“നമുക്ക് ചെയ്യാടീ…”
“അവളെ പിടിച്ച് കയ്യും കാലും കെട്ടിയിട്ട് അവടെ മുമ്പി വെച്ച് നമുക്ക് കളിച്ചുപൊളിക്കാം….”
“ഒഹ്…”
പ്രിയങ്ക രസിച്ച് തിമര്ത്ത് പറഞ്ഞു.
“എങ്കി ഞാന് ഞാന് ഒരു ഒന്നൊന്നര കളി കളിക്കും…ഓര്ക്കുമ്പം തന്നെ തരിച്ചു പൊട്ടുവാ…”
അത് കേട്ട് എന്റെ ദേഷ്യം അതിര് വിട്ടു. ഞാന് മൊബൈല് മുകളിലേക്ക് ഉയര്ത്തി.
“തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കാനാണോ?”
രഞ്ജിത്ത് എന്റെ കയ്യില് കയറിപ്പിടിച്ചു.
“ചതിക്കല്ലേ ചേച്ചി, വേറെ മൊബൈല് ഇല്ല എനിക്ക്…പഴേത് ആണേലും പൊട്ട ആണേലും ഇതൊന്നു മാത്രമേയുള്ളൂ…”
ഞാന് അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
“മാത്രോമല്ല വീഡിയോ ഡാമേജ്ഡ് ആകുവേം ചെയ്യും…”
അത് കേട്ട് ഞാന് ദേഷ്യം നിയന്ത്രിച്ചു. “നീയല്ലേ പറഞ്ഞെ ഈ വീഡിയോ നിന്റെ ലാപ്പ്ടോപ്പിലെ ഡ്രൈവില് സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന്?”
ഞാന് ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചിരുന്നു അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോള്.
രഞ്ജിത്ത് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“ചേട്ടന് എന്നാ കെട്ട്യോളെ ഒഴിവാക്കുന്നെ? പറച്ചില് തുടങ്ങീട്ട് കൊറച്ച് ആയല്ലോ,”
പ്രിയങ്ക പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് എന്റെ ശ്വാസം അക്ഷരാര്ത്ഥത്തില് നിലച്ചു.
“രഞ്ജിത്ത്…!!”
വിടര്ന്നു മിഴിച്ച കണ്ണുകളോടെ ഞാന് രഞ്ജിത്തിനെ നോക്കി.
“എന്തിനാ ഞെട്ടുന്നെ?”
രഞ്ജിത്ത് ചോദിച്ചു.
“ഇത്രേം ഒക്കെയായിട്ട് പിന്നേം ഈ മൈരനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചോണ്ടിരിക്കാന് പോകുവാണോ ചേച്ചി? കണ്ണും അടച്ച് കെണറ്റില് അല്ല പൊട്ടക്കെണറ്റില് എടുത്ത് എറിയേണ്ട മൊതലാ ഇത്!”
“എന്റെ പ്രിയേ ട്രൈ ചെയ്യാഞ്ഞിട്ടാണോ?”
നിരാശ നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തില് സാം പറഞ്ഞു.
“അവള് കടിമൂത്ത് കുണ്ണക്കഴ കേറി എന്റെ എടുത്ത് വരുമ്പം ഞാന് മൈന്ഡ് ചെയ്യാതെ തിരിഞ്ഞു കിടക്കാന് തൊടങ്ങീട്ട് കൊറച്ച് ദിവസവായി…അങ്ങനെയേലും നാശം ഒഴിഞ്ഞു പോകൂന്ന് വിചാരിച്ച്…പക്ഷെ ആ കൂത്തിച്ചിക്കുണ്ണ എന്നെ വിടാതെ പിടിച്ചേക്കുവാ… ഞാന് എന്നാ ചെയ്യും..നമുക്ക് നോക്കാം…മൈര് തന്നെ ഒഴിഞ്ഞു പോകുവോന്ന്!”
പ്രിയങ്ക അവനെ നിരാശയോടെ നോക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.
“പൂറിയ്ക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടാവും ഞാനല്ലാതെ വേറെ ഒരുത്തന്റെയും കുണ്ണ അവക്ക് പൂറ്റില് കേറ്റാന് കിട്ടുവേലാന്ന്…”
“അത് വെറുതെ…”
പ്രിയങ്ക പുച്ചത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“നല്ലം കിണ്ണം കാച്ചിയ ചുള്ളമ്മാരെ കിട്ടും അവക്ക്…എന്നാ മുടിഞ്ഞ ലുക്കും ഗ്ലാമറുമാ മൈരിന് ഇപ്പോഴും…”
അപ്പോള് എന്റെ നഗ്നമായ കൈത്തണ്ടയില് രഞ്ജിത്തിന്റെ വിരലുകള് അമരുന്നത് ഞാന് അറിഞ്ഞു.
“പന്നപ്പട്ടി മൈരന്!!”
കോപം നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ ഞാന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അടുത്ത നിമിഷം രഞ്ജിത്തിന്റെ മൊബൈല് നിലത്ത് വലിയ ശബ്ദം കേള്പ്പിച്ച് പൊട്ടിയുടഞ്ഞു.
“പന്നപ്പൂ….”
കലിയടങ്ങാതെ ഞാന് കിതച്ചു.
“ശ്യെ…”
പൊട്ടിച്ചിതറിയ മൊബൈല് എടുത്തുകൊണ്ട് രഞ്ജിത്ത് നിരാശയോടെ എന്നെ നോക്കി.
“എന്നാ ശ്യേന്ന്?”
ഞാന് അവന്റെ നേരെ ചീറി. അവന് ഭയന്ന് പിന്നോക്കം പോയി.
“എന്നാ ശ്യേന്നാടാ? ഇവിടെ എന്റെ ലൈഫ് മൊത്തം പൊട്ടിച്ചിതറി കെടക്കുമ്പം ആണോ ഒരു ഒണക്ക മൊബൈല് പൊട്ടിപ്പോയേന് നീ ശ്യെ ശ്യെന്ന് വെക്കുന്നെ? ആ പന്ന മൊബൈലിനു പകരം ഒരൊന്നാന്തരം മൊബൈല് വാങ്ങിത്തന്നാപ്പോരെ? ആപ്രശ്നം തീരുവേലെ? എന്റെയൊ? എന്റെ പ്രശ്നവോ? അത് നീയെങ്ങനെ തീര്ക്കും? അവന്റെ ഒരു ശ്യെ ശ്യെ!!”
എന്റെ ദേഷ്യവും വിറയലും ചീറ്റലും കണ്ട് രഞ്ജിത്ത് ശരിക്കും ഭയന്നു.
ഏത് നിമിഷവും ഞാന് താഴെ വീണുപോകുമെന്ന് ഭയന്നു. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ദുരന്തമാണ് നടന്നിരിക്കുന്നത്! എന്ത് ചെയ്യും ഞാന്? എവിടെപ്പോകും ഞാന്?
“സോറി മാഡം..സോറി ചേച്ചി…”
“എന്തിനാ സോറി?”
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാന് ചോദിച്ചു.
“എന്തിനാ നീ വിഷമിക്കുന്നേ? എനിക്ക് സംഭവിച്ച കാര്യമോര്ത്ത് നീ വെഷമിക്കണമെങ്കില്…”
ഞാന് പൂര്ത്തിയാക്കാതെ അവനെ നോക്കി.
അപ്പോള് അവന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യം ഒരു ലജ്ജ അരിച്ചെത്തി. സാമിനോടുള്ള പകയും വെറുപ്പും മനസ്സില് കുമിഞ്ഞുകൂടുന്ന ആ സമയത്തും അവന്റെ ലജ്ജയില് കുതിര്ന്ന പുഞ്ചിരിയുടെ നേര്ക്ക് എനിക്ക് നോക്കാതിരിക്കാനായില്ല.