💘💘അനസൂയ💘💘 75അടിപൊളി 

പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞ് അവളുടെ മൊബൈൽ ഫോണിൽ ഒരു മേസേജ് വന്നു.
സൈലന്റ് മോഡിൽ ആണെങ്കിലും അതിൻറെ സ്ക്രീനിൽ വന്ന വെളിച്ചം അവളുടെ മനസ്സിൽ തീ കോരിയിട്ടു.
“ഹായ്”
അതായിരുന്നു മെസ്സേജ്.
“ഞാനൊരു ഹായ് വിടാം. താൻ പുറകിലെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങണം.”
ഫാരിസിന്റെ വാക്കുകൾ അനസൂയ ഓർത്തു.
ഈശ്വരാ. അയാൾ വന്നു!
അനസൂയയുടെ മനസ്സിലൊരു കൊള്ളിയാൻ പാഞ്ഞു. സ്വിച്ചിട്ട പോലെ ഹൃദയം വീണ്ടും പടപടാ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
എന്തു ചെയ്യും?
അവൾ ഭരതിനെ നോക്കി. നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. മദ്യവും കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. സമയം പതിനൊന്നര ആവാറായി. ഇനി മൂന്നുമണിക്കേ ഉണരൂ.
കുട്ടികളും അവരുടെ റൂമിൽ ഉറങ്ങാൻ പോയിട്ട് കുറെ നേരമായി. അവരും നേരത്തെ തന്നെ ഉറങ്ങിക്കാണും.
ഫാരിസിനെ അനുസരിക്കണോ?
എന്തിനാണ് അയാൾ തന്നെ ഈ അസമയത്ത് കാണാൻ വരുന്നത്? അന്ന് കാറിൽ വെച്ച് ചെയ്ത പോലെയാെക്കെ ചെയ്യാനാവുമോ?
അതോർത്തതും അനസൂയ വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി.

പലവിധ ആലോചനകളിൽ മുങ്ങിയ അനസൂയ സമയം കടന്നുപോയത് അറിഞ്ഞില്ല. ഭരതിന്റെ സമീപത്ത് കിടന്ന ഫോണിൽ ഒരു മെസേജിന്റെ വെളിച്ചം അവൾ കണ്ടു. വാട്ട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജ് ആന്നെന്ന് അനസൂയക്ക് മനസ്സിലായി. എന്തോ പന്തികേട് തോന്നിയ അവൾ കൈ നീട്ടി ആ ഫോണെടുത്ത് പരിശോധിച്ചു. സ്ക്രീൻ ലോക്ക് ആണെങ്കിലും ഫ്ലോട്ടു ചെയ്യുന്ന നാേട്ടിഫിക്കേഷൻ അവൾ കണ്ടു.
‘മെസ്സേജ് ഫ്രം എസ് ഐ ഫാരിസ് മുഹമ്മദ്’.
അനസൂയ ഞെട്ടിപ്പോയി.
ദൈവമേ!
ഫാരിസ് രണ്ടും കൽപ്പിച്ചാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

തന്നെ കാണാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ അയാൾ ഭരതേട്ടനെ കാണും. എല്ലാം പറയാനാണോ അയാളുടെ ഭാവം?
അസൂയക്ക് ഭയം കൊണ്ട് കൈകാലുകൾ തളരുന്ന പോലെ തോന്നി. ഫോൺ അതിന്റെ താഴെ വെച്ച് അവൾ എണീറ്റു.
കാലിലെ പാദസരം ശബ്ദമുണ്ടാക്കി അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. ഇരുട്ടിൽ തപ്പിയാണെങ്കിലും ഉടനെ തന്നെ അവൾ അത് അഴിച്ചു മാറ്റി തലയിണയുടെ താഴെ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചു. വൈകുന്ന ഓരോ സെക്കന്റും തന്നെ കൂടുതൽ അപകടത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നതെന്ന് അനസൂയ അറിഞ്ഞു.
ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവൾ റൂമിനു വെളിയിലിറങ്ങി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ജനാലയിലൂടെ അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇരുട്ടാണ്. അകത്തും പുറത്തും കൂറ്റാക്കുട്ടാണ്.
ആ ഇരുട്ടിൽ എവിടെയോ തന്നെയും കാത്ത് ഒരാൾ നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് അനസൂയ ഓർത്തു.
ദൈവമേ, കാത്തോളണേ.
അവൾ മനസിൽ കരഞ്ഞു.
ജനാലയുടെ തൊട്ടടുത്ത് വന്ന് നോക്കിയിട്ടും അവൾക്ക് ഒന്നും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല.
ഫാരിസ് ഈ ഇരുട്ടിൽ എങ്ങനെ നിൽക്കുന്നു എന്ന് അതിനിടയിലും അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
വാതിലിന്റെ ലോക്ക് നീക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. വാതിൽ തുറക്കുന്നതോടെ താൻ ബോധം കെട്ട് താഴെ വീഴുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
മെല്ലെമെല്ലെ അവൾ വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ചെറുതായി മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്.
വേറെ ഒന്നുമില്ല.
ഫാരിസ് തന്നെ കളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണോ?
അനസൂയക്ക് ഒരേ സമയം ആശ്വാസവും വേവലാധിയും തോന്നി.
ഫാരിസ് അവിടെങ്ങുമില്ല എന്ന ആശ്വാസം. അയാൾ പിണങ്ങിപ്പാേയതാവുമോ എന്ന വേവലാധി.
മഴ കണ്ട് ഫാരിസ് മടങ്ങിപ്പോയതാകുമെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. അല്പം ധൈര്യം കൈവന്ന പോലെ തോന്നി അവൾ മെല്ലെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഗ്രില്ലിട്ട വർക്ക് ഏരിയയാണ്. ചുറ്റും ഇരുട്ടായിരുന്നു. കണ്ണിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുന്ന ഇരുട്ട്. അകത്തു നിന്നുള്ള അതിന്റ ഓടാമ്പൽ അവൾ ഇരുട്ടിൽ തപ്പി പരിശോധിച്ചു. ഓടാമ്പൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. അല്പസമയം അവൾ ആ ഇരുട്ടിൽ തന്നെ നിന്നു.

പുറത്തേക്ക് നോക്കാൻ തന്നെ അവൾക്ക് പേടി തോന്നി. ഭയം അവളെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫാരിസിന്റെ സാമീപ്യം അവൾക്ക് എങ്ങനെയോ അനുഭവപ്പെട്ടു.

ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൾ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി പതിയെ വിളിച്ചു.
“ഫാരിസ്,”
ശബ്ദം അധികം ഒന്നും പുറത്തുവന്നില്ല.
“പേടിക്കേണ്ട പെണ്ണേ ഞാനിവിടെയുണ്ട്.”
ഫാരിസിന്റെ അടങ്ങിയ ശബ്ദം അവൾ കേട്ടു. അതും അവളുടെ തൊട്ടു പിറകിൽ നിന്ന്. ഞെട്ടി അവൾ പിന്നോട്ട് തിരിയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴേക്ക് അയാളുടെ കൈകൾ അവളെ ചുറ്റിയിരുന്നു.
കൈകൾ അല്ല ഒരു കൈ മാത്രം.
മറ്റേ കൈ അവളുടെ കവിളിലാണ് തൊട്ടത്. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അയാൾ മുത്തമിട്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അയാളുടെ വലതു കൈ അവളുടെ ചെവിക്ക് താഴെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു അവളുടെ തലയെ സ്റ്റക്കാക്കി. അയാളുടെ ഇടതു കൈ അവളുടെ അരക്കെട്ടിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് തന്നിലേക്ക് വലിച്ചു മുറുക്കി. ഒട്ടും അനങ്ങാൻ ആവാതെ വിറങ്ങലിച്ചുപോയ അവസ്ഥയിൽ അനസൂയയുടെ ചുണ്ടുകൾ അയാളുടെ ചുണ്ടുകളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അയാൾ അവളുടെ അധരങ്ങളെ ചപ്പി വലിച്ചു. അവൾ കുതറി മാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല. അല്പം കഴിഞ്ഞു അവൾ ബലപ്രയോഗം നിർത്തിയപ്പോഴാണ് അയാൾ വിട്ടത്.
പക്ഷേ അയാൾ കൈയെടുത്തതും അവൾ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് കൈ വീശി ഒറ്റ അടി!