പക്ഷേ രോഹിത്തിന്റെ മെസ്സേജുകൾ വെറും ഔദ്യോഗിക കാര്യങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
മിസ്സിസാഗയിലെ
തണുപ്പത്ത് തന്റെ ഓഫീസ് ജനലിലൂടെ കാണുന്ന മനോഹരമായ മേപ്പിൾ മരങ്ങളുടെ ഫോട്ടോകൾ അയാൾ അവൾക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കും. “മോളൂ, ഇന്ന് അവിടെ മഴയുണ്ടോ?”, “ഉച്ചയ്ക്ക് മോൾ എന്ത് കറിയാ വെച്ചത്?”, “ഷാഹിദ് പോയതിന്റെ സങ്കടം മാറിയോ എന്റെ കുട്ടിക്ക്?”—അങ്ങനെ അങ്ങേയറ്റം മാന്യവും, എന്നാൽ ഒരു വലിയ
മനുഷ്യന്റെ സകല കരുതലും വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞതുമായ ആ സന്ദേശങ്ങൾ അവളുടെ ഏകാന്തമായ പകലുകൾക്ക് വലിയൊരു തണലായിരുന്നു.
അയാളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ താൻ എന്തോ വലിയൊരു തെറ്റ് ചെയ്യുകയാണെന്ന കുറ്റബോധം ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവളെ തോണ്ടിയെങ്കിലും, അയാളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരിടത്തുപോലും ഒരു അവിഹിതമായ നോട്ടമോ വാക്കോ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ‘ഇതെന്റെ ഏട്ടനല്ലേ, എനിക്ക് ഒരു സഹോദരനെപ്പോലെ തുണയായി നിൽക്കുന്ന ആളല്ലേ’ എന്ന് സ്വയം സമാധാനിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു.
എന്നാൽ ആ സമാധാനം തകർന്നുവീണത് അന്ന് രാത്രിയിലായിരുന്നു.
കാനഡയിൽ എത്തിയ ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ നാലു ദിവസങ്ങളിൽ ഷാഹിദ് ഫോൺ വിളിക്കുമ്പോൾ വളരെ നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നു. രാവിലെ എട്ടുമണിക്ക് (അവിടെ രാത്രി ഒൻപതരയ്ക്ക്) അവൻ ജോലി കഴിഞ്ഞ് ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തുമ്പോഴും, രാത്രി ഒൻപതരയ്ക്ക് (അവിടെ രാവിലെ പതിനൊന്നു മണിക്ക് ഓഫീസിലെ ബ്രേക്ക് സമയത്ത്) അവൻ വിളിക്കുമ്പോഴും
വളരെ മാന്യമായിട്ടാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. കുമരകത്തെ വഴക്കിന്റെ ഭയം അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അഞ്ചാം ദിവസം കഴിഞ്ഞതോടെ, മിസ്സിസാഗയിലെ ആ തണുത്ത ഒറ്റമുറി ഫ്ലാറ്റിലെ ഏകാന്തതയിലും, ലാപ്ടോപ്പിൽ കിടക്കുന്ന ഗൗതം മേനോൻ എടുത്ത ആ ചൂടൻ ഫോട്ടോകളുടെ ലഹരിയിലും ഷാഹിദിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ കാമഭ്രാന്ത് വീണ്ടും തലപൊക്കാൻ തുടങ്ങി!
അന്ന് രാത്രി കൃത്യം പത്തുമണിയായപ്പോൾ, താഴെ ഉമ്മയും വല്യുമ്മയും സഫയും
ഉറങ്ങാൻ കിടന്ന ശേഷം ജസ്ന തന്റെ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിൽ ചാരി കട്ടിലിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു.
നവംബറിലെ ഇളം തണുപ്പായതുകൊണ്ട് കടുംനീല നിറത്തിലുള്ള ഒരു ഫുൾ-സ്ലീവ് കോട്ടൺ നൈറ്റിയും അതിനുമുകളിലൂടെ ഒരു കട്ടി ഷാളുമായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്.
അപ്പോഴാണ് ഷാഹിദിന്റെ വാട്ട്സ്ആപ്പ് വീഡിയോ കോൾ വന്നത്.
അവിടെ കാനഡയിൽ ഇപ്പോൾ സമയം ഉച്ചയ്ക്ക് പതിനൊന്നരയാണ്. ഇന്ന് ശനിയാഴ്ചയായതുകൊണ്ട് ഷാഹിദിന് ഓഫീസിൽ പോകേണ്ടതില്ല. അവൻ തന്റെ ഫ്ലാറ്റിലെ കിടക്കയിൽ പുതച്ചുമൂടി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
“ഹലോ ഇക്കാ… എഴുന്നേറ്റോ അവിടെ? ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചോ?” ജസ്ന ഫോൺ സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച് ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“കഴിച്ചു പൊന്നൂ… ബ്രെഡും ഓംലെറ്റും ഉണ്ടാക്കി കഴിച്ചു. ഇവിടെ പുറത്ത് ഭയങ്കര തണുപ്പാ ഡാ, മൈനസ് രണ്ട് ഡിഗ്രിയായി ഇന്ന്,” ഷാഹിദ് പുതപ്പിനുള്ളിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പോൾ അസാധാരണമാംവിധം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു; ശബ്ദത്തിന് പഴയ ആ കുമരകത്തെ രാത്രികളിലെ കനവും!
“അയ്യോ… അപ്പൊ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ ഇക്ക സൂക്ഷിക്കണം ട്ടോ, ഉമ്മ പറഞ്ഞപോലെ ജാക്കറ്റും തൊപ്പിയുമൊക്കെ ഇടണം,” അവൾ ഒരു നല്ല ഭാര്യയുടെ കരുതലോടെ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ ഷാഹിദ് അവൾ പറഞ്ഞതൊന്നും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ സ്ക്രീനിൽ കാണുന്ന ജസ്നയുടെ കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഷാളിലായിരുന്നു.
“പൊന്നൂ…” അവന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് ഒരു രഹസ്യമന്ത്രണം പോലെ താഴ്ന്നു. “അവിടെ താഴെ ഉമ്മയും സഫയുമൊക്കെ ഉറങ്ങിയോ ഡാ?”
“ആം… എല്ലാവരും കിടന്നു. എന്തേ?”
“നീ ആ മുറിയുടെ വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് കുറ്റിയിട്ടിട്ടുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
ആ ചോദ്യത്തിന്റെ പോക്ക് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് മനസ്സിലായ നിമിഷം ജസ്നയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി
പതിയെ മാഞ്ഞു. “വാതിൽ ചാരിയിട്ടുണ്ട് ഇക്കാ. എന്താ കാര്യം?”