അതും ആരുടെയും നിർബന്ധം കൊണ്ടല്ല—തന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യയായ ജസ്ന പാതിരാത്രിയിൽ ഫോണിലൂടെ കൊഞ്ചി ആവശ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് മാത്രം!
ആ സത്യം അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അപ്പുറത്തിരുന്ന് ആവേശം കൊള്ളുന്ന ഷാഹിദിന്റെ അവസ്ഥ എന്താകുമായിരുന്നു?!
“കോഴിക്കോട്ടേക്കോ?” ജസ്ന തന്റെ സ്വരത്തിൽ ചെറിയൊരു ഭയവും മടിയും കലർത്തി മികച്ചൊരു അഭിനയം കാഴ്ചവെച്ചു. “അയ്യോ ഇക്കാ… അയാൾ മഞ്ചേരിയിലേക്ക് വരില്ലേ?
ഞാൻ എങ്ങനെയാ ഒറ്റയ്ക്ക് കോഴിക്കോട് വരെ പോയി ആ പേപ്പർ ഒപ്പിട്ടു കൊടുക്കുക? എനിക്ക് കോഴിക്കോട് ടൗണൊന്നും വലിയ പരിചയമില്ലല്ലോ… മാത്രമല്ല, ഉമ്മയോട് പറഞ്ഞാൽ ഉമ്മ എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടുമോ?”
തന്റെ ഭാര്യയുടെ ആ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയുടെ ഭയം കേട്ടപ്പോൾ ഷാഹിദിന് ചിരിയാണ് വന്നത്. അവളെ സമ്മതിപ്പിക്കേണ്ടത് തന്റെ മിടുക്കാണെന്ന് അവൻ കരുതി.
“എന്റെ മണ്ടൂസേ… മുംബൈയിൽ നിന്ന് വരുന്ന അത്രയും വലിയൊരു ഓഫീസറെ മഞ്ചേരിയിലെ നമ്മുടെ വീട് തപ്പിപ്പിടിച്ച് വരാൻ പറയാൻ പറ്റുമോ?” ഷാഹിദ് അവളെ ഉപദേശിക്കുന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
“കോഴിക്കോട് ബീച്ച് റോഡിലുള്ള ഒരു പ്രൈവറ്റ് കഫേയുടെ ലൊക്കേഷൻ രോഹിത് ഏട്ടൻ എനിക്ക് അയച്ചുതരാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ശാന്തമായിട്ട് ഇരുന്ന് പേപ്പറുകളൊക്കെ വായിച്ചുനോക്കി ഒപ്പിടാൻ പറ്റിയ സ്ഥലമാ അതെന്നാ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞത്.
നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്… രാവിലെ തന്നെ ഉമ്മയോട് പറ, കോഴിക്കോട് പാസ്പോർട്ട് ആൻഡ് വിസ അറ്റസ്റ്റേഷൻ ഓഫീസിൽ നാളെ രാവിലെ പത്തുമണിക്ക് നിനക്ക് നേരിട്ട് ചെല്ലാൻ അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്!
ഒരു മണിക്കൂറത്തെ കാര്യമല്ലേ ഉള്ളൂ പൊന്നൂ… നമ്മുടെ കാനഡയിലെ ജീവിതത്തിന് വേണ്ടിയല്ലേ ഡാ? മടി കാണിക്കാതെ എന്റെ നല്ല കുട്ടിയായിട്ട് നാളെ പോയി അത് ഒപ്പിട്ടു കൊടുക്ക്!”
ജസ്നയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
താൻ രോഹിത് ഏട്ടനെ കാണാൻ പോകുന്നതിന് വേണ്ടിയുള്ള കള്ളവും വഴിയും തന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെ
സ്വന്തം വായിലൂടെ തനിക്ക് പറഞ്ഞുതരികയാണ്! ഒരു വശത്ത് അവന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ ആവേശം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് അവനോട് ചെറിയൊരു അലിവും കുറ്റബോധവും തോന്നിയെങ്കിലും, മറുവശത്ത് തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ തന്നെ പൂർണ്ണ
സമ്മതത്തോടെ നാളെ രാവിലെ രോഹിത് ഏട്ടന്റെ മുന്നിലേക്ക് ചെല്ലാൻ പോവുകയാണെന്ന ചിന്ത അവളുടെ സിരകളിൽ വന്യമായൊരു ആവേശം പടർത്തി.
“മ്മ്… ഇക്ക ഇത്രയൊക്കെ പറയ സ്ഥിതിക്ക് ഞാൻ പോകാം,” അവൾ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ സമ്മതിക്കുന്നതുപോലെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഉമ്മയോട് ഞാൻ അറ്റസ്റ്റേഷൻ ഓഫീസിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞോളാം.”
“അതുമതി! മിടുക്കി! എന്നാൽ ഞാൻ കിടക്കട്ടെ പൊന്നൂ, നാളെ രാവിലെ നേരത്തെ ഓഫീസിൽ പോകേണ്ടതാ. ലവ് യൂ ഡാ!” ഷാഹിദ് സന്തോഷത്തോടെ ഫോൺ വെച്ചു.
ജസ്ന ഫോൺ കട്ടിലിലേക്ക് വെച്ച് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു. ആദ്യത്തെ കടമ്പ അങ്ങനെ ഷാഹിദ് തന്നെ എളുപ്പമാക്കിത്തന്നിരിക്കുന്നു! ഇനി താഴെ ചെന്ന് ഉമ്മയുടെയും വല്യുമ്മയുടെയും മുന്നിൽ ഈ കഥ അവതരിപ്പിക്കണം.
രാവിലെ എട്ടരയോടെ അടുക്കളയോടു ചേർന്നുള്ള തീൻമേശയിൽ പ്രാതൽ കഴിക്കാൻ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി. ആവി പറക്കുന്ന ചൂട് പ്പുട്ടും നല്ല കുറുകിയ കടലക്കറിയും പപ്പടവുമായിരുന്നു മേശപ്പുറത്ത്.
ഉമ്മ പുട്ട് പ്ലേറ്റുകളിലേക്ക് വിളമ്പുന്നതിനിടയിൽ, ജസ്ന വളരെ സാവധാനം വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു: “ഉമ്മാ… ഇക്കാക്ക ഇപ്പോൾ കിടക്കാൻ നേരത്ത് വിളിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ വിസയുടെ പേപ്പർ അറ്റസ്റ്റേഷനും ഒപ്പിടലിനും വേണ്ടി നാളെ രാവിലെ പത്തുമണിക്ക് കോഴിക്കോട് നടക്കാവിലുള്ള ഏജൻസി ഓഫീസിൽ നേരിട്ട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് രാവിലെയാ അവിടുന്ന് മെയിൽ വന്നത്.”
പഴം പൊളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സഫ അത് കേട്ടതും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു!
“സത്യമായിട്ടും ഇത്താത്താ?! നാളെ രാവിലെ
കോഴിക്കോട്ട് പോകുന്നുണ്ടോ?!” സഫയുടെ കണ്ണുകൾ ആവേശം കൊണ്ട് വിടർന്നു. “ഉമ്മാ… എന്നാ ഞാനും നാളെ കോളേജിൽ പോകുന്നില്ല! ഞാൻ ഇത്താത്തയ്ക്ക് കൂട്ടായിട്ട് കോഴിക്കോട്ടേക്ക് പൊയ്ക്കോളാം!
ജ്ജ് പൊളിക്ക് മുത്തേ 😄