💘💘അനസൂയ💘💘 75അടിപൊളി 

പോലീസിൽ പരാതി കൊടുക്കുന്നതിനെ പറ്റി അവർ ആലോചിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അതിൽ രണ്ടുപേർക്കും താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അനിതയുടെ ഭർത്താവ് വേറെ ചിലർക്കും കടം വാങ്ങിയ പണം തിരികെ കൊടുക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“പരാതി കൊടുത്താൽ ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ഇത്രയും കാശുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അവരൊക്കെ അറിയും. അത് പ്രശ്നമാകും.”
അനിത പറഞ്ഞു.
അനസൂയക്കാണെങ്കിൽ എന്തു സംഭവിച്ചാലും ഭരതേട്ടൻ അറിയരുത് എന്ന പ്രാർത്ഥനയേയുള്ളൂ.

ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും കടന്നുപോയത് വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.

അനസൂയ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അനിതയെ കാണാൻ പോകും. തങ്ങളുടെ ആശങ്കകൾ പരസ്പരം പങ്കുവെക്കുക എന്നതാണ് ആകെയുള്ള ആശ്വാസം.

ഒരു ദിവസം അവൾ അനിതയുടെ വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഹൈദരാലിക്കയുടെ ഫോൺ വന്നത്.
“അയാൾ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോൾ എത്തും.” ഫോൺ വെച്ച ശേഷം അനിത പറഞ്ഞു. “നീ അകത്ത് മറഞ്ഞിരുന്നോ അനു. അയാൾ നിന്നെ കാണണ്ട. കടം വീട്ടാൻ നിനക്ക് കുറച്ചുദിവസം കൂടി സാവകാശം ഉണ്ടല്ലോ.”

അനസൂയ അവളുടെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി അവിടെ മറഞ്ഞിരുന്നു.
അധികം താമസിയാതെ ഹൈദരാലി വന്നു. അനിത അയാളെ ഹാളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചിരുത്തുന്നത് അനസൂയ കേട്ടു.
“എൻറെ കാശ് മറന്നോ?”
അയാളുടെ ചോദിക്കുന്നത് അവൾ കേട്ടു.
“മറന്നിട്ടില്ല ഇക്കാ. എനിക്ക് കുറച്ചു കൂടി സാവകാശം വേണം ഇക്കാ.”
അനിതയുടെ ശബ്ദത്തിലുള്ള മാറ്റം അനസൂയയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഒരുതരം ഭയന്ന് നിറഞ്ഞ ശബ്ദം ആയിരുന്നു അവളുടേത്.
ഇത്ര സൗമ്യത്തിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഹൈദരാലിക്കയെ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത് എന്ന് അനസൂയക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
അടഞ്ഞ വാതിൽ അല്പം തുറന്ന് അവൾ ഹാളിലേക്ക് നോക്കി.
ഹൈദരാലിക്ക എഴുന്നേറ്റ് അനിതയുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നുനിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ഉടനെ അനിതയും എണീറ്റ് നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം വായിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റും.
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഇക്കാ… പണം ഞാൻ തരും.”
“അനിത മോളോട് ഞമ്മള് നേരത്തെ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ വാക്ക് മാറ്റുന്നത് ഒട്ടും പുടിക്കാത്ത കാര്യമാണെന്ന്?”
“ഇക്കാ പ്ലീസ്. വേറെ ഒരു മാർഗവും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടാണ്.”
“ഒരു മാർഗ്ഗവുമില്ല.” അയാൾ തല കുലുക്കി. “അതും ഞമ്മക്ക് തീരെ പുടിക്കാത്ത കാര്യമാണ്.”
“അതല്ല ഇക്കാ, എനിക്ക് കുറച്ചുകൂടി സമയമാണ് വേണ്ടത്. ഞാൻ തരും. പൈസ ഞാൻ തരും. ഇപ്പോൾ സാർ പോണം.”
“ഞാനിപ്പോൾ പോകാം; മോൾ വിഷമിക്കേണ്ട. പക്ഷേ പോയിട്ട് എപ്പോൾ വരണം എന്നുകൂടി ഇപ്പോൾ തന്നെ പറയണം.”
“ഒരാഴ്ച എങ്കിലും…”
“ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ പണം കിട്ടുമോ?”
“ഒരാഴ്ച എനിക്ക് ആലോചിക്കാൻ…”
“ആലോചിക്കാൻ ഒരാഴ്ചയോ,” ഹൈദരാലിക്ക മെല്ലെ ഒന്ന് ചിരിക്കുന്നത് അനസൂയ കണ്ടു. “ശരി; പക്ഷേ പലിശ കൂടുന്നുണ്ട് എന്ന കാര്യം മറക്കണ്ട.”
അനിത തലയാട്ടി.
അല്പം കഴിഞ്ഞ് അയാൾ പോയി.

“നാലുലക്ഷം രൂപ! ദൈവമേ!”
അനിത തലയിൽ കൈവച്ച് ഇരുന്നു. അവൾ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അനസൂയ അവളുടെ അടുത്ത് പോയി ഇരുന്നു.
“ഇങ്ങനെ കരയല്ലേടി… എന്തെങ്കിലും വഴി തെളിയാതിരിക്കില്ല നമ്മുക്കു മുന്നിൽ.”

സുഹൃത്തിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഒരു വഴിയും തനിക്കു മുമ്പിൽ തെളിയാനില്ലെന്ന് അനസൂയക്ക് ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എണീറ്റപ്പോൾ ഉറഞ്ഞുതുള്ളി നിൽക്കുന്ന ഭരതേട്ടനെ ആണ് അവൾ കണ്ടത്.
“ഞാൻ ഇന്നലെ തേച്ചു വയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞ വെള്ള ഷർട്ട് എവിടെ?”
അനസൂയക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒന്നും ഓർമ്മ വന്നില്ല.
അവൾ വേഗം പോയി വാഷിംഗ് മെഷീനിൽ നോക്കി. വെള്ള ഷർട്ട് മറ്റു തുണികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അയ്യോ സോറി ഭരതേട്ടാ ഞാൻ മറന്നു പോയി. ഇതിൻറെ സ്വിച്ച് ഇട്ടിരുന്നു; പക്ഷേ വെള്ളം ഓണാക്കാൻ മറന്നുപോയി.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“അനസൂയ, നീ ഇവിടെ ഒന്നു വാ.”
അനസൂയ മുമ്പിലേക്ക് ചെന്നതും അയാൾ കൈവലിച്ച് അവളുടെ മുഖത്ത് ഒറ്റയടി!
“നിനക്ക് ഇതെന്താ എല്ലാം തമാശയാണോ?”
അനസൂയ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി.
തലയാകെ പുകഞ്ഞു. ശ്വാസം പോലും എടുക്കാൻ ആവാതെ അവൾ അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“ഇന്ന് കോടതിയിൽ പോകാനുണ്ടെന്ന് ഞാൻ ഇന്നലെ പറഞ്ഞതല്ലേ എന്ന്!”
ഭരത് വീണ്ടും ആക്രോശിച്ചു.
“അ… അതെ…”
അനസൂയയുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
“ഇതിപ്പോ ഒന്നാമത്തെയോ രണ്ടാമത്തെയോ തവണയല്ല. നീ ഇതേത് ലോകത്താണ് ജീവിക്കുന്നത്?”
ഭരത് പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. ഒന്നും അനസൂയ കേട്ടില്ല.
അയാൾ പോയി കഴിഞ്ഞിതും അവൾ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു.
ഇത്രയും നിസ്സാരമായ ഒരു കാര്യത്തിന് ഭർത്താവ് തന്നെ അടിക്കുമെന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭരതിന് കോടതിയിൽ പോകാൻ ഉണ്ടെന്നും വെള്ള ഷർട്ട് കഴുകി തേച്ചു വയ്ക്കണമെന്നും മുമ്പേ പറഞ്ഞിരുന്നു. പണം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേവലാതിയിൽ നീറി നീറി ജീവിക്കുന്നതിനിടയിൽ അനസൂയ അത് മറന്നു പോയി എന്നതാണ് സത്യം.
എന്നാലും…
അനസൂയ എണീറ്റ് ഇരുന്ന് തന്റെ മുഖം തടവി. നല്ല വേദനയുണ്ട്. എന്തൊരു അടിയാണ്. ഭാര്യ ആണെന്നുള്ള ഒരു ചിന്തയുമില്ലേ.
പെട്ടിയും ബാഗും എടുത്ത് കുട്ടികളെയും വിളിച്ച് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയാലോ എന്ന് വരെ അവൾ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ കുറച്ചു ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ ഹൈദരാലിക്ക പണം ചോദിച്ച് ഇവിടെ എത്തും എന്ന കാര്യം അവൾ ഓർത്തു. അതിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു തീരുമാനമാകാതെ ഇവിടുന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകാൻ പറ്റില്ല എന്ന് അനസൂയക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.