പാപശൽഭം – 17

[ Shanushinu ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

ഉപ്പുകാറ്റിൽ അലിഞ്ഞ അതിരുകൾ

---

നവംബറിൽ മൂന്നാമത്തെ തിങ്കളാഴ്ച പുലർന്നത് മഞ്ചേരിയിലെ തൊടികളെ മൂടിയ കനത്ത കോടമഞ്ഞോടെയായിരുന്നു. അടുക്കളപ്പുറത്തെ കിണറ്റിൻകരയിലെ പേരമരത്തിൽ നിന്ന് മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ഇലകളിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങി താഴത്തെ കരിയിലകളിലേക്ക് വീഴുന്ന നേർത്ത ശബ്ദം പുലർച്ചെയുള്ള നിശ്ശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ആ തണുത്ത പ്രഭാതത്തിലും ജസ്നയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനൽ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

രാവിലെ സുബ്ഹി നിസ്കാരം കഴിഞ്ഞ് മുസല്ല മടക്കിവെക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് മഞ്ചേരിയിലായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അങ്ങ് മുംബൈയിലെ ഛത്രപതി ശിവാജി അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിലായിരുന്നു!

കഴിഞ്ഞ വ്യാഴാഴ്ച രാത്രിയിലെ ആ രഹസ്യ ഫോൺ സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം, കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദിവസങ്ങളായി അവൾ നിമിഷങ്ങൾ എണ്ണിക്കഴിയുകയായിരുന്നു. താൻ അന്ന് നാണത്തോടെയും വിറയലോടെയും ആവശ്യപ്പെട്ട ആ ഒരൊറ്റ കാര്യം—”ആ പേപ്പറുകൾ വേറെ ആരുടെയും കയ്യിൽ കൊടുത്തുവിടാതെ ഏട്ടന് തന്നെ ഒന്ന് കൊണ്ടുവന്നുകൂടേ?

എനിക്ക് ഏട്ടനെ നേരിട്ട് ഒന്ന് കാണാൻ നല്ല ആഗ്രഹമുണ്ട്”—അത് സത്യമാകാൻ ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് വെറും ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമാണ്!

ഇന്ന് പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് രോഹിത് കുമാറിന്റെ വിമാനം മുംബൈയിൽ ലാൻഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകും. നാളെ രാവിലെ പത്തുമണിക്ക് കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്തെ ആ സ്വകാര്യ കഫേയിൽ വെച്ച് താൻ അയാളെ നേരിട്ട് കാണാൻ പോവുകയാണ്!

ആ ചിന്ത ഓരോ തവണ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോഴും അവളുടെ അടിവയറ്റിലൂടെ പേരറിയാത്തൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുകയറി.

സമയം രാവിലെ എട്ടുമണിയായപ്പോൾ, മുറിയിലിരുന്ന് കിടക്ക വിരിക്കുകയായിരുന്ന ജസ്നയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഷാഹിദിന്റെ വാട്ട്സ്ആപ്പ് കോൾ വന്നു.

അങ്ങ് കാനഡയിലെ മിസ്സിസാഗയിൽ ഇപ്പോൾ ഞായറാഴ്ച രാത്രി ഒൻപതരയാണ്. അവൻ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിന് മുൻപുള്ള പതിവ് വിളിയാണ്. ജസ്ന ശ്വാസമൊന്ന് ക്രമപ്പെടുത്തി, മുഖത്തെ പരവേശം മറച്ചുവെച്ച്

ഫോൺ എടുത്തു.

“ഹലോ ഇക്കാ… അത്താഴമൊക്കെ കഴിച്ചോ അവിടെ?” അവൾ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചോദിച്ചു.

“കഴിച്ചു പൊന്നൂ… ഇന്ന് ചപ്പാത്തിയും ചിക്കൻ കറിയും പുറത്തുനിന്ന് വാങ്ങിക്കഴിച്ചു,” മറുതലയ്ക്കൽ ഷാഹിദിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവില്ലാത്ത ഒരു ഉത്സാഹവും ആവേശവുമുണ്ടായിരുന്നു. “എടീ പൊന്നൂ… നിനക്കൊരു സൂപ്പർ സന്തോഷവാർത്തയുണ്ട്! എന്താണെന്ന് പറയാമോ?”

എന്താണ് അവൻ പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നിട്ടും, ജസ്ന ഒന്നും അറിയാത്ത മട്ടിൽ കട്ടിലിന്റെ അരികിലേക്ക് ഇരുന്നു. “എന്താ ഇക്കാ? വിസയുടെ എന്തെങ്കിലും കാര്യമാണോ?”

“അതുതന്നെ!” ഷാഹിദ് വലിയ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ രോഹിത് ഏട്ടൻ ഇന്ന് രാവിലെ മുംബൈയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്, അവിടെ വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് സമ്മിറ്റിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വേണ്ടി പോയതാ.

പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഇന്നലെ നമ്മുടെ വക്കീൽ സ്റ്റീവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് നിന്റെ സ്പൗസൽ സ്പോൺസർഷിപ്പിന്റെ രണ്ട് ഒറിജിനൽ നോട്ടറൈസ്ഡ് ഡീഡുകൾ രോഹിത് ഏട്ടൻ വാങ്ങി ബാഗിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു!

കാനഡയിൽ നിന്ന് കൊറിയർ അയച്ചാൽ മഞ്ചേരിയിൽ എത്താൻ രണ്ടാഴ്ച പിടിക്കില്ലേ? അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ വിസ ഒട്ടും വൈകാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി, നാളെ രാവിലെ മുംബൈ ഓഫീസിലെ ഒരു എക്സിക്യൂട്ടീവിനെ രോഹിത് ഏട്ടൻ ഫ്ലൈറ്റിൽ കോഴിക്കോട്ടേക്ക് അയക്കുന്നുണ്ട്!”

ഷാഹിദ് ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ അത് പറഞ്ഞുനിർത്തിയപ്പോൾ, ജസ്നയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അവൾ പോലുമറിയാതെ വിചിത്രമായൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

എന്തൊരു വിരോധാഭാസമാണിത്!

മുംബൈയിലെ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഏതോ ഒരു എക്സിക്യൂട്ടീവല്ല നാളെ രാവിലെ കോഴിക്കോട്ടേക്ക് വരുന്നത്; മറിച്ച് കോടികളുടെ ബിസിനസ്സ് സമ്മിറ്റ് മാറ്റിവെച്ച് രോഹിത് കുമാർ തന്നെയാണ് അങ്ങോട്ട് പറന്നുവരുന്നത്!