“പിന്നല്ലാതെ ഞാൻ ആരാ മോൻ,” അവൾ ജീൻസ് താഴ്ത്തിയപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു, അവന്റെ ശബ്ദം ചെറുതായി ഇടറിയിരുന്നു. അവൻ അത് അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി കൗണ്ടറിലേക്ക് നടന്നു.
കൗണ്ടറിലെ ഇടപാടുകൾ വേഗത്തിൽ കഴിഞ്ഞു – ബാഗുകളുടെ ശബ്ദം, സ്കാനറിന്റെ ബീപ്പ്, ആശയുടെ വിരലുകൾ പരിചിതമായ കാര്യക്ഷമതയോടെ കാർഡ് സൈ്വപ്പ് ചെയ്തു. അവർ വീണ്ടും മാളിലെ ഞായറാഴ്ചയിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഫുഡ് കോർട്ടിൽ നിന്നും വരുന്ന കൊതിയൂറുന്ന ഗന്ധം – കബാബ് മൊരിയുന്ന മണം, മധുരമുള്ള പലഹാരങ്ങളുടെ ഗന്ധം, തെന്നിന്ത്യൻ മസാലക്കൂട്ടുകൾ – അവരെ അങ്ങോട്ട് ആകർഷിച്ചു.
“ശരി,” ബാഗുകൾ കയ്യിലൊതുക്കിപ്പിടിച്ച് ആശ പറഞ്ഞു. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ കൈ അവന്റേതിൽ ഉരസി. “ഇനി റീഫിൽ ചെയ്യണം എന്തുവേണം മോനൂ? ചിക്കൻ ഷവർമ്മ? തട്ടുകട സ്റ്റൈൽ എന്തെങ്കിലും? അതോ,” കുസൃതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൾ തുടർന്നു, “ബിരിയാണിയോ?”
അരുണിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിടർന്നു. “മട്ടൻ ബിരിയാണി! ആ ഫൗണ്ടന്റെ അടുത്തുള്ള കടയിൽ നിന്ന്?”
“അയ്യോ, അത് ദൂരെയാണല്ലോ,” ആശ കളിയായി ക്ഷീണം നടിച്ചു, പക്ഷെ അവളുടെ പുഞ്ചിരി അത് വെളിപ്പെടുത്തി. “വാ… എന്റെ പൊന്നിന് വേണ്ടി എന്തും.” അവൾ അവനെ മെല്ലെ ഫുഡ് കോർട്ടിന് നേരെ നയിച്ചു.
ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ അവർ ഒരു ചെറിയ ടേബിൾ കണ്ടെത്തി. അരുൺ ആവി പറക്കുന്ന ബിരിയാണി ആവേശത്തോടെ കഴിക്കുന്നത് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ആശ നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ കവിളിൽ പുരണ്ട കറിയുടെ ഒരു അംശം അവൾ തള്ളവിരൽ കൊണ്ട് തുടച്ചുമാറ്റി. തികച്ചും വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ ഒരു പ്രവൃത്തി, പക്ഷെ അവളുടെ വിരലുകൾ ഒരു നിമിഷം അധികം അവന്റെ മുഖത്തിനരികെ തങ്ങിനിന്നു.
“പതുക്കെ കഴിക്ക് മോനേ,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “ആരും തട്ടിപ്പറിച്ചോണ്ട് പോവില്ല.”
“പോ അമ്മെ, എന്റെ പാത്രം നോക്കി കൊതിക്കാതെ സ്വന്തം കൈയിലിരിക്കുന്ന കഴിച്ചേ” അരുൺ ചിണുങ്ങി.
“ഓ ശെരി സാറേ അങ്ങനെ ആവട്ടെ” ആശയും പതിയെ കഴിച്ചു തുടങ്ങി.
വയറു നിറഞ്ഞ ശേഷം, അവർ ഒന്നാം നിലയിലെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. പട്ടുസാരികളും വർണ്ണങ്ങളുള്ള കോട്ടൺ വസ്ത്രങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു ഭാഗം കടന്നുപോകുമ്പോൾ – ‘WOMEN’S ETHNIC & CASUAL WEAR’ എന്ന് മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നു – അരുൺ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. “നിൽക്ക് അമ്മേ,” അവൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൻ ആ കടയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. “അമ്മ എപ്പോഴും സ്റ്റേഷനിലേക്കോ എനിക്കോ വേണ്ടിയേ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാറുള്ളൂ. ഇന്ന് അമ്മ അമ്മക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും വാങ്ങണം.”
ആശ അതൊരു ചിരിയോടെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു. “അമ്മക്ക് ഒരുപാട് ഡ്രസ്സുണ്ട് മോനേ.”
“അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കണ്ട, വാ.” അരുൺ അവളുടെ മൃദുവായ കയ്യിൽ പിടിച്ച് സ്ത്രീകളുടെ വസ്ത്രവിഭാഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു.
അവിടെത്തെ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ ശാന്തവും തണുപ്പുള്ളതുമായിരുന്നു. നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ സിൽക്ക് തുണികളും ലിനൻ വസ്ത്രങ്ങളും ഭംഗിയായി തൂക്കിയിട്ടിരുന്നു. അരുൺ അവളെ ഷിഫോൺ സാരികൾ ഉടുപ്പിച്ചുവെച്ച പ്രതിമകൾക്കരികിലൂടെ, രാത്രിവസ്ത്രങ്ങളുടെ ഒരു ഡിസ്പ്ലേയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. “ഇവിടെ, അമ്മേ—” അവന്റെ വിരലുകൾ രാത്രിയുടെ നീല നിറമുള്ള ഒരു സാറ്റിൻ തുണിയിൽ തഴുകി. “ഇത്” “അമ്മക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട നിറമല്ലേ,” അവൻ ചിരിച്ചു. “നല്ല സോഫ്റ്റാ.”
ആശയുടെ ചുണ്ടിൽ അതിശയം കലർന്നൊരു ചിരി വിടർന്നു. അവൾ ആ സ്ലിപ്പ് വാങ്ങി, തണുത്ത സാറ്റിൻ അവളുടെ ഉള്ളംകയ്യിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങി. “മോനൂ? വീട്ടിലിടാനോ?” അവൾ അത് തന്റെ ശരീരത്തോട് ചേർത്തുവെച്ചു—നേർത്ത വള്ളികൾ, ഇറങ്ങിയ പുറംഭാഗം, ഇടുപ്പിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന രീതി. “ഇത്… നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്. പക്ഷെ ഇതെവിടെ ഇടാനാ അമ്മ?” അവൾ കളിയായി ചോദിച്ചു.
“ചായ കുടിച്ചിരിക്കാൻ. പുസ്തകം വായിക്കാൻ. വെറുതെയിരിക്കാൻ,” അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “പ്ലീസ്? പിന്നെ ഇട്ടുനോക്ക്. വാങ്ങിക്കോ.”