💘💘അനസൂയ💘💘 75അടിപൊളി 

ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മഴ തീർന്നു. മൻസൂർ ഉടനെ ഫോൺ ചെയ്തു ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചുവരുത്തി.
“അപ്പൊ ശരി, പറഞ്ഞപോലെ.”
അയാൾ അവളെ യാത്രയാക്കി.
“താങ്ക്സ്.”
ഓട്ടോയിൽ ഇരുന്നശേഷം അനസൂയ പറഞ്ഞു.
“താങ്ക്സ് ഞാനാണ് പറയേണ്ടത്. ഇത്രയും നേരം എൻറെ കൂടെ എൻറെ ഫ്ലർട്ടിങ് സഹിച്ച് ഇരുന്നതിന്.”
മൻസൂർ പറഞ്ഞു.
“ആവശ്യം എന്റെ ആയിപ്പോയില്ലേ. സഹിച്ചിരുന്നല്ലേ പറ്റൂ.”
അനസൂയ തമാശയായി പറഞ്ഞു. മൻസൂർ ചിരിച്ചു. പിന്ന ഓട്ടോക്കാരനോട് വണ്ടി എടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനസൂയയുടെ ഫോണിൽ മൻസൂറിന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു.
മലയാളത്തിലായിരുന്നു.
“മഴ തീരണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു.”
“അതെന്താ?”
“തന്നെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു. തന്റെ കൂടെ ഇരുന്ന് മഴയും നോക്കി ചായ കുടിക്കാൻ എന്തൊരു രസമാണ്.”
“ഇനി മഴ വരുമ്പോൾ വിളിച്ചാൽ മതി.”
“തീർച്ചയായും. യുവാർ ഡെഫനിറ്റ്ലി ബ്യൂട്ടിഫുൾ ഫ്രം ഔട്ട് സൈഡ്, ബട്ട് യു ആർ ഇവൻ മോർ ബ്യൂട്ടിഫുൾ ഇൻസൈഡ്.”
മെസ്സേജ് വായിച്ച് അനസൂയ സ്വയം പുഞ്ചിരിച്ചു. പിന്നെ മറുപടി
ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“യു ആർ എ ഗ്രേറ്റ് പേഴ്സൺ ടൂ.”

മൻസൂറുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച അനസൂയക്ക് നല്ല ഒരു ഓർമ്മയാണ് സമ്മാനിച്ചത്. മൻസൂർ സണ്ണിയെ പോലെയല്ല. ഫ്ലർട്ടിയായി സംസാരിക്കുമെങ്കിലും ക്രീപ്പിയായ ഒരു നോട്ടം പോലും അയാളിൽ നിന്നുണ്ടായില്ല എന്നുമാത്രമല്ല അയാളുടെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ സമയം പോയത് അറിഞ്ഞതുമില്ല.
മഴ വീണ്ടും ചാറാൻ തുടങ്ങി. തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചപ്പോൾ അനസൂയക്ക് കുളിരുതോന്നി. മൻസൂറിന്റെ കൂടെ ഇരുന്ന് ചായകുടിച്ച് നിമിഷത്തെ പറ്റി അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്തു. ഭരതിന്റെ കൂടെ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ഒന്നും ഇരിക്കാൻ ഇതുവരെ സാധിച്ചിട്ടില്ല. കുറച്ചുനേരം കൂടി അവിടെ ഇരുന്നാൽ മതിയായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി. ഒരു മഴ കൂടി. ഒരു ചായ കൂടി. എന്തു രസമായിരിക്കും.
തൊട്ടുരുമ്മി ഇരുന്ന് മഴയും കണ്ട് ആസ്വദിച്ച്…
ഓർത്തപ്പോൾ അനസൂയക്ക് വീണ്ടും തണുപ്പ് കൂടി. മൻസൂറിന്റെ കണ്ണുകളും അയാളുടെ നോട്ടവും അവൾ ഓർത്തു. അറിയാത്ത പോലെ തൊടാൻ പോലും അയാൾ ശ്രമിച്ചില്ല. അതെന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും എന്ന് അനസൂയ ആലോചിച്ചു. പേടി കൊണ്ടായിരിക്കുമോ? അതോ തനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടില്ല എന്ന് വിചാരിച്ചു കാണുമോ? ഇനി അതുമല്ല തന്നെ മോഹിപ്പിക്കാൻ ആണോ?
മൂന്നാമത്തേതാണ് കാരണമെങ്കിൽ അയാളുടെ കണക്കുകൂട്ടൽ പാളിയിട്ടില്ല എന്ന് അനസൂയക്ക് തോന്നി. അയാൾ തന്നെ ഒന്ന് തൊട്ടിരുന്നെങ്കിൽ, തൻറെ കയ്യിൽ നിഷ്കളങ്കമായി ഒന്നു പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, തന്റെ തോളിൽ ഒന്നു മുട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ, എന്ന് മോഹിച്ചു അവൾ. അതേസമയം മനസ്സിൽ തോന്നിയ ചെറിയ കുറ്റബോധത്തെ അവൾ അവഗണിച്ചു.

അന്ന് രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ അവൾ ഭരതിനെ പറ്റിക്കിടന്നു. പതിയെ അയാളെ തന്നിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് അയാളെ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് മൻസൂറിനെ ഓർമ്മ വന്നു. മൻസൂറിന്റെ പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന ചുണ്ടുകൾ. അയാളുടെ വെട്ടി ഒതുക്കി വച്ച മീശ. മാടിയൊതുക്കിവെച്ച മുടി. സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകൾ.
ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ചപ്പോൾ തന്റെ കൂടെയുള്ളത് മൻസൂർ ആണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അവളുടെ കാലുകൾ അവൾ അറിയാതെ തന്നെ കൂടുതൽ അകന്നു. കൈകൾ കൊണ്ട് ഭരതിന്റെ അരക്കെട്ടിന് പിടിച്ച് തന്നിലേക്ക് വലിച്ചു. അയാളുടെ കരുത്ത് കൂടുതൽ ശക്തിയിൽ ഉള്ളിലേക്ക് കയറണമെന്ന് അവൾ മോഹിച്ചു. തൻറെ കൈകാലുകൾ കൊണ്ട് തൻറെ ഭർത്താവിന് ചുറ്റും ഒരു വലയം അവൾ സൃഷ്ടിച്ചു. മനസ്സു നിറയെ പക്ഷേ മൻസൂർ ആയിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സും ചിന്തകളും കൈവിട്ടു പോയിരുന്നു. അന്ന് പകൽ ആദ്യമായി കണ്ട ആ വീട്ടിൽ വെറും തറയിലാണ് താൻ കിടക്കുന്നത് എന്നും തന്റെ മേലെ കിടക്കുന്നത് മൻസൂറാണെന്നും അവൾ സങ്കൽപ്പിച്ചു. കാമം ഒരു തീയായി അവളുടെ ശരീരമാകെ കത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അതിലേക്ക് ഒരു മഴ പോലെ ഭരത് പെയ്തിറങ്ങി. ഒരു ഞരക്കത്തോടെ അയാൾ തന്റെ ബീജങ്ങൾ അവളിലേക്ക് നിറച്ചു.
“എൻറെ മോളെ…”
വേഗം തന്നെ സ്വയം വലിച്ചെടുത്ത് അയാൾ അനസൂയയുടെ അപ്പുറത്ത് വീണ് കിതച്ചു.
അനസൂയക്ക് ചെറിയ നിരാശ തോന്നിയെങ്കിലും പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. പക്ഷേ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അവൾക്ക് ലജ്ജ തോന്നി. താൻ എന്താണ് ചെയ്തത്.
മൻസൂറിനെ പറ്റി ഓർത്താണല്ലോ ഞാൻ…
അവൾക്ക് ഭരതിനെ നോക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
അല്പം കഴിഞ്ഞ് ബാത്റൂമിൽ പോയി വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. വേറൊരു പുരുഷനെ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എങ്കിലും ആഗ്രഹിച്ച ഒരു പെണ്ണിനെ അവൾ കണ്ടു.
ഇല്ല ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.
തന്നെ പുൽകിയത് തൻറെ ഭർത്താവ് തന്നെയാണ്. ഈ ശരീരവും മനസ്സും വേറെ ആർക്കും കിട്ടില്ല. അങ്ങനെ സ്വയം പറഞ്ഞ് ആശ്വസിച്ചു അവൾ.