി ജസ്നയുടെ മനസ്സ് ജീവിച്ചിരുന്നത്.

“മോളേ ജസ്നാ… നിസ്കാരം കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ

ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് വന്നേ മോളേ,” താഴത്തെ ഇടനാഴിയിൽ നിന്ന് ഉമ്മയുടെ നീട്ടിയുള്ള വിളി കേട്ടു.

“ദാ വരുന്നു ഉമ്മാ,” ജസ്ന വേഗം കിടക്ക വിരിച്ചിട്ട് താഴത്തെ ഉമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

ഉമ്മയുടെ വലിയ തടി അലമാര തുറന്നുവെച്ച്, കല്യാണസമയത്ത് അലങ്കരിച്ചുവെച്ചിരുന്ന പട്ടുസാരികളും ജസ്നയുടെ കല്യാണ ആഭരണങ്ങളുടെ വെൽവെറ്റ് പെട്ടികളും അടുക്കിവെക്കുകയായിരുന്നു ഉമ്മ. ജസ്ന ചെന്ന് കട്ടിലിലിരുന്ന് ഉമ്മയ്ക്ക് തുണികൾ മടക്കാൻ സഹായിച്ചുതുടങ്ങി.

“ബാക്കിയുള്ള സ്വർണ്ണമൊക്കെ ഞാൻ ബാങ്ക് ലോക്കറിലേക്ക് വെക്കാൻ വേണ്ടി എടുത്തുവെച്ചതാ മോളേ,” ഉമ്മ ഒരു ചെറിയ ചുവന്ന പെട്ടി തുറന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എന്തിനാ വെറുതെ വീട്ടിൽ വെച്ച് പേടിക്കുന്നത്? മോൾ കാനഡയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവിടെയൊന്നും ഇത്രയും കനമുള്ള വളയും മാലയുമൊന്നും ഇട്ട് നടക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.”

തുണികൾ മടക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിൽ ജസ്ന ഒന്ന് കുനിഞ്ഞപ്പോൾ, അവളുടെ ചുരിദാറിന്റെ കഴുത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് നിക്കാഹിന്റെ അന്ന് ഷാഹിദ് അണിയിച്ച ആ സ്വർണ്ണ മഹർ മാല (Mahar chain) പുറത്തേക്ക് തെളിഞ്ഞുവന്നു.

അരപ്പവൻ തൂക്കമുള്ള, മനോഹരമായ അറബിക് കാലിഗ്രാഫിയിൽ പണിത ഒരു പതക്കമുള്ള മാലയായിരുന്നു അത്.

ഉമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ആ മാലയിലേക്ക് നീണ്ടു. ഉമ്മ വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ കൈനീട്ടി ജസ്നയുടെ കഴുത്തിലെ ആ പതക്കത്തിൽ തൊട്ടു.

“ഈ മഹർ മാല മോളുടെ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്നത് കാണാൻ തന്നെ എന്ത് ചേർച്ചയാ!” ഉമ്മയുടെ സ്വരത്തിൽ വലിയൊരു സംതൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു. “നമ്മുടെ ദീനിൽ പെണ്ണിന് കൊടുക്കുന്ന മഹർ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതൊരു വിലയല്ല മോളേ…