ഓട്ടോറിക്ഷ കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന്റെ ഉൾവഴികളിലൂടെ കടപ്പുറം ലക്ഷ്യമാക്കി പായാൻ തുടങ്ങി.
പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് ഓട്ടോ ബീച്ച് റോഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ നിമിഷം—അറബിക്കടലിൽ നിന്ന് വീശിയടിച്ച ഉപ്പുരസമുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് ഓട്ടോയുടെ വശങ്ങളിലൂടെ ജസ്നയുടെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി!
ഇടതുവശത്ത് വെയിലേറ്റു തിളങ്ങുന്ന നീലക്കടലും, തീരത്ത് തല്ലിച്ചിതറുന്ന വെളുത്ത തിരമാലകളും കണ്ടപ്പോൾ ജസ്നയുടെ കൈകാലുകൾ തണുക്കാൻ തുടങ്ങി. സമയം കൃത്യം ഒൻപതേമുക്കാൽ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!
അവൾ തന്റെ ഹാൻഡ്ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് താൻ സ്വന്തം ഭർത്താവിനെയും കുടുംബത്തെയും ഇങ്ങനെ പറ്റിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു രഹസ്യസങ്കേതത്തിലേക്ക് പോകുന്നത്!
അതൊരു വലിയ അപരാധമാണെന്ന് അവളുടെ ബോധമനസ്സ് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, കടൽക്കാറ്റിനൊപ്പം തന്റെ മൂക്കിലേക്ക് കയറുന്ന സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ ഫ്രഞ്ച് പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധവും, തുടകൾക്കിടയിലെ സ്വർണ്ണ ലേസിന്റെ ഉരസലും അവളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചത് ഒരേയൊരു കാര്യമാണ്—മഞ്ചേരിയിലെ ആ പഴയ പാവം പെൺകുട്ടിയെ അവൾ എന്നെന്നേക്കുമായി നടക്കാവിലെ ആ ബിൽഡിംഗിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുകഴിഞ്ഞു!
ഇപ്പോൾ ഈ ഓട്ടോയിലിരിക്കുന്നത് സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ മടിയില്ലാത്ത പുതിയൊരു ജസ്നയാണ്!
ദൂരെ, കടലിന് അഭിമുഖമായി മരങ്ങൾക്കിടയിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ആ പഴയ വെള്ള ബംഗ്ലാവിന്റെ ‘ദി വരാന്ത ബൈ ദി സീ’
യുടെ—ഗേറ്റ് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ തൊണ്ട വരളുകയും ഹൃദയം തൊണ്ടക്കുഴിയിലിരുന്ന് ഇടിക്കുകയും ചെയ്തു!
കോഴിക്കോട് സൗത്ത് ബീച്ചിനോട് ചേർന്നുള്ള ആ പഴയ പൈതൃക ബംഗ്ലാവിന്റെ—’ദി വരാന്ത ബൈ ദി സീ’യുടെ—വെള്ളച്ചായം പൂശിയ കൽമതിലുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഓട്ടോറിക്ഷ വന്നുനിന്നപ്പോൾ ജസ്നയുടെ കൈകാലുകൾ മരവിച്ചുപോയിരുന്നു.
ഓട്ടോക്കാരന് പൈസ കൊടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മൈലാഞ്ചിയിട്ട വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ് കാലഘട്ടത്തിൽ പണിത, വലിയ തേക്കുമരത്തൂണുകളും ഓടുപാകിയ മേൽക്കൂരയുമുള്ള മനോഹരമായൊരു ഇരുനില ബംഗ്ലാവായിരുന്നു അത്. ചുറ്റും പടർന്നുപന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന ബദാം മരങ്ങളും കടൽക്കാറ്റിൽ തലയാട്ടുന്ന പൂച്ചെടികളും ആ സ്ഥലത്തിന് പുറംലോകത്തുനിന്ന് വേറിട്ടൊരു സ്വകാര്യത നൽകി.
ബംഗ്ലാവിന് തൊട്ടുപിന്നിലായി അറബിക്കടലിന്റെ ഇരമ്പൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.
ഗേറ്റ് കടന്ന് കരിങ്കൽ പാകിയ മുറ്റത്തേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ച ജസ്നയെ സ്വീകരിക്കാൻ കറുത്ത സ്യൂട്ട് ധരിച്ച ഒരു പ്രൊട്ടോക്കോൾ ഓഫീസർ അവിടെ കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് മാഡം… ജസ്ന മാഡം അല്ലേ? സർ മുകളിലത്തെ സീ-വ്യൂ ഡെക്കിൽ വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ദയവായി ഇങ്ങോട്ട് വരൂ,” അയാൾ വളരെ ആദരവോടെ വഴി കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
മലപ്പുറത്തുനിന്ന് വരുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ സ്വകാര്യതയ്ക്ക് ഒരു പോറൽ പോലും ഏൽക്കരുതെന്ന് രോഹിത് കുമാറിന് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ ആഡംബര കഫേയുടെ കടലിന് അഭിമുഖമായുള്ള മുകളിലത്തെ നില മുഴുവൻ അന്നത്തെ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് അയാൾ തനിക്ക് മാത്രമായി ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവിടെ മറ്റ് അതിഥികളോ വെയ്റ്റർമാരോ ആരും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കറുത്ത അബായയുടെ (പർദ്ദ) അടിവശം ഒരു കൈകൊണ്ട് ചെറുതായി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, മിനുസമുള്ള തടിയുടെ കോണിപ്പടികൾ ഓരോന്നായി കയറുമ്പോൾ ജസ്നയുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ പെരുമ്പറ കൊട്ടുകയായിരുന്നു.
പടികൾ കയറുംതോറും അറബിക്കടലിൽ
നിന്നുള്ള ഉപ്പുരസമുള്ള കാറ്റിനൊപ്പം, ഫ്രഷ് ആയി റോസ്റ്റ് ചെയ്ത അറബിക്ക കാപ്പിക്കുരുവിന്റെയും വിലകൂടിയ പുരുഷ പെർഫ്യൂമിന്റെയും മത്ത് പിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി.
അവസാനത്തെ പടിയും കയറി ആ വിശാലമായ തടിയുടെ ഡെക്കിലേക്ക് അവൾ കാലെടുത്തുവെച്ചു.
മുന്നിൽ അനന്തമായി പരന്നുകിടക്കുന്ന നീലക്കടൽ! രാവിലെ പത്തുമണിയുടെ വെയിലിൽ തിരമാലകൾ വെള്ളിത്തകിടുകൾ പോലെ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നു. ആ ഡെക്കിന്റെ അറ്റത്തായി, കടലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് കൈവരിയിൽ കൈകൾ ഊന്നി പുറംതിരിഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഒരാൾ!
ജ്ജ് പൊളിക്ക് മുത്തേ 😄