അടുത്ത ആഴ്ച, ആശ അവർക്കിടയിൽ പണിത ആ മതിലിന് പുതിയൊരു രൂപം വന്നു: അവളുടെ ജോലി. അവൾ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന കേസ് ഒരു നിർണ്ണായക ഘട്ടത്തിലെത്തിയിരുന്നു. അതോടെ അവൾ വീട്ടിൽ വരുന്നത് വളരെ കുറഞ്ഞു. ചില ദിവസങ്ങളിൽ രാത്രി വൈകിയാണ് വന്നിരുന്നത്, മറ്റു ചിലപ്പോൾ ഓഫീസിലോ സേഫ് ഹൗസിലോ ആയിരുന്നു താമസം.
ആ വലിയ വീടിന്റെ നിശ്ശബ്ദത അരുണിന് ഒരു ശീലമായി. പക്ഷെ അതവനെ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി. അവളുടെ പിരിമുറുക്കം നിറഞ്ഞ സാമീപ്യം പോലും അവൻ ആഗ്രഹിച്ചുതുടങ്ങി.
അമ്മയുടേം-മോന്റെയും സംസാരം വാട്സാപ്പിലും ഫോൺ കോളുകളിലുമായി ഒതുങ്ങി.
പക്ഷെ ആ അകലം അവർക്കിടയിൽ പുതിയൊരു മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നു.
ഒരു രാത്രി, അരുൺ മുറിയിൽ പുസ്തകം വായിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മെസ്സേജ് വന്നു.
ആശ: മോനൂ, വല്ലതും കഴിച്ചോ?
അരുൺ: കഴിച്ചു അമ്മേ.
ആശ: മുൻവാതിൽ ശരിക്കും പൂട്ടിയോ?
അരുൺ: ആ.
ഒരു നിമിഷത്തെ നിശ്ശബ്ദതക്ക് ശേഷം അടുത്ത മെസ്സേജ് വന്നു.
ആശ: അമ്മ മോനെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു കുട്ടാ… 😔
ആ മെസ്സേജിലേക്ക് അരുൺ ഒരു നിമിഷം നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ നേരിട്ടുള്ള ആ ഏറ്റുപറച്ചിൽ അവന്റെയുള്ളിലെ ശൂന്യതയെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞു.
അരുൺ: എനിക്കും അമ്മയെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വേഗം വാ. ❤️
അവനവളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി – അമ്മയുടെ സുരക്ഷ, സമ്മർദ്ദം. അവനവളെ തന്റെ അമ്മയായി, ആ വലിയ ലോകത്ത് തനിച്ച് പോരാടുന്ന ഒരാളായി കണ്ടു. അവളെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന തോന്നൽ അവനിൽ ശക്തമായി.
മറ്റൊരു രാത്രി ആശ വിളിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.
“മോനൂ… ഉറങ്ങിയോ?”
“ഇല്ലമ്മേ. അമ്മക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? ശബ്ദം വല്ലാതെയിരിക്കുന്നു.”
“മ്മ്… ക്ഷീണിച്ചു. പക്ഷെ നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോ ആശ്വാസമുണ്ടെടാ” ഒരു നിമിഷത്തെ നിശ്ശബ്ദത. “എനിക്ക്… നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കണമെന്ന് തോന്നി.”
ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി. “ഒന്നും പേടിക്കണ്ടമ്മേ. എല്ലാം ശരിയാകും. എന്റെ അമ്മ സ്ട്രോങ്ങ് അല്ലെ.” അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അപ്പുറത്ത് ആശയുടെ നേർത്ത ഒരു ചിരി കേട്ടു. “താങ്ക്സ് മോനൂ. ശരി, നീ ഉറങ്ങിക്കോ. അമ്മ നാളെ വിളിക്കാം.”
കോൾ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷവും അരുൺ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു. അവന്റെ ചിന്ത മുഴുവൻ അവളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷമാണു അമ്മയൊന്നു ഉള്ളുതുറന്ന് ചിരിക്കുന്നത്. അമ്മയോടുള്ള അവന്റെ ആഗ്രഹം അപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ അതിപ്പോൾ സ്നേഹത്തോടും, അവളെ സംരക്ഷിക്കാനും പരിപാലിക്കാനുമുള്ള ആഗ്രഹത്തോടും ആഴത്തിൽ കെട്ടുപിണഞ്ഞുകിടന്നു.
ഒന്ന് പറയട്ടെ, ആ ശാരീരികമായ അകലം അവർക്കിടയിലെ വൈകാരികമായ മതിൽ തകർത്തിരുന്നു. അവളുടെ ഏകാന്തതയും സമ്മർദ്ദവും അവളെ തന്റെ ഒരേയൊരു ആശ്രയമായ മകനിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, അവൻ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു സ്ഥാനം നൽകുകയായിരുന്നു – അവളുടെ emotional support.
മുൻവാതിൽ ശക്തിയായി അടഞ്ഞ ശബ്ദം ആശയുടെ തോളുകളിലെ പിരിമുറുക്കത്തിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആശ പതിവിലും നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നു, പക്ഷെ മൂന്നാഴ്ചത്തെ ജോലിയുടെ ഭാരവും, അടക്കിവെച്ച പരിഭ്രമവും അവൾ കൂടെക്കൊണ്ടുവന്നു. അപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ നിശ്ശബ്ദത അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്ന ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ദേഹത്ത് കിടന്ന വർക്ക് ഷർട്ട് അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. കിടപ്പുമുറിയിലേക്കുള്ള ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവൾ അതിന്റെ ബട്ടണുകൾ വലിച്ചുപൊട്ടിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി വലിച്ചൂരിയെറിഞ്ഞു – സിൽക്ക് ഷർട്ട് കസേരയിലേക്ക്, പാവാട കാൽക്കീഴിലേക്ക്. കണ്ണാടിയിൽ ഒരു നിമിഷം അവൾ സ്വയം കണ്ടു: കണ്ണുകൾക്ക് താഴെ നേർത്ത കറുപ്പ്, മുറുകിയ താടിയെല്ലുകൾ, എപ്പോഴും നിവർന്നിരിക്കുന്ന ശരീരത്തിന് ഒരു ചെറിയ കൂന്. 45-ലും ഉറപ്പും സ്ത്രീത്വവുമുള്ള അവളുടെ ശരീരം പിരിമുറുക്കം കൊണ്ട് വലിഞ്ഞതുപോലെ – ഊരിയെറിഞ്ഞ പാന്റീസിന് മുകളിൽ അവളുടെ ഇടുപ്പിന്റെ വളവ്, പിടിച്ചുവെച്ച ശ്വാസത്തിൽ മുറുകിനിൽക്കുന്ന വയർ. ആ കാഴ്ച അവളുടെ ക്ഷീണം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.