💞 ആരാധ്യ ടീച്ചർ 💞 65Onam Special 

 

 

 

“…വേണ്ട എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കണ്ട ഇപ്പൊ ഇറങ്ങിക്കോണം ഇവിടന്ന്…” തറയിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റ് എന്നെ പുറത്തേക്ക് പിടിച്ച് തള്ളാൻ നോക്കി.

 

 

 

“…മിസ്സേ പ്ലീസ്‌…” ഞാൻ യാചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

 

 

 

“… ഞാൻ നിന്നെ എന്ത് മാത്രം സ്നേഹിച്ചു വിശ്വസിച്ചു എന്റെ എല്ലാം നിനക്ക് തന്നില്ലേ. എന്നിട്ട് നീ എന്നെ വേറൊരുത്തന് കൂട്ടികൊടുക്കാൻ നോക്കിയില്ലേ…” എന്റെ നെഞ്ചത്ത് ഇടിച്ചു കരഞ്ഞു.അത് കണ്ടപ്പോ എനിക്കും വിഷമം വന്നു.

 

 

“… ടീച്ചർ ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്ക്…” കൈകൾ രണ്ടും ഞാൻ എന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ബന്ധിച്ചു.

 

 

 

“… വിടാടാ പട്ടി എന്നെ…” അവൾ നിന്ന് ചീറി. ടീച്ചറെ എങ്ങനെയോ പിടിച്ചു അവിടെത്തെ കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി തറയിൽ മുട്ടുകുത്തി ആ കൈകളിൽ പിടിച്ചു ഞാൻ പറഞ്ഞു.

 

 

 

“…ടീച്ചർ അറിഞ്ഞത് എല്ലാം കള്ളം ആണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. ആദ്യം എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ഉദ്ദേശമെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എന്നാൽ ഇപ്പൊ അങ്ങനെ അല്ല. പപ്പയും മമ്മിയും പോയപ്പോ ഞാൻ ശെരിക്കും ഒറ്റപ്പെട്ടു എന്തിന് ജീവിക്കണം എന്ന് പോലും ചിന്തിച്ചു. ആ ഒരു സമയത്ത് എന്റെ നല്ലൊരു ഫ്രണ്ട് ആയി കൂടെ നിന്ന് സ്നേഹവും വാത്സല്യവും തന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ട് വന്നത് മിസ്സ്‌ ആണ്…” എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

 

 

 

“…എനിക്ക് ഇപ്പൊ ആരും ഇല്ല. മിസ്സ്‌ മാത്രമേ ഉള്ളു. ശെരിയും തെറ്റൊന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല ഇനി ഞാൻ മരിക്കുന്ന വരെ എന്റെ കൂടെ മിസ്സ്‌ ഉണ്ടാവണം എന്റെ പെണ്ണായാട്ട്. ഇപ്പൊ മിസ്സ്‌ എന്റെ ജീവന പോന്നു പോലെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം…” ഞാൻ ആ കൈകൾ പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

 

 

 

“… പ്ലീസ് മിസ്സേ വാ. നമുക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോവാം…” ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു ടീച്ചറോട് കെഞ്ചി.

 

 

കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല മുറിയിൽ ഏങ്ങൽ അടി മാത്രം.

 

 

 

“…മിസ്സേ ഇപ്പോഴും എന്നെ വിശ്വാസം ആയില്ലേ…”

തറയിൽ നിന്നും എഴുനേറ്റുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു.പെട്ടെന്ന് കട്ടിലിൽ നിന്നും ചാടി എഴുനേറ്റ് അവളും അവനെ കെട്ടിപിടിച് കരഞ്ഞു. അവനും അവളെ കാറ്റുപോലും കടക്കാത്താ രീതിയിൽ പുണർന്നു.

 

 

“… I love you…” എൽവിൻ അവളുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു.

 

 

ഏറെ നേരം രണ്ടും കരഞ്ഞും പരിഭവം പറഞ്ഞും തീർത്ത്‌ തിരിച്ചു പോവാനായി മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

 

 

 

“…ഞാൻ എല്ലാം കേട്ടു. പാവമാ എന്റെ മോൾ അവളെ വിഷമിപ്പിക്കരുത് കേട്ടോ…” ആ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

 

 

 

“…ഇല്ല അമ്മേ. എന്റെ ശ്വാസം നിലക്കും വരെ ഈ കണ്ണിൽ നിന്നും ഒരുതുള്ളി കണ്ണീർ പൊടിയാതെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം…” ഞാൻ അമ്മക്ക് വാക്ക് നൽകി.

 

 

“… അമ്മയ്ക്കും ഞങ്ങട കൂടെ വന്നൂടെ…” ഞാൻ ചോദിച്ചു

 

 

 

“…അത് വേണ്ട. ഈ കിളവിക്കും വയസ്സായി ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ബാധിതയാകും. എന്റെ മോൾ നീ നരകത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടണം എന്നെ എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഇപ്പൊ അത് സംഭവിച്ചു. എനിക്ക് ഇനി സമാധാനമായി ഈ മണ്ണിൽ കിടന്ന് മരിക്കാം…” ആ കണ്ണിൽ എന്നോടുള്ള വിശ്വാസവും കരുതലും ഞാൻ കണ്ടു.

 

 

 

ഒരുപാട് നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും അമ്മ വരാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയതും. കൈലിയും മടക്കി കുത്തി മുറക്കാൻ മുറ്റത്തേക്ക് നീട്ടി തുപ്പി എന്റെ അരികിലേക്ക് ഒരാൾ വന്നു.

 

 

 

“…ഇവളെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാ…” മിസ്സിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന എന്റെ കൈയിലേക്കും എന്നെയും മാറി മാറി നോക്കി ചോദിച്ചു.

 

 

 

“…അത് ചോദിക്കാൻ നീ ആരാ…” മിസ്സ്‌ പേടിച് എന്റെ പിന്നിലേക്ക് ഒളിച്ചു.

 

 

 

“…ഇത് ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പോവുന്ന പെണ്ണാ . വിടാടാ അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നും…”