പക്ഷേ നതാഷയ്ക്ക് ലോകം നിലച്ചുപോയിരുന്നു.
തന്നെ ഒരു മൃഗമെന്ന് വിളിച്ച നാവുകൊണ്ട് അവൾ സാമിന്റെ വന്യതയെ ചുംബിച്ചു കീഴടക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം സാം സ്തംഭിച്ചുനിന്നുപോയി. പരുക്കനായ ആ വേട്ടക്കാരന്റെ കൈകൾ ആദ്യമായി ഒരു പെണ്ണിന്റെ സ്പർശനത്തിൽ വിറയ്ക്കുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു.
എവിടെനിന്നോ തുടങ്ങിയ ആ ബന്ധം പ്രണയത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ ഏടുകളിലേക്ക് വഴിമാറുകയായിരുന്നു.
ചുംബനത്തിന് ശേഷം അവൾ സാമിനെ വിട്ടു.
സാമിന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു തന്റെ കാറിനടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ അവൾ അവനെ പാസഞ്ചർ സീറ്റിൽ കയറ്റിയിരുത്തി.
അവളുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു നേരെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ലക്ഷ്യം വച്ചു…
സാമിന് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അയാളുടെ മനസ്സ് ലില്ലിയുടെ വീട്ടിൽ താൻ കെട്ടിയിട്ട ആ ഉടലിനെക്കുറിച്ച് ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചെങ്കിലും നതാഷയുടെ ഈ പുതിയ വന്യത അവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.
രാത്രിയുടെ അവസാന യാമങ്ങളിൽ നതാഷ തന്റെ രക്ഷകനെ തന്റെ സ്വകാര്യ ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
ഹൈവേയിലെ ആ വന്യമായ ചുംബനത്തിന് ശേഷം കാർ നഗരത്തിന്റെ ഉൾവീഥികളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
നതാഷയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു..
പകരം ഒരുതരം ഉന്മാദവും ആശ്വാസവും അവളെ പൊതിഞ്ഞു. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന് അവൾ വാതോരാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സാമിനെ നോക്കി ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ ചിരിച്ചു.
നതാഷ: (ആവേശം അടക്കാനാവാതെ) “സാം… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഞാൻ എത്രമാത്രം പേടിച്ചുവെന്നോ?
വക്കച്ചൻ ആ ഫോണിൽ ആ പാട്ട് വെച്ച് എന്നോട് ഡാൻസ് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ…
ദൈവമേ, എന്റെ ആത്മാവ് പോയി എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. ആ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ ആ നോട്ടം… ഇപ്പോഴും എനിക്ക് അറപ്പ് തോന്നുന്നു.”
സാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
നതാഷയുടെ ശബ്ദം അയാളുടെ കാതുകളിൽ പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അയാളുടെ മനസ്സിൽ ലില്ലിയുടെ വീട്ടിലെ കെട്ടുപോകാത്ത ആസക്തിയുടെ കനലുകളായിരുന്നു.
നതാഷ: (ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “പക്ഷേ സാം…
സാം ആ ഡോർ ചവിട്ടിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ…
ശരിക്കും ഒരു സിനിമയിലെ ഹീറോയെപ്പോലെ തോന്നി.
എന്നിട്ട് സാം അയാളെ ഇട്ട് തല്ലിയ ആ തല്ല്!
അയാളുടെ മൂക്ക് ഇടിച്ച് താൻ പരത്തിയത് കണ്ടപ്പോൾ സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. പാവം വക്കച്ചൻ… അയാൾ ഇനി ആ ജില്ലയിലേക്ക് പോലും വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പാണ്.”
അവൾ പതുക്കെ തന്റെ ഇടതുകൈ നീട്ടി സാമിന്റെ തോളിൽ അമർത്തി. സാമിന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും പൗരുഷത്തിന്റെയും മണം ആ കാറിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
നതാഷ: “സാം… എന്തിനാ ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നത്?
എന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമാണോ?
സാം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചേനെ. എനിക്ക് സാം തന്ന ആ പഴയ പാടുകളേക്കാൾ വലിയ പാടുകൾ ഇന്ന് എന്റെ മനസ്സിൽ അയാൾ ഉണ്ടാക്കിയേനെ. താൻ ആണ് എന്നെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചത്…”
സാം പതുക്കെ തല തിരിച്ച് അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ തീക്ഷ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അയാളുടെ നിശബ്ദത നതാഷയെ കൂടുതൽ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു.
മാത്യു ഇല്ലാത്ത ആ വീട്ടിലേക്ക് താൻ കൊണ്ടുപോകുന്നത് ഒരു അപകടകാരിയായ മനുഷ്യനെയാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
എങ്കിലും ആ അപകടത്തിൽ വീഴാൻ അവൾ ഇപ്പോൾ കൊതിക്കുന്നു.
കാർ പതുക്കെ നതാഷയുടെ വലിയ വീട്ടിലേ പോർച്ചിലേക്ക് കയറി നിന്നു.
എൻജിൻ ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ വീണ്ടും ആ ഭയാനകമായ നിശബ്ദത തിരിച്ചുവന്നു.
നതാഷ: (മൃദുവായി) “എന്താ സാം… മാത്യു ഹോസ്പിറ്റലിലാണ്. നാളെ രാവിലെയേ വരൂ. വീട്ടിൽ ആരുമില്ല… നമുക്ക് അകത്തേക്ക് കയറാം?”