ആശയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ ഞെട്ടലോടെ, വേഗത്തിൽ ആ ഷർട്ട് താഴേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. അവളുടെ കവിളുകളിലെ ചുവപ്പ് കഴുത്തിലേക്കും പടർന്നു. വിറയുന്ന കൈകളോടെ അവൾ ആ ഷർട്ട് നേരെയാക്കി, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാൻ മടിച്ചു.
“പോ, അരുൺ,” അവളുടെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞുപോയി. ആശ ഷോർട്ട്സിലെ ഇല്ലാത്ത ചുളിവുകൾ നിവർത്തുന്നതിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. “പോയി കുളിക്ക്. എന്നിട്ട് ഹോംവർക്ക് ചെയ്യ്. അമ്മ… അമ്മ ക്ഷീണിച്ചു.” ആ വാക്കുകൾ ഉറച്ചതും അവസാനത്തേതുമായിരുന്നു.
അവൻ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചുനിന്നു, അവന്റെ മുഖവും ചുവന്നിരുന്നു. “ഓക്കേ, അമ്മേ. ഞാൻ… ഞാൻ… ഓക്കേ.” വാക്കുകൾ അവന്റെ വായിൽ കുരുങ്ങി. അവൻ അമ്മയുടെ നേരെ നോക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു, ഹാളിലൂടെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. അവന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങി.
ആശ അല്പനേരം അരുൺ പോയ വശത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരം ചെറുതായി വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സോഫയുടെ തണുപ്പ് അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് അരിച്ചു കയറി. പക്ഷെ അവൻ അമർന്നുകിടന്ന നെഞ്ചിലും വയറിലും അപ്പോഴും ഒരു ചൂട് തങ്ങിനിന്നു. ദൈവമേ… എന്തായിരുന്നു അത്? അവളുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ നെഞ്ചിലേക്ക് നീണ്ടു. അവന്റെ ഭാരം, അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂട്… ആ നേർത്ത ഷർട്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ കല്ലിച്ചുപോയ തന്റെ മുലക്കണ്ണുകൾ അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ? ആ ചിന്തയിൽ അവളുടെ ശരീരം ഒന്നുകൂടി വിറച്ചു. പിന്നെ ഓർമ്മ വന്നത് മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയ ടീഷർട്ടാണ്. തന്റെ വയർ… പൊക്കിൾച്ചുഴി… അവൻ കണ്ടു. ആ കാഴ്ചയോർത്തപ്പോൾ അവളുടെ കവിളുകൾ വീണ്ടും ചുവന്നു. ഛെ… നാണക്കേടായി….അവൻ എന്ത് വിചാരിച്ചു കാണും എന്റെ കുട്ടി…ഞാൻ അല്പം കൂടെ ശ്രേധിക്കേണം ഇല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോ … ..ആശ കുറെ നേരം കൂടി ആ സോഫയിൽ തന്നെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നു.
രാവിലത്തെ വെളിച്ചത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. അരുൺ അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾക്ക് പതിവുള്ള ഉന്മേഷം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദമോ, കോഫിയുടെ ഗന്ധമോ, അവളുടെ നേർത്ത മൂളിപ്പാട്ടോ അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷെ അവൻ കണ്ടത്, ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഒരു കപ്പ് കാപ്പിയുമായി നിവർന്നിരിക്കുന്ന ആശയെയാണ്. അവളുടെ നോട്ടം ഒരു നിമിഷം അവനിലേക്ക് പാളി – പതിവുള്ള സ്നേഹമൊന്നും ആ നോട്ടത്തിൽ ഇല്ലെന്നവന് തോന്നി. പിന്നെ ആശ വീണ്ടും മുന്നിൽ നിവർത്തിവെച്ച പത്രത്തിലേക്ക് താണു.
അവൾ തന്റെ ഐ.ജി. യൂണിഫോമിലായിരുന്നു. ആ വേഷത്തിൽ അമ്മയെ അവൻ അങ്ങനെ രാവിലെ തന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല. “ഇതിപ്പോ എന്തുപറ്റി അമ്മയ്ക്ക് …..തലേന്നത്തെ……..അവൻ ഒരു നിമിഷം ഓർത്തു.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, അമ്മേ,” ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ തന്റെ ശബ്ദം ഉച്ചത്തിലായോ എന്ന് സംശയിച്ച് അവൻ പറഞ്ഞു.
“മ്മ്,മോർണിംഗ്” അവൾ തലയുയർത്താതെ മൂളി, പത്രത്തിന്റെ താൾ മറിച്ചു.
അരുൺ അവിടെ അസ്വസ്ഥനായി നിന്നു. സാധാരണയായി അവൻ അവളുടെ അടുത്ത കസേരയിൽ ചെന്നിരുന്ന്, വാർത്തകളെക്കുറിച്ച് കളിയാക്കി, അവളുടെ കപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു സിപ്പ് മോഷ്ടിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ ഇന്ന് അവളിൽ നിന്നുവന്ന അകൽച്ച അവനെ എല്ലാത്തിനും മടിപിച്ചു.
“ബ്രേക്ഫാസ്റ്റിന് എന്താ?” അവൻ സാധാരണപോലെയാകാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ബ്രെഡ്ഡുണ്ട്, ടാ” അവൾ കൗണ്ടറിലേക്ക് കൈചൂണ്ടി. “ജാമുണ്ട്. പാല് ഫ്രിഡ്ജിലുമുണ്ട്.” ‘മോനൂ, അമ്മ ടോസ്റ്റ് ചെയ്തു തരട്ടേ?’ എന്ന ചോദ്യമോ, ‘മടി കാണിച്ചാൽ പാല് തലവഴി ഒഴിക്കും’ എന്ന കളിയാക്കലോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അരുൺ തന്റെ ഭക്ഷണം എടുത്ത് അവളുടെ എതിർവശത്തുള്ള കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. അവൾ തലയുയർത്തിയില്ല. അവൻ പതിയെ കഴിച്ചു, ടോസ്റ്റിന് കാർഡ്ബോർഡിന്റെ രുചിയാണ് അവനു തോന്നിയത്. അവന്റെ കവിളിൽ നുള്ളുന്ന, ഗേൾഫ്രണ്ടിനെക്കുറിച്ച് കളിയാക്കുന്ന, സോഫയിൽ ഗുസ്തി പിടിക്കുന്ന അമ്മ പോയിരിക്കുന്നു. പകരം, സഹപ്രവർത്തകരോട് പെരുമാറുന്ന ഐ.ജി. ആശയായിരുന്നു മുന്നിൽ: കാര്യക്ഷമതയുള്ള, അകലെയുള്ള, എത്തിച്ചേരാനാവാത്ത ഒരാൾ. അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ അഭാവം ഒരു വേദനയായി അവനനുഭവപ്പെട്ടു.