അദ്വൈതം 56അടിപൊളി  

“നേരത്തെ അങ്ങനെ പെരുമാറിയതിൽ ക്ഷമിക്കണം…..സാറിനോട് ഒന്നും പറയരുത് കേട്ടോ….”
അഗ്നിയുടെ പിന്നാലെ വന്ന സെക്യൂരിറ്റി ഭവ്യതയോടെ പറഞ്ഞു…. അഗ്നി അയാളെ ഒന്നിരുത്തി നോക്കി

“ഇവിടെ ആരൊക്കെ ഇണ്ട്….. ഒന്ന് ഡീറ്റൈൽ ആയിട്ട് പറഞ്ഞെ…. ”
ആ വലിയ മുറ്റത്തുകൂടെ നടക്കുമ്പോ അഗ്നിദേവ് ചോദിച്ചു…. മുറ്റം കടന്ന് തറവാടിന്റെ മുന്നിൽ എത്താൻ ഓട്ടോ പിടിക്കണമെന്ന് തോന്നി അവനു….എങ്കിലും സ്ഥലം മനോഹരമാണ്, മുറ്റം നിറയെ വലിയ മരങ്ങളും, അതിൽ പടർന്നുകയറിയ മുല്ല വള്ളികളും മറ്റും…മുല്ല വള്ളികളിൽ വൈകുന്നേരം പൂക്കാൻ കാത്തു നിൽക്കുന്ന മൊട്ടുകൾ ദൃശ്യമാണ് പക്ഷെ ഇന്നലെ പൂത്ത പൂക്കളെ ഒന്നും കാണാനില്ല….

“രാജശേഖരൻ സർ , ഭാര്യ രേവതി കൊച്ചമ്മ, അവരുടെ ഒരേയൊരു മകളാണ് സുഭദ്ര…. എന്തൊരു നല്ല കോച്ചായിരുന്നു…. നൃത്തം ജീവനായി കൊണ്ടുനടന്നതാ പാവം, അതിങ്ങനെ ആയി…. പിന്നുള്ളത് രാജശേഖരൻ സാറിന്റെ അനിയൻ ചന്ദ്രശേഖരൻ സാറ്… ഭാര്യ രുക്മിണി… അവർക്ക് രണ്ട് പിള്ളേരാ…..ഇളയത് മനുകുട്ടൻ, എല്ലാരും അങ്ങനെയാ വിളിക്കാറ്, ശരിക്കും ഉള്ള മാനവ്….. ഇപ്പൊ പന്ത്രണ്ടാം കഴിഞ്ഞ് നിക്കുവാ…. മൂത്തത് യക്ഷമി…..”

“യക്ഷമിയോ…..”
അവളുടെ പേര് കേട്ട് അഗ്നി ഞെട്ടി… ഇതെന്തൊരു പേര്…..

“ആഹ്….ശേഖരൻ സാറിനും ദേവികയമ്മക്കും ഒരു മോള് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു… ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചുപോയി, ആ കുട്ടിയുടെ പേരായിരുന്നു യക്ഷമി, അവളെ ചന്ദ്രശേഖരൻ സാറിന് വല്യ കാര്യമായിരുന്നേ…..സർ ന് മോൾ ഉണ്ടായപ്പോ അനിയത്തിയുടെ പേര് തന്നെ മോൾക്കും ഇട്ടു…..”

സെക്യൂരിറ്റി പറഞ്ഞതും അഗ്നി അറിയാതെ ചിരിച്ചു
“ദേവഗിരി തറവാട്ടിലെ യക്ഷമിദേവി…. കൊള്ളാം…. ശേഖരനും ദേവകിയമ്മയും ഒന്നും ജീവനോടെ ഇല്ലേ ഇപ്പൊ….”

“അയ്യോ… അമ്മ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് … സാറ് മരിച്ചിട്ട് കുറെ ആയി….”

“മ്മ്ഹ്….”
മറുപടിയായി അവനൊന്ന് മൂളി… ഇരുവരും നടന്ന് തറവാടിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയിരുന്നു….രണ്ടുവശത്തും ചാരുപടികളോടെയുള്ള പൂമുഖം കണ്ട് അഗ്നിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു…..ഉമ്മറത്തെ മേൽക്കൂരയെ താങ്ങി നിർത്തുന്ന തേക്കിൽ നിർമിച്ച കനത്തമരത്തൂണുകൾക്ക് താഴെ കരിങ്കൽ പീഠങ്ങൾ….മേൽക്കൂരയുടെ ഉത്തരത്തിൽ നിന്നും ഉമ്മറ വാതിലിന് മുന്നിലായി തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന ഒരു തൂക്ക് വിളക്ക്….നിലത്തു നിന്നും ഏഴടിപൊക്കത്തിൽ ഉയർന്നു തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന പിച്ചളയിൽ തീർത്ത ആ ഗജലക്ഷ്മി വിളക്കിൽ അപ്പോഴും ഒരു തിരി കത്തി നിന്നിരുന്നു…… സമൂഹത്തിൽ ഉന്നതരെങ്കിലും തികച്ചും പഴമ നിലനിർത്തിപോകുന്ന തറവാട്

മുന്നിലെ തുളസി തറയിൽ കത്തിയെരിയുന്ന ദീപം കണ്ടതും അഗ്നി ബാഗ് പൂമുഖത്ത് കുത്തനെ വച്ച് തുളസി തറയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് കൈകൾ കൂപ്പി, കണ്ണുകൾ അടച്ചു….ആരോ ഒരാൾ കാലത്തെ ശുദ്ധിയായി ഉമ്മറത്തെ തൂക്ക് വിളക്കിലും, മുറ്റത്തെ തുളസി തറയിലും വിളക്ക് കൊളുത്തിയിരിക്കുന്നു

സെക്യൂരിറ്റി അവനെയൊന്ന് നോക്കി, തിരിഞ്ഞ് പൂമുഖത്ത് തൂക്കിയിരുന്ന വെങ്കലത്തിൽ നിർമിച്ച വാതിൽമണിയിൽ കൈത്തട്ടി…. മണി ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങി….പഠിപ്പുര വാതിൽ തുറക്കാൻ അധികനേരം വേണ്ടി വന്നില്ല,…. മണിച്ചിത്രത്താഴ് കടുപ്പിച്ച പൂമുഖ വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നു…..വെണ്ണപോലെ നിറവും മിനുസവുമുള്ള രണ്ട് കാൽപാദങ്ങൾ ഉമ്മറത്ത് പതിഞ്ഞു…. കാലുകളിൾ പറ്റിചേർന്നു കിടന്നിരുന്ന വെള്ളി കൊലുസുകളുടെ കിലുക്കം അഗ്നിയുടെ കാതിൽ മാറ്റൊലി തീർത്തു… ഹൃദയം ഒന്നുറക്കെ മിടിച്ചതും തുളസി തറക്ക് മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി നിന്നിരുന്ന അഗ്നി വെട്ടിതിരിഞ്ഞു…ചെമ്പരത്തി ചുവപ്പാർന്ന അവളുടെ അധരങ്ങൾക്ക് തൊട്ടുമുകളിലായുള്ള കുഞ്ഞുമറുകിൽ അഗ്നിയുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം പതിഞ്ഞു….ഉമ്മറത്ത് തൂക്കുവിളക്കിന് സമീപം നിൽക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ട് അഗ്നിയുടെ അധരം മന്ത്രിച്ചു, ദേവഗിരിയിലെ യക്ഷമി ദേവി….

“എന്താ മാമാ…. ആരാ ഇത്….”
അവളുടെ നോട്ടം സെക്യൂരിറ്റിയുടെ അരികിൽ നിൽക്കുന്ന അഗ്നിയുടെ അടുത്തേക്ക് നീണ്ടു….ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ഇടഞ്ഞു….മുന്തിരിയുടെ നിറമുള്ള ദാവണി അണിഞ്ഞിരുന്ന അവളുടെ അപ്സര സൗന്ദര്യത്തിൽ അഗ്നിയുടെ കണ്ണുകളൊന്ന് വിടർന്നു, ഇന്നോളവും ഇത്രയും സൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ താൻ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് അഗ്നി ഓർത്തു… അവളുടെ മൂക്കുത്തിക്കുപോലും വല്ലാത്ത ഭംഗി