ലില്ലി ബെഡിൽ നിന്ന് പതുക്കെ തലയുയർത്തി ചുറ്റും നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു .
“സാം… എന്താ… എവിടെപ്പോയി നിങ്ങൾ?”
അവളുടെ ശബ്ദം കാമത്താൽ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സാം ലില്ലിയെയും ഫോണിലെ മെസ്സേജിനെയും മാറി മാറി നോക്കി.
നതാഷയോടുള്ള പക തീർക്കാൻ അവളെ ആ സെക്യൂരിറ്റിക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കണോ?
അതോ തന്റെ ഫാന്റസികൾക്ക് നടുവിൽ ലില്ലിയെ ഉപേക്ഷിച്ച് നതാഷയെ രക്ഷിക്കാൻ പോകണോ?
സാമിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു യുദ്ധം തന്നെ നടക്കുകയായിരുന്നു.
മുറിക്കുള്ളിലെ കാമത്തിന്റെ ഗന്ധത്തെക്കാൾ തീവ്രമായി സാമിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ നതാഷയുടെ ആ നിലവിളി മുഴങ്ങി.
തന്റെ വന്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്തവളാണെങ്കിലും മറ്റൊരുവന്റെ വൃത്തികെട്ട കൈകൾ അവളിൽ പതിക്കുക എന്നത് സാമിന് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകില്ലായിരുന്നു.
തന്റെ അധീനതയിലുള്ള ഒന്നിനെ തട്ടിയെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വക്കച്ചനോടുള്ള പക അവന്റെ രക്തത്തിൽ തിളച്ചു.
സാം പതുക്കെ ഷർട്ട് എടുത്ത് ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ബെഡിൽ കണ്ണുകൾ കെട്ടപ്പെട്ട നിലയിൽ കൈകൾ പിന്നിൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി സുഖത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ കിടന്നിരുന്ന ലില്ലി സാമിന്റെ ചലനങ്ങൾ നിലച്ചത് അറിഞ്ഞു.
ലില്ലി: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) “സാം… എന്താ നിങ്ങൾ മിണ്ടാത്തത്? സാം… പ്ലീസ്… എന്നെ ഇങ്ങനെ വിട്ടു പോകല്ലേ…”
സാം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അയാൾ ലില്ലിയുടെ അരികിൽ ചെന്ന് അവളുടെ തലയിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തലോടി.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണിലെ കെട്ടോ കൈകളിലെ ഷാളിന്റെ ബന്ധനമോ അയാൾ അഴിച്ചില്ല.
സാം: “ലില്ലി… എനിക്ക് പോകണം. ഒരു അത്യാവശ്യമുണ്ട്. നീ ഈ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ ഇവിടെ കിടക്കുക. ഞാൻ വരുന്നത് വരെ നിനക്ക് ഈ ഇരുട്ടാണ് കൂട്ട്. നിന്റെ കാത്തിരിപ്പിന് ഞാൻ വരുമ്പോൾ മധുരമേറും.”
ലില്ലി: (കരച്ചിലോടെ) “സാം… വേണ്ട! എന്നെ ഇങ്ങനെ കെട്ടിയിട്ട് പോകല്ലേ… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു… സാം!”
ലില്ലിയുടെ അപേക്ഷകൾ കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ സാം മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി.
മെയിൻ ഡോർ പുറത്തുനിന്നും വലിച്ചടച്ചു അയാൾ തന്റെ ബൈക്കിന് അരികിലേക്ക് ഓടി.
ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ അയാളുടെ ലക്ഷ്യം ആ റേഡിയോ സ്റ്റേഷൻ മാത്രം…
വക്കച്ചന്റെ ആ ഒളിത്താവളം അതിനടുത്തു തന്നെ വിജനമായ സ്ഥലത്ത് എവിടെയോ ആണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
റോഡിലെ തണുത്ത കാറ്റിലൂടെ സാം ബൈക്ക് പറത്തി.
മണിക്കൂറിൽ 100 കിലോമീറ്ററിലധികം വേഗത്തിൽ അയാൾ ആക്സിലറേറ്റർ തിരിച്ചു.
സാമിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കാമമല്ല ക്രൂരമായ ഒരു പ്രതികാരബുദ്ധിയായിരുന്നു.
നതാഷയെ തൊടാൻ തുനിഞ്ഞ വക്കച്ചനെ നേരിടാൻ ഒരു യമദൂതനെപ്പോലെ അയാൾ ആ കറുത്ത പാതകളിലൂടെ കുതിച്ചു.
അതേസമയം വക്കച്ചന്റെ വീടിനുള്ളിൽ നതാഷ ഭയന്ന് വിറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
വക്കച്ചൻ മുറിയിലെ കതക് ഉള്ളിൽ നിന്നും ലോക്ക് ചെയ്ത് തന്റെ മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി നതാഷയുടെ സാരിത്തലപ്പിൽ ഒന്ന് പിടിച്ചു വലിച്ചു ക്രൂരമായ ചിരിയോടെ അയാൾ തന്റെ ബെഡിനടുത്തേക്ക് നടന്നു…
“ശെ.. വിട്.. പ്ലീസ്…..”
അവൾ ആ സാരി നേരെയാക്കി…
ആ വീടിനുള്ളിലെ മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ വക്കച്ചൻ തന്റെ തനിനിറം പുറത്തെടുക്കുകയായിരുന്നു.
അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ച് മുറിയിലെ ആ പഴയ കട്ടിലിലേക്ക് അയാൾ ആഞ്ഞു ചാരിയിരുന്ന് ഒരു വിദേശ മദ്യത്തിന്റെ കുപ്പി തുറന്നു.
നതാഷ ഒരു മൂലയിൽ ഭയന്ന് വിറച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.
അവളുടെ സാറ്റിൻ സാരിയുടെ തുമ്പ് അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ മുറുകിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
വക്കച്ചൻ ആർത്തിയോടെ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അയാളുടെ നോട്ടം അവളുടെ ശരീരത്തെ പിച്ചിചീന്തുന്നത് പോലെ നതാഷയ്ക്ക് തോന്നി.
വക്കച്ചൻ: “എന്തിനാ ഡോക്ടറേ ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രതിമയെപ്പോലെ നിൽക്കുന്നത്?
അവനോട് കാണിക്കുന്ന ആവേശം ഇപ്പോഴില്ലേ?എനിക്കും കാണണം ആ ആവേശം…”
അയാൾ അവളെ ഒന്ന് ശെരിക്കും നോക്കി..
ആ ഇരുണ്ട വെളിച്ചതിലും മേക്കപ്പ് ഒന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ ആ കറുത്ത സാരിയിലെ വെളുത്തു തുടുത്ത ശരീരം അയാളെ ശരിക്കും കമ്പിയാക്കി..