💘💘അനസൂയ💘💘 75അടിപൊളി 

ഫോൺ വെച്ചപ്പോൾ അവൾ ഹൈദരലിയുടെ മിസ്ഡ് കോൾ കണ്ടു.
തിരിച്ചു വിളിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കുളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ സണ്ണിയുടെ മെസ്സേജ് വന്നു.
“ഗുഡ്മോർണിംഗ്.”
അനസൂയ ആ മെസ്സേജിലേക്ക് ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. തന്നെയോർത്ത് ത്രില്ലടിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരിക്കും അയാൾ. അവൾ കരുതി.
പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാം. അയാളെ അവോയ്ഡ് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. തനിക്ക് മൂന്നുലക്ഷം രൂപയുടെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യം അയാളെങ്ങാനും ഭരതേട്ടനോട് പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ എല്ലാം തീർന്നു. ബാക്കിയെല്ലാം ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.

മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ആണെങ്കിലും രാവിലത്തെ പണിയെല്ലാം ഒതുക്കി പത്തുമണിയോടെ അനസൂയ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി.
സാരിയാണ് അവൾ ധരിച്ചത്. വെറുതെ ചുരിദാർ ഒക്കെ ഇട്ട് ശരീരത്തിന്റെ ഷേപ്പ് എല്ലാം കാണിച്ച് സണ്ണിയെ ഇളക്കണ്ട എന്ന് കരുതിയാണ് സാരി ഉടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. എന്നാലും ഏത് സാരി ആയാലും തന്നെ കാണാൻ ഒടുക്കത്തെ ഗ്ലാമർ ആണെന്ന് ഏത് പുരുഷനും പറയും. സൗന്ദര്യം ഒരു ശാപമാണെന്ന് പണ്ടാരോ പറഞ്ഞതുപോലെ ആയിപ്പോയി കാര്യങ്ങൾ.

ടൗണിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ സണ്ണിയെ വിളിച്ചു.
“അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കൂ ഞാൻ ഉടനെ വരാം.”
സണ്ണി പറഞ്ഞു.
അയാളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആഹ്ലാദം അനസൂയക്ക് മനസ്സിലായി. എന്താണ് അയാളുടെ മനസ്സിൽ എന്ന് അവൾക്ക് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല.
10 മിനിറ്റ് തികയും മുമ്പ് അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു കാർ ബ്രേക്കിട്ടു.
“അനു കയറൂ…”
അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സണ്ണി പറഞ്ഞു. നല്ല തേച്ചു മിനുക്കിയ ഷർട്ട് ആണ് അയാൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഒരു ഡേറ്റിനാണ് അയാൾ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ മനസ്സിലായി.
“എങ്ങോട്ടാണ് നമ്മൾ പോകുന്നത്? ആദ്യം അത് പറയണം കേട്ടോ.”
കാറിൽ കയറുമ്പോൾ അനസൂയ പറഞ്ഞു.
“പിന്നെന്താ. ഇവിടെ അടുത്ത് ഞാൻ വാടകയ്ക്ക് കൊടുത്തിരുന്ന ഒരു വീടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞമാസം അവർ അത് വെക്കേറ്റ് ചെയ്തു പോയി. ഇപ്പോൾ ക്ലീൻ ഒക്കെ ചെയ്തു വച്ചിരിക്കുവാ. അനസൂയ ഇന്നലെ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ, എന്തോ സാധനങ്ങൾ ഇറക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം വേണമെന്ന്? എൻറെ ഈ സ്ഥലം ഒന്ന് കണ്ടു നോക്കൂ. ഒരുപക്ഷേ അനസൂയക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലോ. നമ്മളെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ ഇങ്ങനെ ഒരു ആവശ്യത്തിന് ആണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.”

മുമ്പ് ഓൺലൈൻ ഡെലിവറി ബിസിനസ് തുടങ്ങാൻ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിൽ വന്ന ഒരാവശ്യമാണ് സാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാൻ ഒരു വെയർ ഹൗസ്. അതിനെപ്പറ്റി സണ്ണിയോട് വെറുതെ സംസാരിച്ചത് അനസൂയ ഓർത്തു. മുമ്പ് അതൊരു ആവശ്യമായിരുന്നു എങ്കിലും ഇപ്പോ ബിസിനസും ഇല്ല ഒരു കോപ്പും ഇല്ല. പിന്നെന്ത് വേയർ ഹൗസ്!
പക്ഷേ അതിനെ പറ്റി കൂടുതൽ പറയാൻ അനസൂയ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. എന്തു പറഞ്ഞാലും തന്നെ അങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോവുക എന്ന ഉദ്യമത്തിൽ നിന്ന് സണ്ണി പിന്മാറാൻ ഒന്നും പോകുന്നില്ല എന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

“അതെയോ? അങ്ങനെ ഒരു വീടിനെ പറ്റി സണ്ണി എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല.” അനസൂയ പറഞ്ഞു.
“അനസൂയ മറന്നതായിരിക്കും. കഴിഞ്ഞ തവണ മില്ലിൽ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഇതിനെപ്പറ്റി സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അന്ന് അതിൽ താമസക്കാരുണ്ടായിരുന്നല്ലോ.”
“ഓ അത് ശരിയാ.”
അനസൂയ തലയാട്ടി.

നാലോ അഞ്ചോ കിലോമീറ്റർ ദൂരമേ സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വന്നുള്ളൂ. ചുറ്റും കുറെ മാവുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ഒറ്റപ്പെട്ടതെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു ബിൽഡിംഗ് ആയിരുന്നു അത്.
രണ്ടു നിലകളിലായി നാലു വീടുകളുള്ള ഒരു കോംപ്ലക്സ്. വീടിനു മുന്നിൽ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തു സണ്ണി പുറത്തിറങ്ങി.
അനസൂയയും പുറത്തിറങ്ങി.
“വരൂ.”
സണ്ണി അവളെ മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള ഫ്ലാറ്റിലേക്കാണ് നയിച്ചത്. സ്റ്റെപ്പിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് വഴി മാറി കൊടുത്ത് മുകളിലേക്ക് കയറാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾക്ക് നേരെ അയാൾ ആംഗ്യം കാട്ടി.
“വലതുകാൽ വച്ച് സ്റ്റെപ്പ് കയറിക്കോളൂ.”
അനസൂയ സ്റ്റെപ്പ് കയറാൻ തുടങ്ങി. തൊട്ടുപിന്നിലായി സണ്ണിയും. സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ തൻറെ നിതംബത്തിൽ ആയിരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കു ഉറപ്പായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇതൊക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ചു തന്നെയല്ലേ താനിവിടെ വന്നത്?
വാതിൽക്കൽ എത്തി താക്കോൽ എടുത്ത് വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കൈകൾ അവളുടെ ദേഹത്ത് ഉരസി.
അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ ഉള്ള വഴികൾ. അവൾ മനസ്സിൽ ഓർത്തു.