രോഹിത് പുരികം ഉയർത്തി രസത്തോടെ കേട്ടിരുന്നു. “എന്നിട്ട്? ആ ഹമീദ് കാക്കയെ എവിടെ കൊണ്ടിട്ടു നീ?”
“കാക്കയെ ഞാൻ നടക്കാവിലെ ഒരു വലിയ ബിൽഡിംഗിന്റെ മുന്നിൽ കൊണ്ടിറക്കി!” ജസ്ന സ്വന്തം മിടുക്കോർത്ത് ചെറിയൊരു അഹങ്കാരത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ഞാൻ കാക്കയോട് പറഞ്ഞു—ഇത് വിദേശ എംബസിയുടെ ഓഫീസാണ്, അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് ലോക്കറിൽ വെപ്പിക്കും, കാര്യം കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങാൻ മൂന്നാല് മണിക്കൂർ
എടുക്കുമെന്ന്! പാവം ഹമീദ് കാക്ക ഇപ്പോൾ വലിയ ജുമാമസ്ജിദിന്റെ തണലിൽ വണ്ടിയിട്ട് ചായയും കുടിച്ച് വിശ്രമിക്കുകയായിരിക്കും! കാക്ക പോയ തക്കത്തിന് ഞാൻ ബിൽഡിംഗിന്റെ സൈഡ് ഗേറ്റിലൂടെ ഇറങ്ങി ഓട്ടോ പിടിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് പോന്നു!”
അതുകേട്ടതും രോഹിത് കുമാർ തല പിന്നിലേക്ക് ചായ്ച്ച് മനസ്സുതുറന്ന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചുപോയി!
അയാളുടെ ആ ആഴമുള്ള, ഗാംഭീര്യമുള്ള പുരുഷച്ചിരി കടൽക്കാറ്റിനൊപ്പം ആ ഡെക്കിലാകെ മുഴങ്ങിനിന്നു. ആ ചിരി കണ്ട് ജസ്നയുടെ അടിവയറ്റിൽ വീണ്ടും ചിത്രശലഭങ്ങൾ ചിറകടിച്ചു.
അയാളുടെ കഴുത്തിലെ മുഴയും, ചിരിക്കുമ്പോൾ
കണ്ണിന്റെ കോണുകളിൽ വീഴുന്ന ആ ആകർഷകമായ ഞൊറിവുകളും അവൾ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നുപോയി.
“എന്റെ പടച്ചോനെ… നീ ആള് ചില്ലറക്കാരിയല്ലല്ലോ മോളൂ!” രോഹിത് ചിരിയടക്കിക്കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി തലയാട്ടി. “മഞ്ചേരിയിലെ ഒരു പാവം നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്.
ഇതിപ്പോ ഒരു സി.ഐ.ഡി ഓഫീസറെപ്പോലെ പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ടാണല്ലോ പെണ്ണ് വന്നിരിക്കുന്നത്! സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു നിന്നെ!”
അയാളുടെ ആ പുകഴ്ത്തൽ കേട്ടപ്പോൾ ജസ്നയ്ക്ക് വലിയ അഭിമാനം തോന്നി. “പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാനാ ഏട്ടാ… ഏട്ടൻ മുംബൈയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും ദൂരം വരുമ്പോൾ, എനിക്ക് വരാതിരിക്കാൻ പറ്റുമോ?”
അവൾ അറിയാതെ തന്നെ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പ്രണയത്തിന്റെ നേർത്തൊരു ചായം പടർന്നു.
രോഹിത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് നീണ്ടു, പിന്നെ വീണ്ടും അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കുതന്നെ തിരിച്ചെത്തി.
“അല്ല മോളൂ… ഇവിടെയിരുന്ന് ഇങ്ങനെ വെറും കോഫി മാത്രം കുടിച്ചാൽ മതിയോ? നിന്റെ ആ സ്പെഷ്യൽ കരിഞ്ഞ ഉന്നക്കായ വല്ലതും ബാഗിലുണ്ടോ എനിക്ക് തരാൻ?” അയാൾ കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ദേ ഏട്ടാ… വീണ്ടും തുടങ്ങിയോ?!” ജസ്ന കൃത്രിമ ദേഷ്യത്തോടെ മുഖം വീർപ്പിച്ചു. “ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കാനഡയിലേക്ക് വരുന്നുണ്ടല്ലോ… അന്ന് ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിത്തരുന്ന ഉന്നക്കായ കഴിച്ച് ഏട്ടൻ മാപ്പ് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ നോക്കിക്കോ! കാണിച്ചു തരുന്നു ഉണ്ട് ഞാൻ.”
“ആം… ആ ദിവസത്തിന് വേണ്ടിത്തന്നെയാണ് ഞാനും കാത്തിരിക്കുന്നത്,” രോഹിത്തിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് ആർദ്രമായി.
തുടർന്നുള്ള അരമണിക്കൂർ സമയം എങ്ങനെയാണ് ഒഴുകിപ്പോയതെന്ന് ജസ്ന അറിഞ്ഞതേയില്ല. മുംബൈയിലെ തിരക്കുകളെക്കുറിച്ചും, കാനഡയിലെ മഞ്ഞുകാലത്തെക്കുറിച്ചും, അവളുടെ ചെറുപ്പകാലത്തെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം അവർ സംസാരിച്ചു. ഷാഹിദിനോടൊപ്പം കുമരകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ ആ കാറിനുള്ളിലോ റിസോർട്ടിലോ വെച്ച്
തനിക്ക് ഒരിക്കൽപ്പോലും ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അത്രയും വലിയൊരു മാനസിക അടുപ്പവും സന്തോഷവുമാണ് ആ ഒരൊറ്റ മണിക്കൂറിൽ രോഹിത് കുമാർ അവൾക്ക് നൽകിയത്.
അയാളുടെ ഓരോ വാക്കിലും തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള കരുതലും ബഹുമാനവും മാത്രമായിരുന്നു നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത്.
സമയം പത്തര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രോഹിത് തന്റെ അരികിലിരുന്ന കറുത്ത ലെതർ ഫോൾഡർ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു.
“മോളുടെ കൂടെ സംസാരിച്ചിരുന്നാൽ സമയം പോകുന്നതേ അറിയില്ല… പക്ഷേ നമ്മൾ വന്ന പ്രധാന കാര്യം മറക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ,” രോഹിത് ആ ഫോൾഡർ തുറന്ന് കട്ടിയുള്ള ക്രീം നിറത്തിലുള്ള രണ്ട് പേപ്പറുകൾ പുറത്തെടുത്തു.
“ദാ, ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ ആ നോട്ടറൈസ്ഡ് സ്പോൺസർഷിപ്പ് ഡീഡ്.”
ജസ്ന കൗതുകത്തോടെ ആ പേപ്പറുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ജ്ജ് പൊളിക്ക് മുത്തേ 😄