💞 ആരാധ്യ ടീച്ചർ 💞 65Onam Special 

 

 

 

“…അയ്യോ അതൊന്നും വേണ്ട…”

 

 

 

ആരാധ്യ തടയാൻ നോക്കി എന്നാൽ അമ്മ അകത്ത് പോയി ഉറങ്ങി കിടന്ന എൽവിനെ വിളിച്ചോണ്ട് വന്നു. അവൻ ടീച്ചറേയും കൊണ്ട് ബൈക്കിൽ ടൗണിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

 

 

 

“… താങ്ക്സ്…” ബൈക്കിന്റെ പുറകിൽ ഇരുന്ന് ആരാധ്യ എൽവിനോട് പറഞ്ഞു.

 

 

 

“… എന്തിന്…”

 

 

 

“… എല്ലാത്തിനും…”

 

 

 

“…നന്ദിയോക്കെ ഇന്റെർണൽ മാർക്കിൽ കാണിക്കണേ മിസ്സേ …” ചെറുതായി തിരിഞ്ഞ് ആരാധ്യയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചുണ്ടിലും അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

 

 

ബൈക്കിൽ വന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ടൗണിൽ നേരത്തെ എത്തി. ബുക്ക്‌ ചെയ്ത ബസ്സ് വരാൻ ഇനിയും 15മിനിറ്റ് എടുക്കും.

 

 

 

“…ബസ്സ് വരാൻ ഇനിയും ലേറ്റ് ആവും എൽവിൻ പൊയ്ക്കോളു…” തന്നെ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്ത ശേഷം ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്ന എൽവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

 

 

 

“…മിസ്സിനെ ബസ്സ് കയറ്റി വിട്ടിട്ടെ ഞാൻ പോവുന്നുള്ളു…”

 

 

 

“… ഞാൻ കാരണം എൽവിന് ബുദ്ധിമുട്ട് ആയല്ലേ…”

 

 

 

“… അതേ…” എൽവിൻ അങ്ങനെ പറയും എന്ന് ആരാധ്യ വിചാരിച്ചില്ല. അവൾക്ക് അത് നല്ല വിഷമം ഉണ്ടാക്കി. മുഖത്തും അത് പ്രതിഭലിച്ചു.

 

 

 

“…എന്നാ പിന്നെ എനിക്ക് വേണ്ടി ബുദ്ധിമുട്ടാതെ എൽവിന് പൊയ്ക്കൂടേ…” ഉള്ളിലെ വിഷമം മുഴുവൻ ആ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

 

 

“…മിസ്സേ.ഞാൻ മിസ്സിനെ നല്ലൊരു ഫ്രണ്ട് ആയിട്ടാണ് കാണുന്നത് അത് കൊണ്ട് ഇതൊന്നും എനിക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ആയിട്ട് തോന്നുന്നില്ല. മിസ്സ്‌ ഇപ്പോഴും എന്നെ ആ പഴയ കണ്ണിലൂടെ ആണ് കാണുന്നത്. അത്കൊണ്ട് ആണ് തൊട്ട് അടുത്ത വീട്ടിൽ താമസിച്ചിട്ടും മിസ്സ്‌ എന്നെ ഇങ്ങനെ അകറ്റി നിർത്തുന്നത്…” ഇല്ലാത്ത വിഷമം അഭിനയിച്ചു എൽവിൻ പറഞ്ഞു.

 

 

 

“… എൽവിനെ ഞാൻ അങ്ങനെ ഉദ്ദേശിച്ചു പറഞ്ഞതല്ല…”

 

 

 

അപ്പോഴേക്കും അവളുടെ ബസ് വന്നു.ആരാധ്യ ബസിൽ കയറി ബസ്സ് എടുക്കാൻ നേരം എൽവിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചോണ്ട് കൈ ഉയർത്തി ബൈ ബൈ പറഞ്ഞു.എൽവിൻ താൻ വിചാരിക്കുന്നപോലെ ആരാധ്യ തന്റെ വലയിൽ പതിയെ പതിയെ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

ദിവസങ്ങൾ വളരെ പെട്ടെന്ന് കടന്ന് പോയി. എൽവിൻ തന്റെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി ശ്രെമിച്ചെങ്കിലും ഫ്രണ്ട്ഷിപ് എന്നതിൽ ഉപരി ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് കടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കോളേജ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കി എൽവിൻ പപ്പയെ സഹായിക്കാൻ തന്റെ കമ്പനിയിൽ കയറി. ആദ്യം കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടങ്കിലും പപ്പയുടെ സുഹൃത്തും കമ്പനിയിലെ സഹായുമായ ജേക്കബിന്റെ സഹായത്തോടെ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം പഠിച്ചു. ഇപ്പൊ കമ്പനി നോക്കി നടത്തുന്നത് എൽവിൻ ആണ്. ആരാധ്യ ഇപ്പോഴും ഔട്ട്ഹൗസിൽ തന്നെയാണ് താമസം. ഒരു ശനിയാഴ്ച ദിവസം ഉച്ചക്ക് മമ്മി ആരാധ്യയെ കാണാൻ ഔട്ട്ഹൗസിലേക്ക് പോയി.

 

 

 

“… മോളെ…” സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരുന്ന് ഫോൺ ചെയ്യുന്ന ആരാധ്യയെ മമ്മി വിളിച്ചു.

 

 

 

“…ആഹ് അമ്മേ ഞാൻ ഇപ്പൊ വിളിക്കാം…” അത് പറഞ്ഞു ഫോൺ വച്ച് കണ്ണൊന്നു തുടച്ചു.

 

 

 

“…എന്താ അമ്മേ പതിവില്ലാതെ ഇതുവഴി…” എൽവിന്റെ മമ്മിയെ ഉമ്മറത്തേക്ക് വരവേറ്റു കൊണ്ട് ആരാധ്യ ചോദിച്ചു.

 

 

 

“…ഓ ഒന്നും ഇല്ല മോളെ. ചുമ്മാ പോന്നതാ…” ഉമ്മറത്തെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു.

 

 

 

“…എന്താ മോളുടെ മുഖം വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്. മോൾ കരയുകയായിരുന്നോ…”

 

 

 

“…ഏയ്യ് അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല അമ്മേ. വീട്ടിലെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ…” ഒന്നുകൂടി കണ്ണീർ ഒപ്പി അവൾ പറഞ്ഞു.

 

 

 

“… മോൾക്ക് പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ആണെങ്കിൽ പറയണ്ട…”

 

 

 

“… അങ്ങനെ ബുദ്ധിമുട്ട് ഒന്നും ഇല്ല അമ്മേ…” ആരാധ്യ വിചാരിച്ചു ആരോടെങ്കിലും ഉള്ളു തുറന്ന് സംസാരിച്ചാൽ ഒരു ആശ്വാസം കിട്ടും എന്ന്.