💞 ആരാധ്യ ടീച്ചർ 💞 65Onam Special 

 

 

 

ഞങ്ങൾ പാതി ദൂരം പിന്നിട്ടു. വണ്ടിയിൽ മുഴങ്ങുന്നു പാട്ടിനൊത്ത് ഞാൻ വണ്ടി പറപ്പിച്ചു. പാതിരാത്രി ആയതുകൊണ്ടും ഇന്നത്തെ ക്ഷീണം കാരണവും പപ്പയും മമ്മിയും ഉറങ്ങി. ഞാൻ ഡ്രൈവിങ്ങിൽ ശ്രെദ്ധ ചെലുത്തി. കുറച്ചു ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോ എന്റെ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് കാതിൽ കേൾക്കുന്ന നിർത്താതെയുള്ള ഹോൺ അടിയും കണ്ണിലേക്കു പാഞ്ഞെത്തുന്ന തീവ്രമായ പ്രകാശവും കാരണം പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് തുറന്നു. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് തല എവിടെയോ ഇടിച്ചു എന്റെ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

 

 

 

ബോധം വന്ന് കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ അടുത്ത് ആയി ഡോക്ടറും നഴ്സും നിന്നും സംസാരിക്കുന്നു. എന്റെ കൈ അനക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. നോക്കുമ്പോൾ പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടേക്കുവാണ്.

 

 

 

“… ഹാ എഴുന്നേറ്റോ. ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാവോ…”

 

 

 

“… കേൾക്കാം ഡോക്ടർ. ഞാൻ ഇപ്പൊ എവിടെയാ…”

 

 

 

“… അതൊക്കെ പറയാം. തന്റെ ശരീരം ഒക്കെ അനക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ…” ഞാൻ ശരീരം മുഴുവൻ അനക്കി നോക്കി.

 

 

 

“…അനക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ട് എന്നാൽ എവിടെയൊക്കെയോ വേദന പോലെ…”

 

 

 

“… ആണോ അത് ശെരിയായിക്കോളും…” അത് പറഞ്ഞു പേപ്പറിൽ എന്തൊക്കെയോ കുറിച്ചു.

 

 

 

“… ഡോക്ടർ പപ്പയും മമ്മിയും എവിടെ..? എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോണം…”

 

 

 

“…വേറെ കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ല. രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ പോവാം കേട്ടോ…”അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു ഡോക്ടർ പോയി.

 

 

 

ഈ രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ ആയിട്ടു ബന്ധുക്കളും ജെക്കബ് അങ്കിളും എന്നെ കാണാൻ എത്തി. മമ്മിയെയും പപ്പയെയും കുറിച്ച് ചോദിച്ചിട്ട് ആരും എന്നോട് അതേ പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവർ സീരിയസ് ആയിട്ട് വല്ലതും കിടക്കുവാണോ എന്നൊന്നും അറിയാൻ വയ്യ. എന്റെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങി കൈയിലെ ബന്റേജ് മാത്രമേ ഉള്ളു.ഡിസ്റ്റർജ് ആയി വീട്ടിലേക്ക് പോവാൻ നേരം ഞാൻ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചു. വീട്ടിൽ പോയി മമ്മിയെയും പപ്പയെയും കാണാല്ലോ. ജെക്കബ് അങ്കിൾ വീട്ടിലേക്ക് തിരിയുന്ന വഴിക്ക് പകരം കാർ മറ്റൊരു വഴിക്കാണ് പോയത്.

 

 

 

“… അങ്കിൾ ഇത് എങ്ങോട്ടാ. നമുക്ക് വീട്ടിൽ അല്ലെ പോവേണ്ടത്…”അതിന് അങ്കിൾ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

 

 

“… അങ്കിളേ വണ്ടി തിരിക്ക്. എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോയിട്ടു പപ്പയെയും മമ്മിയെയും കാണണം…” ഞാൻ വാശിപ്പിച്ചോണ്ട് ഇരുന്നു.

 

 

 

“… അവരുടെ അടുത്തേക്കാണ് നമ്മൾ പോവുന്നത്…”

 

 

പിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ ഇരുന്നു. വണ്ടി ചെന്ന് നിന്നത് പള്ളിയുടെ മുറ്റത്ത് ആയിരുന്നു.

 

 

 

“…നമ്മൾ എന്താ ഇവിടെ…” സംശയോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

 

 

 

“… വാ പറയാം…”

 

 

വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഞാൻ അങ്കിളിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു. മുന്നോട്ട് നടക്കുംതോറും എന്റെ ചങ്ക് പട പടാന്നു ഇടിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു. ഞാൻ വിചാരുന്നത് ആകല്ലേ നടക്കാൻ പോവുന്നത് എന്ന് ഞാൻ മനസുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവസാനം ഞങ്ങൾ ചെന്ന് നിന്നത് ഐസക് & സാറ എന്ന് കൊത്തിവച്ചിരിക്കുന്ന കല്ലറക്ക് മുന്നിലാണ്.

 

 

ഒരു നിമിഷം ഉള്ളിലെ പിടച്ചിലും ശ്വാസവും നിലച്ചു പോയി. മമ്മിയുടെയും പപ്പയുടെയും കല്ലറയെ കെട്ടിപിടിച് ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. മമ്മിയുടെയും പപ്പയുടെയും ഓരോ ഓർമ്മകൾ എന്റെ കരച്ചിലിന്റെ ആഴം കൂട്ടി.

 

 

 

“… അവസാനമായി എനിക്ക് ഒന്ന് കാണാൻ പോലും പറ്റിയില്ലല്ലോ അങ്കിളെ…”

 

 

 

“… മോനെ ആക്‌സിഡന്റ് നടന്ന സ്പോട്ടിൽ തന്നെ മമ്മിയും പപ്പയും പോയി. നിനക്ക് ബോധം വരുന്നത് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞിട്ട…” ഉള്ളിലെ വിഷം ഒതുക്കി അങ്കിൾ പറഞ്ഞു.

 

 

 

എത്ര നേരം ഞാൻ ആ കല്ലറക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്ന് കരഞ്ഞെന്ന് അറിയില്ല. കരഞ്ഞു തളർന്ന എന്നെ അങ്കിൾ താങ്ങി വണ്ടിയിൽ ഇരുത്തി അവിടന്ന് നേരെ വീട്ടിലേക്കും.വീട് ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. മുറ്റത്ത് ഇലകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. എല്ലായിടവും അഴുക്ക് നിറഞ്ഞുകിടന്നു. എന്നെ അങ്കിൾ ഹാളിലെ സെറ്റിയിൽ ഇരുത്തി.