ഉമ്മ പോവാൻ ഉള്ള കാര്യം വിളിച്ചു പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് നാളെ പോവാൻ വേണ്ടി വന്നു കാർ കഴുകി ഇടുകയാണ് പുള്ളി. തലയിൽ വെള്ളത്തൊപ്പിയും വെള്ള ബനിയനും ലുങ്കിയുമുടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ആ വൃദ്ധൻ ജസ്നയെ കണ്ടതും സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“മോളേ… നാളെ രാവിലെ എട്ടുമണിക്ക് തന്നെ നമുക്ക് ഇറങ്ങാം ട്ടോ. കൊണ്ടോട്ടി വഴി പോകുമ്പോൾ രാവിലെ വലിയ ബ്ലോക്കുണ്ടാവില്ല, ഒൻപതരയാകുമ്പോഴേക്കും നമുക്ക് നടക്കാവിൽ എത്താം” ഹമീദ് കാക്ക നിഷ്കളങ്കമായി പറഞ്ഞു.
ജസ്ന പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടിയെങ്കിലും, ആ വൃദ്ധന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നീറ്റലുണ്ടാക്കി. ഈ വീട്ടിലെ എല്ലാവരും തന്നെ എത്രയധികം വിശ്വസിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു!
എന്നിട്ടും നാളെ രാവിലെ താൻ ഇവരുടെയെല്ലാം കണ്ണിൽ പൊടിയിട്ടുകൊണ്ട് മറ്റൊരു പുരുഷനെ കാണാൻ പോവുകയാണ്!
എന്നാൽ രാത്രിയായതോടെ ആ കുറ്റബോധമെല്ലാം മറ്റൊരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
രാത്രി പതിനൊന്നര.
തറവാട്ടുവീട് പൂർണ്ണമായും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുകളിലെ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് കുറ്റിയിട്ട്, നാളെ ഇടാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ അലമാരയിൽ നിന്ന് എടുത്തുവെച്ച ശേഷം ജസ്ന കട്ടിലിലേക്ക് കയറിക്കിടന്നു.
ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള
വളരെ നേർത്ത ഒരു കോട്ടൺ നൈറ്റിയായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്.
മച്ചിലെ കറങ്ങുന്ന ഫാനിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ശരീരമാസകലം വല്ലാത്തൊരു ചൂടും വിറയലും പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചയായി രാത്രികളിൽ ഫോണെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത് കാനഡയിലെയും ഇന്ത്യയിലെയും ആ പത്തര മണിക്കൂറിന്റെ സമയവ്യത്യാസമായിരുന്നു. താൻ ഇവിടെ ഇരുട്ടിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അയാൾ അവിടെ പകൽവെളിച്ചത്തിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി അങ്ങനെയല്ല!
ഇന്ന് തങ്ങൾക്കിടയിൽ സമയവ്യത്യാസമില്ല! ഇപ്പോൾ മഞ്ചേരിയിലെ ഈ ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അതേ നക്ഷത്രങ്ങൾ തന്നെയാണ് അങ്ങ് മുംബൈയിലെ ആകാശത്തും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്! താൻ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്ന ഇതേ രാത്രിയിൽ, തന്നിൽ നിന്ന് അധികം ദൂരെയല്ലാതെ ആ മനുഷ്യനും ഉണർന്നിരിക്കുന്നുണ്ട്!
ആ ചിന്തയിൽ അവളുടെ ശ്വാസം ക്രമം തെറ്റിയ നിമിഷം തന്നെ—തലയിണയ്ക്കടിയിലിരുന്ന ഫോൺ ഒരൊറ്റ തവണ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.
ജസ്ന ഞെട്ടി ഫോണെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലമർത്തി ആർക്കൈവ്ഡ് ചാറ്റ് തുറന്നപ്പോൾ അവിടെ ഏട്ടൻ അയച്ച ഒരു ഫോട്ടോയും സന്ദേശവും കിടക്കുന്നു!
അവൾ ആ ഫോട്ടോ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്ത് തുറന്നുനോക്കി.
മുംബൈയിലെ പ്രശസ്തമായ താജ് മഹൽ പാലസ് ഹോട്ടലിന്റെ ഉയരമുള്ള ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നെടുത്ത ചിത്രമായിരുന്നു അത്. താഴെ രാത്രിയിലെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ‘ഗേറ്റ്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ’യും അതിനപ്പുറം കറുത്ത അറബിക്കടലും അവ്യക്തമായി കാണാം.
എന്നാൽ ആ ഫോട്ടോയുടെ മുൻഭാഗത്ത് ഫോക്കസ് ചെയ്തിരുന്നത് അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല—മറിച്ച്, കറുത്ത കാപ്പി നിറച്ച ഒരു വെളുത്ത പോർസലിൻ കപ്പ് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന രോഹിത് കുമാറിന്റെ വലതുകൈ ആയിരുന്നു!
കറുത്ത ലിനൻ ഷർട്ടിന്റെ കൈ മുകളിലേക്ക് തെറുത്തുവെച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, അയാളുടെ കരുത്തുറ്റ കൈത്തണ്ട ആ ചിത്രത്തിൽ വളരെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
ജസ്നയുടെ കണ്ണുകൾ
ആ കൈത്തണ്ടയിൽ തറഞ്ഞുപോയി!
ഷാഹിദിന്റേതുപോലെ വെളുത്തു തുടുത്ത, മൃദുവായ കൈകളായിരുന്നില്ല അത്. മറിച്ച്, ആണത്തത്തിന്റെ സകല കരുത്തും തുടിച്ചുനിൽക്കുന്ന, അഴകുള്ള ഇരുനിറമുള്ള കൈത്തണ്ട! ആ ഇരുണ്ട ചർമ്മത്തിന് മുകളിലൂടെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പച്ചഞരമ്പുകളും, നേർത്ത രോമരാജികളും, മണിമുത്തിൽ കിടന്ന് തിളങ്ങുന്ന പ്ലാറ്റിനം വാച്ചും കണ്ടപ്പോൾ ജസ്നയുടെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയി!
അതിനു താഴെയായി അയാളുടെ സന്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു:
“ഒരേ സമയം, ഒരേ ആകാശം മോളൂ… ഇപ്പോൾ നമ്മൾക്കിടയിൽ പത്തര മണിക്കൂറിന്റെ ദൂരമില്ല. നാളെ രാവിലെ ഏഴുമണിക്കാണ് മുംബൈയിൽ നിന്ന് കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള എന്റെ ഫ്ലൈറ്റ്.
ജ്ജ് പൊളിക്ക് മുത്തേ 😄