പൂർണ്ണ നഗ്നനായി മാറിയ അയാളുടെ വന്യമായ രൂപം കണ്ട് നതാഷ സ്തംഭിച്ചു പോയി.
കുലച്ചുനിൽക്കുന്ന അയാളുടെ ലിംഗം ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ ഭയവും അറപ്പും കൊണ്ട് അവൾക്ക് തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി.
നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡോക്ടർ ഇന്ന് ഈ വൃത്തികെട്ട മനുഷ്യന്റെ മുന്നിൽ അയാളുടെ ഉടുമുണ്ട് ധരിച്ചു നിൽക്കേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു.
വക്കച്ചൻ: (പരിഹാസത്തോടെ) “എന്താ ഡോക്ടറേ… കണ്ണുതള്ളിപ്പോയോ? എന്റെ ഈ സാധനത്തിൽ ഇരുന്ന് തുള്ളാൻ നിനക്ക് കൊതിയായോ?
എങ്കിൽ വാ… നിന്റെ ആ വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിലെ സർജന്മാർക്കൊന്നും തരാൻ കഴിയാത്ത സുഖം ഇന്ന് ഈ വക്കച്ചൻ നിനക്ക് തരും. ഇങ്ങോട്ട് അടുത്ത് വാടി!”
നതാഷ പേടിച്ചു മടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വക്കച്ചൻ ആക്രോശിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി. വേറെ വഴിയില്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ അവൾ ആ കട്ടിലിന്റെ അരികിലെത്തി.
മുലകൾക്ക് മുകളിൽ കെട്ടിയിരുന്ന മുണ്ട് അഴിഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ കൈകൾ കൊണ്ട് അത് മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ അയാളുടെ വശത്ത് ഇരുന്നു.
വക്കച്ചന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ അവളുടെ നഗ്നമായ തോളുകളിലൂടെ ചലിപ്പിച്ചു.
അയാളുടെ നഖങ്ങൾ അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ വേദന കൊണ്ട് കണ്ണുകളടച്ചു. തന്റെ മുഷിഞ്ഞ മുണ്ട് ചുറ്റി ഈ സൗന്ദര്യധാമം തന്റെ അരികിലിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അയാൾ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ ചിരിച്ചു.
വക്കച്ചൻ: “ഹോ… നിന്റെ ഈ ശരീരം! ഇത് ഇത്രയും കാലം ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടതാണ്. ഈ മുണ്ട് പോലും നിന്റെ മേനിയിൽ തട്ടുമ്പോൾ കുളിരുകോരുവാണ് ഡോക്ടറേ…”
അയാൾ പെട്ടെന്ന് കൈ നീട്ടി അവളുടെ മുലകളിൽ പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു. നതാഷ ഭയത്തോടെ അവിടെ നിന്നും വലിഞ്ഞു മാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വക്കച്ചൻ വിട്ടില്ല.
അയാൾ അവളുടെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു തന്റെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിലേക്ക് അവളെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.
വക്കച്ചൻ: “ഇങ്ങോട്ട് വാടി നീ! എവിടെ ഓടിപ്പോകാനാണ്? നിന്നെ ഇന്ന് ഞാൻ തിന്നു സുഖിപ്പിക്കും. നിന്റെ ഈ കൊഴുത്ത മേനി ഇന്ന് ഈ വക്കച്ചനുള്ളതാണ്. വാടി എന്റെ അടുത്തേക്ക്…”
അയാൾ അവളെ ബലമായി തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അമർത്തി.
അയാളുടെ വിയർപ്പ് മണക്കുന്ന നഗ്നമായ ശരീരവും നതാഷയുടെ മൃദുവായ ഉടലും തമ്മിൽ ഉരസിയപ്പോൾ അവൾ ഓക്കാനത്തോടെ കുതറാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ വക്കച്ചന്റെ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ അവളെ വിട്ടില്ല. അയാൾ അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് മുഖം അമർത്താൻ തുടങ്ങിയതും നാതാഷാ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു..
ആ വിജനമായ തോപ്പിന് നടുവിലുള്ള ആ ചെറിയ വീടിന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ സാമിന്റെ കണ്ണുകൾ തീയായി മാറി.
അവിടെ നതാഷയുടെ കാർ ഒരനാഥയെപ്പോലെ കിടക്കുന്നു.
കാറിനുള്ളിൽ അവളില്ല. ആ ചെറിയ വീടിനുള്ളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം കണ്ടപ്പോൾ സാമിന് ഉറപ്പായി..വക്കച്ചൻ നതാഷയെ അവിടെ എത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സാം ബൈക്ക് ഒതുക്കി വെച്ച് ഒരു നിഴൽ പോലെ ആ വീടിന് അരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് “ചോലി കേ പീച്ചേ…”
എന്ന ഗാനത്തിന്റെ വന്യമായ താളം അയാൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
നതാഷയുടെ കരച്ചിലും ആ ശപിക്കപ്പെട്ട സെക്യൂരിറ്റിയുടെ ആർത്തിയോടെയുള്ള സംസാരവും സാമിന്റെ കാതുകളിൽ പതിച്ചു. തന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ ചുരുട്ടി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ ആ വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരു യമദൂതനെപ്പോലെ നിന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ വക്കച്ചൻ നതാഷയെ ബലമായി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു തന്റെ വൈകൃതങ്ങൾ തുടരാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ആ ഇടിമുഴക്കം ഉണ്ടായത്.
‘ട്ടാട്ട്ട….. ‘
എന്ന ശബ്ദത്തോടെ ആ പഴയ മരവാതിൽ സാമിന്റെ ബൂട്ടിട്ട കാലടിയുടെ കരുത്തിൽ തകർന്നു വീണു. തകർന്ന വാതിലിന്റെ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ പുകയും പൊടിയും വകഞ്ഞുമാറ്റി സാം അകത്തേക്ക് കയറി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കത്തുന്ന കലിപ്പ് കണ്ട വക്കച്ചൻ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി.
പിടി അയഞ്ഞതും നതാഷ വക്കച്ചന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും കുതറി ഓടി.
അവൾ ചെന്നു തറഞ്ഞത് സാമിന്റെ കരുത്തുറ്റ നെഞ്ചിലായിരുന്നു.