താൻ അനുഭവിച്ച ആ കാമലഹരി ഒരു രോഗമോ പാപമോ അല്ലെന്ന് ആദ്യമായി ഒരാൾ തന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു!
“പിന്നെന്തുകൊണ്ടാണ് കുമരകത്ത് വെച്ച് എന്റെ മോൾക്ക് സ്വന്തം ശരീരത്തോട് തന്നെ അറപ്പും സങ്കടവും തോന്നിയതെന്ന് അറിയാമോ?” രോഹിത് തന്റെ അടുത്ത ചുവട് അതിവിദഗ്ദ്ധമായി അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് വെച്ചു.
“കാരണം, ‘പ്രദർശനവും’ ‘ആരാധനയും’ തമ്മിൽ ആകാശവും ഭൂമിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമുണ്ട് ജസ്നാ! ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു കോഹിനൂർ രത്നം, അതിന്റെ വിലയറിയാത്ത ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ അവൻ എന്ത് ചെയ്യും?
അവൻ അത് വഴിയിൽ നിൽക്കുന്നവരുടെയൊക്കെ മുന്നിൽ എടുത്തു വീശി സ്വന്തം ഗമ കാണിക്കാൻ നോക്കും. അപ്പോൾ ആ രത്നത്തിന് സ്വയം തോന്നുന്നത് അപമാനമായിരിക്കും!
എന്നാൽ അതേ രത്നം അതിന്റെ മൂല്യമറിയുന്ന ഒരു ചക്രവർത്തിയുടെ കയ്യിലാണ് എത്തുന്നതെങ്കിലോ? അയാൾ അതിനെ പട്ടുമെത്തയിൽ വെച്ച്, ആരും തൊട്ടുനോവിക്കാതെ, സ്വന്തം ജീവൻ കൊടുത്ത് സംരക്ഷിച്ച് ആരാധിക്കും!”
രോഹിത് ഒന്ന് നിർത്തി. മറുതലയ്ക്കൽ ജസ്നയുടെ ഉയർന്നുതാഴുന്ന ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ അയാൾക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“കുമരകത്ത് വെച്ച് മോൾക്ക് പറ്റിയത് അത്രയേയുള്ളൂ,” രോഹിത്തിന്റെ ശബ്ദം കൂടുതൽ ആർദ്രമായി. “നിന്റെയുള്ളിലെ ആ സൗന്ദര്യബോധമോ, ആ നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ഇട്ടപ്പോൾ നിനക്ക് തോന്നിയ ആ വികാരങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല തെറ്റ്.
മറിച്ച്, നിന്നെ അതിലേക്ക് നയിച്ച ആൾക്ക്—നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വിലയല്ലാതെ, നിന്റെ മനസ്സിന്റെയും അഭിമാനത്തിന്റെയും വില മനസ്സിലാക്കാനുള്ള പക്വത ഇല്ലാതെപോയി എന്നതാണ് സത്യം!
ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആത്മാവിനെ ബഹുമാനിക്കുകയും, അവളെ ഒരു കോട്ടപോലെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യഥാർത്ഥ ആണത്തമുള്ള ഒരു പുരുഷന്റെ
മുന്നിലാണ് മോൾ അങ്ങനെ നിന്നിരുന്നതെങ്കിൽ…
അന്ന് മോൾക്ക് അപമാനമല്ല തോന്നുക; മറിച്ച് ഈ ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു രാജ്ഞിയായതുപോലെയാണ് തോന്നുക! അതുകൊണ്ട് എന്റെ മോൾ ഇനി ഒരിക്കലും സ്വന്തം മനസ്സിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി കരയരുത്. നീ പത്തരമാറ്റ് തിളക്കമുള്ള തങ്കമാണ് ജസ്നാ!”
ആ വാക്കുകൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ജസ്നയ്ക്ക് തന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിതറുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷത്തെ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്നുവരെ ആരും തന്നോട് ഇത്രയും ആഴത്തിൽ, ഇത്രയും മനോഹരമായി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല! കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ തന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തിയ ആ കറുത്ത കുറ്റബോധത്തെയും, സ്വന്തം ശരീരത്തോടുള്ള ഭയത്തെയും വെറും അഞ്ചു മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഈ മനുഷ്യൻ കഴുകിത്തുടച്ച്, അതിനെ ഒരു രാജ്ഞിയുടെ കിരീടമാക്കി തന്റെ തലയിൽ വെച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു!
അവളുടെ കൈവിരലുകൾ അറിയാതെ തന്നെ തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്നിരുന്ന ആ സ്വർണ്ണ മഹർ മാലയിലേക്ക് നീണ്ടു.
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഉമ്മയുടെ മുറിയിലിരുന്ന് തുണി മടക്കുമ്പോൾ ഉമ്മ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി—’ഭാര്യയും ഭർത്താവും പരസ്പരം വസ്ത്രങ്ങൾ ആണ് മോളേ…
പെണ്ണിന്റെ മാനവും ആത്മാവും പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുപോകാതെ പൊതിഞ്ഞുപിടിക്കുന്ന കവചമായിരിക്കണം ഭർത്താവ്!’
എത്ര വലിയൊരു വിരോധാഭാസമാണ് തന്റെ ജീവിതം!
തന്റെ കഴുത്തിൽ മഹർ ചാർത്തിയ ഷാഹിദ്, തന്റെ മനസ്സിനെ മനസ്സിലാക്കാതെ, സ്വന്തം സുഖത്തിന് വേണ്ടി തന്നെ അന്യന്റെ മുന്നിൽ തുണി വകഞ്ഞുമാറ്റി കാണിച്ചുകൊടുത്തവനാണ്.
എന്നാൽ തന്നോട് ഒരു രക്തബന്ധവുമില്ലാത്ത, അങ്ങ് കടലിനക്കരെയിരിക്കുന്ന ഈ രോഹിത് കുമാർ എന്ന മനുഷ്യൻ—തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കുറവുകളെയും ഭയങ്ങളെയും പോലും ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ച്, തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന യഥാർത്ഥ വസ്ത്രം
ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു!
നിയമത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും മുന്നിൽ ഷാഹിദ് തന്റെ ഭർത്താവായിരിക്കാം; പക്ഷേ ഈ നിമിഷം മുതൽ തന്റെ ആത്മാവിന്റെയും മനസ്സിന്റെയും യഥാർത്ഥ ഉടമസ്ഥൻ ഇയർഫോണിനപ്പുറം സംസാരിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ മാത്രമാണെന്ന സത്യം അവളുടെ ഹൃദയം നിശ്ശബ്ദമായി അംഗീകരിച്ചു.