രാവിലെ ഉമ്മ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി—’ഭർത്താവ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പെണ്ണിന്റെ മാനവും ആത്മാവും അന്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് പൊതിഞ്ഞുപിടിക്കുന്ന വസ്ത്രം ആയിരിക്കണം!’
കണ്ണാടിയിലെ സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തിലേക്ക് നോക്കിനിന്ന ജസ്നയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞുവന്നു. താൻ കൊതിച്ച ആ സംരക്ഷണത്തിന്റെ കുടയും, താൻ നിക്കാഹ് കഴിച്ച ഈ ചെറുപ്പക്കാരനും തമ്മിൽ ഒരിക്കലും കൂട്ടിമുട്ടാത്ത അത്രയും വലിയൊരു അകലമുണ്ടെന്ന് അവളുടെ ഹൃദയം വേദനയോടെ മന്ത്രിച്ചു.
അതേ നിമിഷം തന്നെ—മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ ഒരൊറ്റ തവണ മൃദുവായി വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.
ഒരു ഫോട്ടോയും ചോദിക്കാതെ, ഒരു വാശിപിടുത്തവുമില്ലാതെ, അങ്ങ് കാനഡയിലെ മഞ്ഞുവീഴുന്ന ഓഫീസ് മുറിയിലിരുന്ന് ‘ഏട്ടൻ’ അയച്ച പതിവ് സന്ദേശമായിരുന്നു അത്: “മഞ്ചേരിയിൽ സമയം പത്തര കഴിഞ്ഞല്ലോ മോളൂ…
ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച് കിടന്നോ? ഗുഡ്
നൈറ്റ്, സ്വീറ്റ് ഡ്രീംസ്.”
കണ്ണാടിയിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് ആ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ജസ്നയുടെ വിങ്ങുന്ന നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ്ടും ആ അദൃശ്യമായ തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയെത്തി.
വൃശ്ചികമാസത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ആഴ്ചയിലേക്ക് കടന്നതോടെ മഞ്ചേരിയിലെ രാത്രികൾക്ക് തണുപ്പിന്റെ കാഠിന്യം കൂടിവന്നു. തൊടിയിലെ കവുങ്ങുകൾക്കിടയിലൂടെയും പ്ലാവിലകളിലൂടെയും അരിച്ചിറങ്ങുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പുലരുമ്പോഴേക്കും ഉമ്മറത്തെ ചവിട്ടുപടികളെ ഈറനണിയിച്ചു.
എന്നാൽ ആ തണുപ്പിനേക്കാൾ വേഗത്തിലാണ്, ആരും കാണാതെ ജസ്നയുടെ വിരൽത്തുമ്പിലൂടെ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ആ രഹസ്യബന്ധം അവളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് പടർന്നുകയറിയത്.
ഒരു കൂട്ടുകുടുംബത്തിന്റെ ചിട്ടവട്ടങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അങ്ങനെയൊരു രഹസ്യ സൗഹൃദം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക എന്നത് ജസ്നയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒട്ടും എളുപ്പമുള്ള കാര്യമായിരുന്നില്ല.
താനും രോഹിത് ഏട്ടനും തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നതിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ലെന്നും, അതൊരു ജ്യേഷ്ഠ സഹോദരന്റെ കരുതൽ മാത്രമാണെന്നും അവൾ സ്വന്തം മനസ്സിനെ ആയിരം വട്ടം പറഞ്ഞുപഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ, അതൊരു തെറ്റല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാണ് താൻ ആ ചാറ്റുകൾ എല്ലാവരിൽ നിന്നും ഇങ്ങനെ ഭയപ്പാടോടെ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അവൾക്ക് ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല!
തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ കോടീശ്വരനായ ബോസ് ദിവസവും രാവിലെയും രാത്രിയും തനിക്ക് നേരിട്ട് മെസ്സേജ് അയക്കുന്നുണ്ടെന്നും, താൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ എന്നും ഉറങ്ങിയോ എന്നും അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഉമ്മയോ സഫയോ—അല്ലെങ്കിൽ ഷാഹിദ് തന്നെയോ—അറിഞ്ഞാൽ അവർ എന്ത് കരുതും?
അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ജീവിതത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഒരു കള്ളവും ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ആ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരി പെൺകുട്ടി, ആ ഒരൊറ്റ ആഴ്ചകൊണ്ട് ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ ഒളിച്ചുകളികൾ ഓരോന്നായി സ്വയം പഠിച്ചെടുത്തു.
ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ മെസ്സേജുകൾ സ്വയം തെളിഞ്ഞുവരുന്ന പോപ്പ്-അപ്പ് നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ അവൾ പൂർണ്ണമായും ഓഫ് ചെയ്തുവെച്ചു. ഫോൺ എപ്പോഴും സൈലന്റ് മോഡിലാക്കി. എല്ലാറ്റിനുമുപരി,
വാട്ട്സ്ആപ്പ് തുറക്കുമ്പോൾ ആരുടെയും കണ്ണിൽ പെടാതിരിക്കാൻ ‘ഏട്ടൻ’ എന്ന ആ ചാറ്റ് അവൾ ഫിംഗർപ്രിന്റ് ലോക്കിട്ട് ‘ആർക്കൈവ്ഡ്’ ഫോൾഡറിനുള്ളിലേക്ക് മാറ്റി ഒളിപ്പിച്ചു!
അടുക്കളയിൽ ഉമ്മയുടെ കൂടെ നിൽക്കുമ്പോഴും, ഉമ്മറത്തിരുന്ന് വല്യുമ്മയ്ക്ക് കുഴമ്പ് തേക്കുമ്പോഴുമെല്ലാം അവളുടെ ഒരു കണ്ണ് എപ്പോഴും ഫോണിലായിരിക്കും. ആരും കാണാത്ത ഒരൊറ്റ നിമിഷം കിട്ടിയാൽ അവൾ വിരലമർത്തി ആ രഹസ്യ ഫോൾഡർ തുറക്കും;
അവിടെ വന്നിരിക്കുന്ന സന്ദേശം വായിച്ച് ചുണ്ടിലൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ വേഗം മറുപടി ടൈപ്പ് ചെയ്ത് വീണ്ടും പൂട്ടിയിടും. ആ ഒളിച്ചുകളി അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടിയെങ്കിലും, അതിനുള്ളിൽ താൻ ഇന്നുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു തരം നിഷിദ്ധമായ ലഹരി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.