അദ്വൈതം 56അടിപൊളി  

“ജീവനെപോലെ കൊണ്ടുനടന്ന ന്റെ കുട്ടിയാണ് മുകളിൽ ഒന്നനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാതെ കിടക്കുന്നത്….ഞങ്ങൾ എന്തുവേണോ ചെയ്യാം….കുട്ടി പറയുന്നതെല്ലാം അനുസരിക്കാം…..എത്ര പണം വേണോ തരാം….ന്റെ മോളൊന്ന് എഴുന്നേറ്റ് കണ്ടാമതി…..”

“പണംകൊണ്ടും നേടാൻ കഴിയാത്ത ചിലതെല്ലാം ഉണ്ട് അങ്കിളെ…..”
അഗ്നി അയാളുടെ തോളിൽ കൈയമർത്തി എഴുന്നേറ്റു….

“സുഭദ്ര എവിടെയാണ്…..”

“വരു…..”
രാജശേഖരനും പിന്നാലെ ചന്ദ്രനും തിടുക്കപെട്ട് എഴുന്നേറ്റു…. അഗ്നിയെ കൂട്ടി കോണിപടികൾ കയറി….മൂവരും കോണിപടികൾ കയറുന്നത് കണ്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന രേവതിയും രുക്മിണിയും യക്ഷമിയും അവർക്ക് പിന്നാലെ വന്നു…. എല്ലാവർക്കും പുറകെ നടക്കുമ്പോഴും യക്ഷമി അഗ്നിയെ എത്തിനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു….

സുഭദ്ര കിടക്കുന്ന മുറിയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയതും രാജശേഖരൻ വാതിൽ തുറന്നു, അഗ്നി ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവരും അകത്തേക്ക് കയറി…..ഈ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നോണം സുഭദ്ര കണ്ണുതുറന്ന് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു…. കൂട്ടത്തിൽ അപരിചിതനായ അഗ്നിയെ അവളൊന്ന് നോക്കി പിന്നെ ദേഷ്യത്തോടെ ഇടത്തേക്ക് തലവെട്ടിച്ചു….

“മോളെ…. ഇത് ഡോക്ടർ അഗ്നിദേവ്….. മോളെ ചികിത്സിക്കാൻ ദൂരേന്ന് വന്നതാ…..”
അവളുടെ അരികിലിരുന്നുകൊണ്ട് രാജശേഖരൻ സാവധാനം പറഞ്ഞു….

“എനിക്കാരേം കാണണ്ട…..അവനോട് പോകാൻ പറയ്….”
സുഭദ്രയുടെ ഒച്ച ആ മുറിയിൽ മാറ്റൊലി തീർത്തു, യക്ഷമി ഞെട്ടി അഗ്നിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, അവന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല….

“സുഭദ്രേ…..”
രേവതി ശാസനയോടെ വിളിച്ചതും അഗ്നി അവരെ കടുപ്പിച്ചു നോക്കി…. ഒന്നര വർഷമായി ശരീരം അനക്കാൻ കഴിയാതെ ഒരേ കിടപ്പ് കിടക്കുന്നകുട്ടിയാണ്… ദേഷ്യം ഉണ്ടാകും….അവന്റെ മൂർച്ചയുള്ള നോട്ടത്തിൽ രേവതി അറിയാതെ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി തല കുനിച്ചു….

“അങ്ങനെ പറയല്ലേ മോളെ… നിന്നെ നോക്കാനല്ലേ ഡോക്ടർ ഇത്രയും ദൂരേന്ന് വന്നത്….”
സുഭദ്രയുടെ മുടിയിൽ തലോടി അവളെ അനുനയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് രാജശേഖരൻ പറഞ്ഞു

“ന്നെ ആരും നോക്കണ്ട…. മടുത്തു….. പറ്റുമെങ്കിൽ ന്തേലും കലക്കിതന്ന് ന്റെ ജീവിതം ഒന്ന് അവസാനിപ്പിച്ചു താ…..”
സുഭദ്രയുടെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങി നിറഞ്ഞിരുന്നു…. അവിടെ നിന്ന സകലരുടെയും അവസ്ഥ അങ്ങനെതന്നെ ആയിരുന്നു….. നൃത്തം ജീവശ്വാസമായി കൊണ്ടു നടന്ന പെൺകുട്ടി, ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചതിന് മരിക്കുന്നവരെയും നൃത്തം ചെയ്യണമെന്നു പറഞ്ഞ പെൺകുട്ടി…. അവളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ ത്രാണി ഇല്ലാതെ രേവതി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി….

“അങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലേ….

“വേണ്ട….. മതി…. നിങ്ങളുടെ വാക്കുകളൊന്നും അവളുടെ തലയിൽ കയറില്ല….”
രാജശേഖരനെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് അഗ്നി മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങി….

“ദേവി ഒഴികെ എല്ലാവരും ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയേ….”

അഗ്നിദേവ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് രാജശേഖരനും രുക്മിണിയും ചന്ദ്രശേഖരനും പരസ്പരം നോക്കി…. അവൻ ദേവി എന്ന് വിളിച്ചത് ആരെയാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല….

“എന്നെ വിളിച്ചതാ…..”
യക്ഷമി നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു….. അവളുടെ മുഖം ചുവന്നിരുന്നു…. ഇയാൾക്കിത് എന്തിന്റെ കേടാണോ, വന്ന നേരംമുതൽ ദേവി ദേവി ദേവി…. രാജശേഖരനും അനിയൻ ചന്ദ്രശേഖരനും മറ്റുള്ളവരും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി….യക്ഷമി സുഭദ്രയുടെ അരികിൽ നിന്നു….

അഗ്നി ഒരു കസേരവലിച്ചിട്ട് ബെഡിന് അരികിലായി ഇരുന്നു…. അവൾ അവനെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി

“ദേവഗിരിയിൽ വീറും വാശിയുമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടപ്പോ ഇത്രയും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല…..”അഗ്നി ചിരിച്ചു… അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുറി മുഴുവനായി ഓടിനടന്നു, ചിലങ്ക അണിഞ്ഞ് നൃത്ത വേഷത്തിൽ നിൽക്കുന്ന സുഭദ്രയുടെ ഒട്ടേറെ ചിത്രങ്ങൾ…. യക്ഷമിയും സുഭദ്രയും ചേർന്നുള്ള ചിത്രങ്ങൾ, അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ….. അങ്ങനെ ഒട്ടനവധി ചിത്രങ്ങൾ ആ അറയുടെ മരചുവരിൽ പതിപ്പിച്ചിരുന്നു….