“എന്താ മോളൂ… ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? ഞാൻ പറഞ്ഞത് മോൾക്ക് മനസ്സിലായോ?” രോഹിത്തിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും കാതിൽ തട്ടി.
“മനസ്സിലായി ഏട്ടാ…” ജസ്നയുടെ ശബ്ദം കണ്ണുനീരിൽ കുതിർന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, അതിൽ അതുവരെയില്ലാത്ത വലിയൊരു തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. “എന്റെ നെഞ്ചിൽ കയറിയിരുന്ന വലിയൊരു കല്ലാണ് ഏട്ടൻ ഇപ്പോൾ ഇറക്കിവെച്ചു തന്നത്.
കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായിട്ട് ഞാൻ ഇതോർത്ത് ഉരുകുകയായിരുന്നു… ആരോടും പറയാൻ പറ്റാതെ. ഏട്ടനോട് ഇത് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ശരിക്കും ഭ്രാന്തി ആയിപ്പോയേനെ!”
“എന്റെ മോൾക്ക് ഒരു ഭ്രാന്തും വരില്ല, ഞാൻ വരാൻ സമ്മതിക്കുകയുമില്ല,” രോഹിത് ചെറുതായൊന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “അതിനല്ലേ ഈ ഏട്ടൻ ഇവിടെയുള്ളത്?
ഇനി ഈ രാത്രി ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് കിടക്കണ്ട. മുഖമൊക്കെ തുടച്ചിട്ട് സമാധാനമായിട്ട് ഉറങ്ങിക്കോ. നാളെ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ എന്റെ പഴയ മിടുക്കിയായിട്ട് എഴുന്നേൽക്കണം. കേട്ടല്ലോ?”
“ശരി ഏട്ടാ… ഗുഡ് നൈറ്റ്,” അവൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ പറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി ഫോൺ വെച്ച ശേഷം ജസ്ന ഉറങ്ങിയത് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ലഭിച്ച ഏറ്റവും ശാന്തവും മധുരതരവുമായ ഉറക്കമായിരുന്നു.
ആ ഒരൊറ്റ രാത്രിയിലെ കുമ്പസാരത്തോടെ ജസ്നയും രോഹിത്തും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ പൂർണ്ണമായും മാറിമറിഞ്ഞു. വൃശ്ചികമാസത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ ആഴ്ചയിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, അവർക്കിടയിൽ അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ആ ചെറിയ ഔപചാരികതയുടെ മറകൾ കൂടി അലിഞ്ഞുപോയി.
മനസ്സിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം പങ്കുവെച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രോഹിത്
ഏട്ടൻ തനിക്ക് ഏറ്റവും അടുത്ത, തന്നോട് എന്ത് കുറുമ്പും പറയാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള ഒരു പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനായി മാറിയതുപോലെ ജസ്നയ്ക്ക് തോന്നി.
അതിനെ ‘പ്രണയം’ എന്ന് വിളിക്കാൻ അവളുടെ യാഥാസ്ഥിതിക മനസ്സ് അപ്പോഴും ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല—താനൊരു വിവാഹിതയായ പെണ്ണാണെന്ന ബോധം ആ വാക്കിന് മുകളിൽ ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ നിന്നിരുന്നു.
എങ്കിലും, പകൽ മുഴുവൻ അവളുടെ ചിന്തകളും ചലനങ്ങളും അയാളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.
തിങ്കളാഴ്ച വൈകുന്നേരം നാലുമണിക്ക് മഞ്ചേരിയിലെ അടുക്കളയിൽ ചായയ്ക്കുള്ള ഉന്നക്കായ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു ജസ്ന. ഉമ്മയും വല്യുമ്മയും അയൽവക്കത്തെ ഒരു വീട്ടിൽ രോഗിയെ കാണാൻ പോയിരിക്കുകയാണ്; സഫയാകട്ടെ കോളേജിൽ നിന്ന് എത്തിയിട്ടുമില്ല.
അടുപ്പത്ത് ചീനച്ചട്ടിയിൽ എണ്ണ ചൂടാക്കുമ്പോഴാണ് കൗണ്ടറിലിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്. കാനഡയിൽ ഇപ്പോൾ സമയം പുലർച്ചെ അഞ്ചരയാണ്! രോഹിത് കുമാർ പതിവുപോലെ രാവിലെ ജിമ്മിൽ വർക്കൗട്ട് ചെയ്യാൻ എഴുന്നേറ്റ സമയം.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് മോളൂ… അവിടെ ഇപ്പോൾ ചായയുടെ സമയമായല്ലോ. എന്താ ഇന്നത്തെ സ്പെഷ്യൽ?” രോഹിത്തിന്റെ മെസ്സേജ്!
അതിന് മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതിന്റെ ആവേശത്തിൽ ചീനച്ചട്ടിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ ജസ്ന ഒരു മിനിറ്റ് വൈകിപ്പോയി! കരിഞ്ഞ മണം മൂക്കിലടിച്ചപ്പോഴാണ് അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കിയത്—എണ്ണയിൽ കിടന്നിരുന്ന രണ്ട് ഉന്നക്കായയുടെ ഒരു വശം കറുത്ത് കരിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു!
“പടച്ചോനെ!” അവൾ വേഗം ചട്ടുകം കൊണ്ട് അത് കോരി പ്ലേറ്റിലേക്ക് മാറ്റി.
കരിഞ്ഞുപോയ ആ ഉന്നക്കായയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടത്തിന് പകരം ചിരിയാണ് വന്നത്.
മുൻപായിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു മനുഷ്യനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഇതൊന്നും പറയാൻ അവൾ ധൈര്യപ്പെടില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ കുറുമ്പ് ഉണർന്നു. അവൾ ഫോണിന്റെ ക്യാമറ ഓൺ
ചെയ്ത്, പ്ലേറ്റിലിരിക്കുന്ന ആ കരിഞ്ഞ ഉന്നക്കായയുടെ ഫോട്ടോ എടുത്ത് രോഹിത്തിന് അയച്ചുകൊടുത്തു!
അതിനു താഴെ ഒരു വോയിസ് നോട്ടും റെക്കോർഡ് ചെയ്ത് വിട്ടു: “കണ്ടോ ഏട്ടാ… ഏട്ടന്റെ മെസ്സേജിന് റിപ്ലൈ തരാൻ നോക്കി നിന്നിട്ട് എന്റെ ഉന്നക്കായ കരിഞ്ഞുപോയത്!