രോഹിത് ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ തന്റെ വലതുകയ്യിലിരുന്ന ആ ചെറിയ കറുത്ത വെൽവെറ്റ് പെട്ടി അവൾക്ക് മുന്നിലായി തുറന്നുപിടിച്ചു!
ജസ്ന സംശയത്തോടെ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി: “എന്താ ഏട്ടാ?”
രോഹിത് ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ തന്റെ വലതുകയ്യിലിരുന്ന ആ ചെറിയ കറുത്ത വെൽവെറ്റ് പെട്ടി അവൾക്ക് മുന്നിലായി തുറന്നുപിടിച്ചു!
ജസ്നയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നുപോയി!
ആ കറുത്ത വെൽവെറ്റ് മെത്തയിൽ, രാവിലെത്തെ സൂര്യവെളിച്ചമേറ്റ് നക്ഷത്രം പോലെ
വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു റോസ്-ഗോൾഡ് ഡയമണ്ട് മോതിരം!
“ഏട്ടാ… ഇ-ഇതെന്താ ഇത്?” അവൾ അമ്പരപ്പോടെ ഒരടി പിന്നോട്ട് വെച്ചു.
“ഫോൺ സ്ക്രീനിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന്, ഇത്രയും വലിയൊരു സാഹസവും കാണിച്ച് എന്റെ മഞ്ചേരിക്കാരി എന്നെ ആദ്യമായിട്ട് കാണാൻ വന്ന ദിവസമല്ലേ ഇന്ന്?”
രോഹിത് കുമാറിന്റെ ശബ്ദത്തിന് കടലിന്റെ ആഴമായിരുന്നു. “നമ്മുടെ ഈ ആദ്യത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ ഓർമ്മയ്ക്ക്… ഈ ഏട്ടൻ മോൾക്ക് തരുന്ന ഒരു ചെറിയ സമ്മാനമാണിത്. നിന്റെ വിരലിൽ ഇത് കിടക്കണം.”
ജസ്നയുടെ തൊണ്ടയിലൂടെ വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല. അവൾ അയാളെത്തന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി നിന്നുപോയി. അയാൾ തന്നോട് ‘ഐ ലവ് യൂ’ എന്ന് പറഞ്ഞില്ല; ഇതൊരു പ്രണയാഭ്യർത്ഥനയാണെന്നും പറഞ്ഞില്ല!
പക്ഷേ ഒരു പുരുഷൻ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുന്നിൽ വെൽവെറ്റ് പെട്ടി തുറന്ന് ഒരു വജ്രമോതിരം നീട്ടുന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകാതിരിക്കാൻ അവൾ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയായിരുന്നില്ല!
“ഏട്ടാ… വേണ്ട ഏട്ടാ, ഇത്രയും വിലയുള്ള മോതിരമൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട… വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ…” അവൾ ഭയത്തോടെയും നാണത്തോടെയും കൈ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു.
“വീട്ടിൽ ആരും ചോദിക്കില്ല മോളൂ… നോക്ക്, വളരെ നേർത്തൊരു ഡിസൈനല്ലേ ഇത്? നിന്റെ കയ്യിലുള്ള മറ്റ് മോതിരങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ കിടന്നാൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കുക പോലുമില്ല,” രോഹിത് ഒരടി മുന്നോട്ട് വെച്ചു.
അയാളുടെ ആ കാന്തികമായ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. “എന്റെ മോൾ എന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു വന്നപ്പോൾ ഞാൻ കയ്യും വീശി തിരിച്ചയക്കുന്നത് ശരിയാണോ? ആ കൈ ഇങ്ങോട്ട് നീട്ടിയേ…”
ആ ശബ്ദത്തിലെ മാസ്മരികമായ അധികാരത്തിന് മുന്നിൽ എതിർത്തുനിൽക്കാൻ ജസ്നയുടെ ഹൃദയത്തിന് കരുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല!
അവൾ ഒരു യന്ത്രം പോലെ
തന്റെ മൈലാഞ്ചിച്ചുവപ്പുള്ള വലതുകൈ അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
രോഹിത് കുമാർ തന്റെ ഇടതുകൈകൊണ്ട് അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന വെണ്ണക്കൽ കൈപ്പത്തിയെ വളരെ മൃദുവായി തന്റെ ഉള്ളംകയ്യിലേക്ക് എടുത്തുവെച്ചു.
കരിവീട്ടി പോലെ ഇരുണ്ട ആ വലിയ പുരുഷക്കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിൽ, മൈലാഞ്ചിയണിഞ്ഞ അവളുടെ വെളുത്ത ചെറിയ കൈ അമർന്നിരിക്കുന്ന ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ ജസ്നയുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഉരുകിയൊലിച്ചുപോയി!
നേരത്തെ പേന വാങ്ങിയപ്പോൾ വെറുമൊരു സെക്കൻഡ് മാത്രമാണ് തൊട്ടതെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ അയാളുടെ ചൂടുള്ള വിരലുകൾ അവളുടെ കൈപ്പത്തിയെ പൂർണ്ണമായും പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്! അയാളുടെ വലതുകൈ ആ വജ്രമോതിരമെടുത്ത് അവളുടെ മോതിരവിരലിലേക്ക് പതിയെ അണിയിച്ചു.
മോതിരം വിരലിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന ശേഷവും, അയാളുടെ തള്ളവിരൽ അവളുടെ വിരലിന് മുകളിലൂടെ അങ്ങേയറ്റം വാത്സല്യത്തോടെ ഒന്ന് തഴുകി.
ആ നിമിഷം—ആ കടൽക്കാറ്റിനെ സാക്ഷിയാക്കി—ജസ്നയുടെ മനസ്സിനുള്ളിലെ അവസാനത്തെ മതിൽക്കെട്ടും തകർന്നടിഞ്ഞു വീണു!
ഇതുവരെ താൻ സ്വയം പറഞ്ഞുപഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ‘സൗഹൃദം’, ‘ജ്യേഷ്ഠൻ’, ‘വഴികാട്ടി’ എന്നീ കള്ളപ്പേരുകളെല്ലാം ആ ഒരൊറ്റ സ്പർശനത്തിൽ കാറ്റിൽ പറന്നുപോയി! താൻ ഈ മനുഷ്യനെ പ്രണയിക്കുകയാണ്—ഭ്രാന്തമായി, സ്വന്തം ജീവനേക്കാളും ഭർത്താവിനേക്കാളും ഉപരിയായി താൻ ഈ മനുഷ്യനെ പ്രണയിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു!
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ അവൾ കീഴ്ച്ചുണ്ട് അമർത്തിക്കടിച്ചു.
“നല്ല ചേർച്ചയുണ്ട് മോളൂ… നിന്റെ ഈ മൈലാഞ്ചിയിട്ട കയ്യിൽ കിടക്കാൻ വേണ്ടിത്തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതുപോലെയുണ്ട്,” രോഹിത് അവളുടെ കൈ പതിയെ വിട്ടുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു.
ജ്ജ് പൊളിക്ക് മുത്തേ 😄