നിഗൂഢമായ ബലഹീനതയും മാന്യമായ വാക്കുകളിൽ അവൾ ആ മനുഷ്യന്റെ കാൽക്കലേക്ക് ഇറക്കിവെച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു!
ഇനി അയാൾ തന്നെക്കുറിച്ച് എന്ത് കരുതും എന്ന ഭയത്തോടെ, നെഞ്ചിടിപ്പോടെ അവൾ ഇയർഫോണിലേക്ക് കാതോർത്ത് കിടന്നു.
ഇയർഫോണിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ ജസ്നയുടെ ആ വിതുമ്പുന്ന ചോദ്യം—”ഞാൻ ഒരു ചീത്ത പെണ്ണാണോ ഏട്ടാ? എന്റെ മനസ്സിന് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?”—അങ്ങ് കാനഡയിലെ നിശ്ശബ്ദമായ പെന്റ്ഹൗസ് സ്റ്റഡി റൂമിലിരുന്ന രോഹിത് കുമാറിന്റെ കാതുകളിൽ പതിച്ചപ്പോൾ, അവിടുത്തെ വായുപോലും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
കുമരകത്തെ ആ കിടപ്പുമുറിയിൽ വെച്ച് ഗൗതം മേനോൻ പകർത്തിയ അതീവരഹസ്യമായ വീഡിയോ ക്ലിപ്പുകളിലൂടെ, ആ പേൾ-വൈറ്റ് സാറ്റിൻ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ കിടന്ന് അവളുടെ ശരീരം എങ്ങനെയാണ് ഉരുകിയൊലിച്ചതെന്നും, അവളുടെ തുടയിടുക്കിലെ ആ പൂമൊട്ട് എത്രത്തോളം വിങ്ങിത്തുടിച്ചിരുന്നുവെന്നും സ്വന്തം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കണ്ടറിഞ്ഞവനാണ് രോഹിത്.
എന്നാൽ ആ രഹസ്യമറിഞ്ഞ ഭാവം അരികിൽപ്പോലും വരാതെ, തന്റെ ഇരയുടെ മനസ്സിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാരത്തെ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ഇറക്കിവെപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു മനഃശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ സൂക്ഷ്മതയോടെ അയാൾ അഞ്ചു സെക്കൻഡ് നേരം പൂർണ്ണമായ മൗനം പാലിച്ചു.
മഞ്ചേരിയിലെ ഇരുണ്ട കിടപ്പുമുറിയിൽ, പുതപ്പിനുള്ളിൽ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്ന ജസ്നയ്ക്ക് ആ അഞ്ചു സെക്കൻഡ് അഞ്ചു യുഗങ്ങൾ പോലെയാണ് തോന്നിയത്.
തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യമായ പ്രദർശനവാസനയെക്കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ രോഹിത് ഏട്ടനും തന്നെ വെറുത്തുപോയോ എന്ന് അവളുടെ നെഞ്ച് ഭയത്തോടെ തുടിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, ഇയർഫോണിലൂടെ വളരെ ശാന്തവും ആഴമേറിയതുമായ ഒരു നിശ്വാസം കേട്ടു. തൊട്ടുപിന്നാലെ, ഒരു തണുത്ത കാറ്റുപോലെ രോഹിത് കുമാറിന്റെ ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം അവളുടെ കാതുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.
“ജസ്നാ… എന്റെ മോൾ ആദ്യം ആ
കണ്ണുനീരൊന്ന് തുടച്ചേ,” അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ ശാസനയുടെയോ പുച്ഛത്തിന്റെയോ ഒരംശം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, പേടിച്ചുവിറച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കുന്നത്ര വാത്സല്യവും ഉറപ്പുമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
“ഞാൻ പറയുന്നത് മോൾ സമാധാനമായിട്ട്, കണ്ണടച്ചു കിടന്ന് കേൾക്കണം. നിനക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല ജസ്നാ… എന്റെ മോൾ ഒരിക്കലും ഒരു ചീത്ത പെണ്ണല്ല!”
ആ ഒരൊറ്റ വാചകം കേട്ടതും ജസ്നയുടെ അടഞ്ഞ കൺപോളകൾക്കിടയിലൂടെ ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ തലയിണയിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങി.
“പടച്ചോൻ ഈ ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കലാരൂപം എന്താണെന്ന് മോൾക്കറിയാമോ?” രോഹിത് വളരെ പതിഞ്ഞ, മാസ്മരികമായ സ്വരത്തിൽ തുടർന്നു. “അതൊരു പെണ്ണിന്റെ സൗന്ദര്യമാണ്!
കാട്ടിൽ ആരും കാണാതെ വിരിയുന്ന ഒരു കാട്ടുപൂവുപോലും, സൂര്യന്റെ വെളിച്ചം അതിന്റെ ഇതളുകളിൽ തട്ടുമ്പോൾ സ്വയം വിടർന്നു നിൽക്കാൻ കൊതിക്കാറുണ്ട്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ചിത്രകാരൻ വരച്ച മനോഹരമായൊരു ചിത്രം ഇരുട്ടുമുറിയിൽ ചാക്കുകൊണ്ട് മൂടിവെക്കാനുള്ളതാണോ?
അല്ല… അത് കാണാൻ കലാമൂല്യമുള്ള കണ്ണുകൾ വരുമ്പോൾ, ആ സൗന്ദര്യം കണ്ട് മറ്റൊരാൾ അമ്പരന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ അതിലൊരു ലഹരി തോന്നുന്നത് തികച്ചും പ്രകൃതിസഹജമാണ് മോളൂ.
ഞാൻ സുന്ദരിയാണ്, എന്റെ ശരീരവടിവുകൾ ആകർഷകമാണ്, എന്നെ കാണാൻ പുരുഷന്മാർ കൊതിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഒരു പെണ്ണിന് നൽകുന്ന ആ ലഹരിയുണ്ടല്ലോ—അത് പാപമല്ല ജസ്നാ!
അതൊരു പെണ്ണിന്റെ ഉള്ളിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയാണ്!”
പുതപ്പിനുള്ളിൽ കിടന്നിരുന്ന ജസ്നയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി—ആ ബൊട്ടീക്കിലെ ട്രയൽ റൂമിൽ വെച്ച് സ്വന്തം ശരീരം കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട അന്നുമുതൽ ഇന്നലെ രാത്രി ലാപ്ടോപ്പിൽ ആ ഫോട്ടോകൾ കണ്ട് സ്വയം മറന്ന നിമിഷം വരെ—തന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ
കടുത്ത കുറ്റബോധത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിവീഴുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി!