ജസ്ന വേഗത്തിൽ മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്തു: “ഏപ്രിൽ ആണ് ഏട്ടാ. 2024 ഏപ്രിൽ.”
അവളുടെ മറുപടി പോയ അതേ സെക്കൻഡിൽ തന്നെ അപ്പുറത്ത് നീല ടിക്കുകൾ വീണു. തൊട്ടുപിന്നാലെ രോഹിത്തിന്റെ അടുത്ത സന്ദേശമെത്തി:
“മഞ്ചേരിയിൽ ഇപ്പോൾ സമയം രാത്രി പതിനൊന്നര ആയില്ലേ മോളൂ? നീ ഇതുവരെ ഉറങ്ങിയില്ലേ? മുറിയിൽ ആരും ഇല്ലെങ്കിൽ… ഒരു രണ്ട് മിനിറ്റ് ഞാൻ
ഒന്ന് വിളിക്കട്ടെ?
ഈ ഫോമിലെ ഒന്നുരണ്ട് കാര്യങ്ങൾ കൂടി ഒന്ന് ക്ലിയർ ചെയ്യാനാണ്.”
‘ഞാൻ ഒന്ന് വിളിക്കട്ടെ?’ എന്ന ആ ചോദ്യം കണ്ട നിമിഷം ജസ്നയുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ആയിരം ചിത്രശലഭങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ചിറകടിച്ചുയർന്നതുപോലെ തോന്നി!
അന്ന് കുമരകത്തെ വില്ലയിൽ വെച്ച് വീഡിയോ കോളിൽ സംസാരിച്ചതിന് ശേഷം കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചയായി അവർ മെസ്സേജുകളിലൂടെയും ചെറിയ വോയിസ് നോട്ടുകളിലൂടെയും മാത്രമാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്.
ഇപ്പോൾ ഇതാ, ഈ പാതിരാത്രിയിൽ അയാൾ തന്നെ നേരിട്ട് വിളിക്കാൻ ചോദിക്കുന്നു!
അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിന്റെ കുറ്റി വീണിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ഒന്നുരണ്ടു വട്ടം പരിശോധിച്ചു. തുടർന്ന് മേശവലിപ്പിൽ നിന്ന് തന്റെ ഇയർഫോൺ എടുത്ത് ഫോണിൽ കുത്തി, രണ്ട് ചെവികളിലും തിരുകിവെച്ചു.
പുതപ്പ് തലയിലൂടെ മൂടി കട്ടിലിലേക്ക് ചരിഞ്ഞുകിടന്നുകൊണ്ട് അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ മറുപടി അയച്ചു: “ഇവിടെ എല്ലാവരും ഉറങ്ങി ഏട്ടാ… ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കേ ഉള്ളൂ. വിളിച്ചോളൂ.”
അഞ്ച് സെക്കൻഡ് തികയും മുൻപ് സ്ക്രീനിൽ ‘Ettan WhatsApp Audio…’ എന്ന് തെളിഞ്ഞുവന്നു.
ജസ്ന പച്ച ബട്ടണിൽ വിരലമർത്തി.
“ഹലോ… മോളൂ…”
ഇയർഫോണിലൂടെ കാതിന്റെ ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയ ആ ആഴമേറിയ, ഗാംഭീര്യമുള്ള പുരുഷശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം ജസ്നയുടെ ശരീരമാകെ രോമാഞ്ചം കൊണ്ടു! പുറത്തെ തണുത്ത കാറ്റിനെയും മറികടക്കുന്ന ഒരു ചൂട് അവളുടെ കവിളുകളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.
“ഹലോ ഏട്ടാ… കേൾക്കാം,” അവൾ പുതപ്പിനുള്ളിൽ കിടന്ന് വളരെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.
ആദ്യത്തെ രണ്ട് മിനിറ്റ് രോഹിത് വളരെ പ്രൊഫഷണലായിത്തന്നെ വിസ ഫോമിലെ കോളേജുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രണ്ട് തിയ്യതികളും അഡ്രസ്സും ചോദിച്ച് ഉറപ്പുവരുത്തി. അയാൾ തന്റെ മുന്നിലെ ലാപ്ടോപ്പിൽ അത്
ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്ന കീബോർഡിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദം പോലും അവൾക്ക് ഇയർഫോണിലൂടെ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“ഓക്കേ മോളൂ, അത് ക്ലിയറായി. ഞാൻ സ്റ്റീവന് മെയിൽ അയച്ചുകഴിഞ്ഞു,” രോഹിത് പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, ആ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞിട്ടും രോഹിത് ഫോൺ വെച്ചില്ല; ജസ്നയാകട്ടെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യാൻ തോന്നാതെ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അങ്ങനെതന്നെ കിടന്നു! ഇരുവർക്കുമിടയിൽ മൂന്നാല് സെക്കൻഡ് നീണ്ടുനിന്ന ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ പരസ്പരം ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രമാണ് കേട്ടിരുന്നത്.
“അല്ല ജസ്നാ…” രോഹിത്തിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് ഓഫീസ് ഗൗരവത്തിൽ നിന്ന് അങ്ങേയറ്റം ആർദ്രവും സ്വകാര്യവുമായ ഒരു താളത്തിലേക്ക് മാറി. “എന്താ ഈ പാതിരാത്രി ആയിട്ടും എന്റെ മോൾ ഉറങ്ങാതിരുന്നത്?
മാത്രമല്ല… ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ മുതൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുകയാണ്, മോളുടെ ശബ്ദത്തിന് എന്താ ഇന്നും വല്ലാത്തൊരു ഭാരം? ഒരു സന്തോഷവുമില്ലാത്തതുപോലെ…”
ജസ്ന ഒന്ന് പതറി. “ഏയ്… അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല ഏട്ടാ, വെറുതെ ഉറക്കം വരാഞ്ഞിട്ട് കിടന്നതാ…”
“കള്ളം പറയല്ലേ മോളൂ,” രോഹിത് വളരെ മൃദുവായി, എന്നാൽ അവളുടെ ഉള്ളം കാണുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു. “അന്ന് കുമരകത്ത് വെച്ച് രണ്ടാമത്തെ ദിവസം രാത്രി ഞാൻ നിങ്ങളെ വീഡിയോ കോൾ വിളിച്ചപ്പോഴും എനിക്ക് ഇങ്ങനെ തോന്നിയിരുന്നു.
അന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ മോൾ പറഞ്ഞത് വെയിലത്ത് നിന്നതുകൊണ്ട് തലവേദന വന്നതാണെന്നാണ്. പക്ഷേ അന്ന് നിന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു അത് വെയിലുകൊണ്ടുള്ള തലവേദനയല്ലെന്ന്!
പറ ജസ്നാ… സത്യത്തിൽ അന്ന് കുമരകത്ത് വെച്ച് എന്താ സംഭവിച്ചത്? ഇപ്പോഴും എന്താ നിന്റെ മനസ്സിനെ ഇങ്ങനെ അലട്ടുന്നത്? ഈ ഏട്ടനോട് പറയാൻ പറ്റാത്ത അത്ര വലിയ രഹസ്യമാണോ അത്?”