ലില്ലി തന്റെ കണ്ണുകളിലെ കെട്ടഴിച്ച് സാമിന്റെ വന്യമായ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ കേഴുകയായിരുന്നു. പക്ഷെ ലില്ലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഇരുട്ട് വേർപെടുത്താൻ സാം ന് ഉദ്ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..
പെട്ടെന്ന് ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്നത് സാം അറിഞ്ഞു. .
.
നതാഷയുടെ ഫോൺ ബെല്ലുകൾ ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
സാമിന്റെ ജീൻസിന്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന് ഫോൺ നിർത്താതെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ ലില്ലിയുടെ ഉടലിൽ പടർന്നു പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ വിരലുകൾ ഒരു നിമിഷം ചലനമറ്റതായി.
സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്ന “Natasha” എന്ന പേര് സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്നത് കണ്ട് സാം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലനായി..
പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് അത് ഒരു പുച്ഛം കലർന്ന ചിരി ആയി മാറിവന്നു…
സാം: (മനസ്സിൽ) “മൃഗം എന്ന് വിളിച്ചവളാണ്…
കാമഭ്രാന്തൻ എന്ന് ആക്ഷേപിച്ചവളാണ്. ഇപ്പോൾ എന്തിനാണ് നീ എന്നെ തിരയുന്നത് നതാഷാ? നിന്റെ ആ മാന്യതയുടെ കോട്ടകൾ തകരാൻ തുടങ്ങിയോ?!!”
സാം ഫോൺ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പകരം ആ ഫോൺ കാൾ കട്ട് ചെയ്ത് ബെഡിൽ ദൂരേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
തന്റെ അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്തവളോട് കാണിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരത അവളെ ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ അവഗണിച്ചു വിടുക എന്നതാണെന്ന് അവന് തോന്നി.
ആ നിമിഷം വരെ സാമിന്റെ വന്യതയിൽ ഒന്ന് ശ്വാസം വിടാൻ അവസരം കിട്ടിയ ലില്ലി സാം ഫോൺ വലിച്ചെറിയുന്നത് കാതുകളിൽ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ ഒന്ന് ഭയന്നു.
പക്ഷേ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം സാം കൂടുതൽ വന്യമായി അവളിലേക്ക് ആഞ്ഞു.
ലില്ലിയുടെ ഷഡ്ഢി കാലിൽ നിന്നും വലിച്ചുമാറ്റി അയാൾ പൂറിലെ പുറത്തേക്ക് തള്ളിനിൽക്കുന്ന ചോക്ലേറ്റ് കന്തിൽ മൃദുവായ ഭാഗത്ത് സാം തന്റെ അധരങ്ങൾ അമർത്തി.
അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ സ്പർശനത്തിൽ ലില്ലി ബെഡിൽ പിടഞ്ഞുപോയി.
സാം: “ലില്ലി… ഇന്ന് നമ്മൾക്കിടയിൽ വേറെ ആരും വേണ്ട…..”
അയാൾ ലില്ലിയുടെ കന്ത് ചുണ്ടുകൊണ്ട് ഊമ്പി വലിച്ചു.. അയാളുടെ കൈ വിരലുകൾ ലില്ലിയുടെ കാൽ തുടയിൽ അമർത്തി ഞെങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
സാം ലില്ലിയുടെ അടിവയറ്റിൽ ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിയുമ്പോൾ ലില്ലിക്ക് ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടായി.
സാമിന്റെ ഈ പുതിയ ഭാവത്തിൽ നതാഷയോടുള്ള പകയും ലില്ലിയോടുള്ള ആസക്തിയും കലർന്നിരുന്നു.
കൈകൾ പിന്നിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ലില്ലി ആ ഇരുട്ടിൽ സാമിന്റെ ഓരോ ചലനത്തിനും കീഴടങ്ങി. അവളുടെ ഉടലിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ തരിപ്പ് പടർന്നു തുടങ്ങി.
അതേസമയം, റേഡിയോ സ്റ്റേഷൻ പാർക്കിംഗിൽ കാറിനുളിൽ ഫോൺ കിട്ടാതെ നതാഷ തളർന്നു വീണു.
സാം തന്നെ കൈവിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇനി തനിക്ക് മുന്നിൽ ആ ബ്ലാക്ക്മെയിലർ മാത്രം.
ദൂരെ ആ വിജനമായ വഴിയിൽ ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച് കയ്യിൽ ആ വീഡിയോ ഉള്ള ഫോണുമായി വക്കച്ചൻ തന്റെ ഇരയെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഓരോ സെക്കൻഡിലും അയാൾ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. നതാഷയുടെ കാറിന്റെ വെളിച്ചം എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ആ വളവിൽ തെളിയുമെന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
സാമിന്റെ ഫോൺ കിട്ടാതെ വന്നതോടെ നതാഷയുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും അറ്റുപോയി.
ആ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
റേഡിയോ സ്റ്റേഷന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കാതിനകത്ത് ഒരു പെരുമ്പറ പോലെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നഗരം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണിരുന്നു..
തെരുവുവിളക്കുകളുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചം മാത്രം റോഡിൽ നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി.
അല്പദൂരം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ റോഡിന്റെ വശത്ത് ഒരു നിഴൽരൂപം നിൽക്കുന്നത് നതാഷ കണ്ടു.
കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് ആ രൂപത്തിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.
അത് വക്കചനായിരുന്നു!
യൂണിഫോം മാറി മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച അയാളെ കണ്ടാൽ ആരും തിരിച്ചറിയില്ല. ഒരു കയ്യിൽ ടോർച്ചും മറുകയ്യിൽ ഫോണുമായി അയാൾ റോഡിൽ ആധിപത്യത്തോടെ നിന്നു.
നതാഷ കാറിന്റെ വേഗത കുറച്ചു. വക്കച്ചൻ തന്റെ വന്യമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കാറിനുള്ളിലെ നതാഷയെ ഒന്ന് ഉഴിഞ്ഞുനോക്കി.