അവൻ പാതി കഴിച്ച ടോസ്റ്റ് മാറ്റിവെച്ച് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ‘അമ്മ പോകുന്നതിന് മുൻപ് ആ അസ്വസ്ഥതയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം.
ആശ തലയുയർത്തി. “ഇറങ്ങുവാണോ നീ? ”
അവൻ പോകുന്നതുകണ്ട്, അവൾ എന്തോ ഓർത്തപോലെ എഴുന്നേറ്റു. പേഴ്സിൽ നിന്ന് ഒരു നോട്ട് എടുത്ത് അവന് നേരെ നീട്ടി. “ഇത് കയ്യിൽ വെച്ചോ.”
അവൻ അത് വാങ്ങാനായി കൈ നീട്ടിയപ്പോൾ, അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റേതിൽ സ്പർശിച്ചു. പെട്ടെന്നു എന്തോ കറന്റ് അടിച്ചെന്ന പോലെ ആശ കൈ വലിച്ചു കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.
ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനായി അവൻ പറഞ്ഞു, “എനിക്ക്… എനിക്കൊരു പ്രോജക്റ്റ് മീറ്റിംഗുണ്ട് നേരത്തെ.” ആ നുണ എളുപ്പത്തിൽ പുറത്തുവന്നു.
“മ്മ് ഒരുപാട് ലേറ്റ് ആവരുത്.” ഒടുവിൽ അവൾ അവനെ നേരെ നോക്കി. “സൂക്ഷിച്ചു പോണം.”
“ഓക്കേ…. ബൈ, അമ്മേ,” അരുൺ ബാഗുമെടുത്ത് മന്ത്രിച്ചു. വാതിൽക്കൽ അവൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നു, അവൾ തിരികെ വിളിക്കുമെന്നോ, എന്തെങ്കിലും പറയുമെന്നോ അവൻ ആശിച്ചു.പക്ഷെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. അവൾ പത്രത്തിന്റെ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു, ആ ശബ്ദം അവനെ പുറത്താക്കിയതുപോലെ മുഴങ്ങി. അരുൺ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ പുറത്തേക്കടച്ചു, തണുത്തുറഞ്ഞ ഒരു പ്രഭാതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
ദിവസങ്ങൾ ഒരു പിരിമുറുക്കം നിറഞ്ഞ കയറുപോലെ നീണ്ടു. ആശ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നതിൽ ഒരു വിദഗ്ദ്ധയായി മാറി. സംഭാഷണങ്ങൾ അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങി: “ബില്ലുകൾ അടച്ചു,” “അത്താഴം റെഡിയാണ്,” “നാളെ കോളേജില്ലേ?” അതിനപ്പുറം ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ മടിച്ചു മടിച്ച് അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ നൽകുന്ന ആലിംഗനങ്ങൾ പോലും വേഗത്തിലുള്ള, പുറത്ത് തട്ടലുകളായി മാറി. അവൾ എപ്പോഴും ഒരു അകലം പാലിച്ചു, കൂടുതൽ സമയവും അടുക്കളയിലോ ലാപ്ടോപിന്റെ മുമ്പിലോ ആയി ചിലവഴിച്ചു. വീട്ടിൽ അവൾ – കുർത്തയോ, സ്വെയ്റ്ററോ ധരിച്ചു. അമ്മയ്ക്കു ഇതൊക്കെ ഉണ്ടെന്നു തന്നെ അവൻ അപ്പോളാണ് അറിയുന്നത്.
അരുൺ അതെല്ലാം നോക്കിക്കണ്ടു, അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ശൂന്യത നിറഞ്ഞു. വീടിനെ നിറച്ചിരുന്ന ഊർജ്ജം ആരോ വലിച്ചെടുത്തതുപോലെ. അവൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, അവൾ അടുക്കളയിൽ പച്ചക്കറി അരിയുന്നതിനിടയിൽ അവൻ അരികിൽ ചെന്നു. “അമ്മേ,” അവൻ പറഞ്ഞു, “നമ്മൾ ആദ്യായിട്ട് പാനിപൂരി കഴിച്ചത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ‘അമ്മ അത് വായിലേക്ക് വെച്ചു ചവച്ചതും അതാണ് സോസ് പുറത്തേക്ക് ഹഹാ ….ഓർത്തോ?” അവൻ അവളെ മെല്ലെ കൈമുട്ട് കൊണ്ട് തട്ടി.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക്, ആശയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിടരാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷെ അവന്റെ കൈമുട്ട് തട്ടിയ ഭാഗത്തേക്ക് അവളുടെ നോട്ടം പാഞ്ഞതും, അവൾ പെട്ടെന്ന് പുറകിലേക്ക് മാറി, അവർക്കിടയിൽ കൗണ്ടർ ഒരു മതിലായി. “മ്മ്,” അവൾ ഒരു കാരറ്റിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് മൂളി. “ആഹ് ഞാൻ ഓർക്കുന്നുണ്ട്.” ആ നേർത്ത ഊഷ്മളത വന്നതുപോലെ അപ്രത്യക്ഷമായി. ആ തമാശ അവിടെ മരവിച്ചു നിന്നു.
ചിലപ്പോൾ, അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ പണിത ആ അകലത്തിന്റെ മതിൽ അവളുടെ ശരീരം തന്നെ ലംഘിച്ചു. അവൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലിരുന്ന് പഠിക്കുമ്പോൾ, അവൾ അവന്റെ തോളിലൂടെ കുനിഞ്ഞ് പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കും. ഒരു നിമിഷം അവൾ എല്ലാം മറക്കും. റോസിന്റെ ഗന്ധവും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും അവനെ പൊതിയും, അവളുടെ ഇടുപ്പ് അവന്റെ തോളിൽ മെല്ലെ ഉരസും. അവൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അനങ്ങാതെയിരിക്കും. പിന്നെ അവൾക്ക് ബോധം വരും, ചൂടുള്ള എന്തോ ഒന്നിൽ തൊട്ടതുപോലെ അവൾ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് പിന്നോട്ട് മാറും. “വെറുതെ നോക്കിയതാ,” അവൾ പിറുപിറുത്ത് സോഫയിലേക്ക് മടങ്ങും.
ചിലപ്പോൾ, അവൻ നോക്കുന്നില്ലെന്ന് കരുതുമ്പോൾ മുറിയുടെ മറ്റേ അറ്റത്ത് നിന്ന് ആശ അവനെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് അരുൺ കാണും. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വായിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത ഒരു ഭാവമായിരിക്കും – സങ്കടമോ, ഉത്കണ്ഠയോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? പക്ഷെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടേതുമായി ഇടയുന്ന നിമിഷം അവൾ നോട്ടം മാറ്റും.