അരുൺ വെറുമൊരു ഗ്രേ അത്ലറ്റിക് ഷോർട്ട്സ് മാത്രമിട്ട് പടികളിറങ്ങി വരുന്നു. മുടി ഭംഗിയായി ചീകിയിരുന്നു. അവന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചിലെയും കൈകളിലെയും മസിലുകൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. അവൻ വെറുതെ ഒന്നുകൂടി മുടിയിലൂടെ വിരലോടിച്ചപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പിടച്ചിലുണ്ടായി. പക്ഷെ അവളുടെ മനസ്സ് ഉടൻ തന്നെ ആ കാഴ്ചയെ തരംതിരിച്ച്, ഒരു യുവാവായി മാറുന്ന തന്റെ മകൻ എന്നതിനപ്പുറം ഒന്നുമില്ലെന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു.
അഅരുൺ വൻ അമ്മയെ കണ്ടതും അവന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി, അവൻ കളിയായി ദേഷ്യപ്പെട്ടു. “അമ്മേ! അമ്മ ഇപ്പഴും റെഡിയായില്ലേ?”
“അമ്മ എന്നോട് പ്രോമിസ് ചെയ്ത കാര്യം മറന്നോ? ഇറ്സ് സൺഡേ. ലുലു മാൾ!”
ആ ഓർമ്മ ഒരു ഷോക്ക് പോലെ അവളെ ബാധിച്ചു. “ദൈവമേ,” അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ആ പ്രഭാതത്തിലെ ശാന്തതയെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായി. “മോനേ, അമ്മ തീർത്തും മറന്നുപോയി, സോറിടാ.” ഒരുനിമിഷം പോലും കളയാതെ, അവൾ കപ്പിലെ ചൂടുള്ള കോഫി മുഴുവൻ ഒറ്റയടിക്ക് കുടിച്ചുതീർത്തു. “പത്ത് മിനിറ്റ് താ!” അടുത്തുള്ള മേശയിൽ കപ്പ് വെച്ചുകൊണ്ട് അവൾ തന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് തിരികെ ഓടി.
പറഞ്ഞതുപോലെ, കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ കയ്യിൽ താക്കോലും കിലുക്കി അവൾ പുറത്തുവന്നു. വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു ബനിയൻ അവളുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിച്ചേർന്നു കിടന്നു, നീല ജീൻസ് അവളുടെ ഇടുപ്പിലും അരക്കെട്ടിലും പാകത്തിന് മുറുകിയിരുന്നു. “അമ്മ റെഡി, മോനൂ,” ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.
അവൾ പുറത്തെ വെയിലിലേക്ക് ഇറങ്ങി ഡ്രൈവ്വേയിൽ പാർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന റേഞ്ച് റോവർ അൺലോക്ക് ചെയ്തു. കാറിന്റെ വാതിലുകൾ ഒരു ഭാരത്തോടെ തുറന്നു. അരുൺ പാസഞ്ചർ സീറ്റിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചപ്പോൾ, കാറിനുള്ളിലെ എ.സി. ഓണായി. ആ കാറ്റ് കാബിനുള്ളിലെ വായുവിനെ ഇളക്കി എപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കുന്ന ആശയുടെ റോസാപ്പൂവിന്റെ നേർത്ത, പരിചിതമായ ഗന്ധം കാറിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു.
റേഞ്ച് റോവർ കൊച്ചിയിലെ ഞായറാഴ്ച ദിവസത്തെ ഒഴിയാബാധയായ ഗതാഗതക്കുരുക്കിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന കാറ്റിൽ വാഹനങ്ങളുടെ പുകയും, അടുത്തുള്ള കായലിലെ ഉപ്പിന്റെ മണവും, വഴിയോരത്തെ കടകളിൽ നിന്ന് പൊരിക്കുന്ന മസാലയുടെ ഗന്ധവും கலந்து കാറിന്റെ ചില്ലുകളിൽ വന്നടിച്ചു.
ഓട്ടോറിക്ഷകൾ പ്രാണികളെപ്പോലെ പാഞ്ഞുപോയി, ബസ്സുകൾ ഒരുതരം വിറയലോടെ കടന്നുപോയി, ഹോണുകളുടെ ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു. ആശ ആ ബഹളത്തിനിടയിലും ശാന്തമായി വണ്ടിയോടിച്ചു, ഒരു സ്കൂട്ടർ വെട്ടിച്ചപ്പോൾ മാത്രം അവളുടെ വിരലുകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ഒന്നമർന്നു. ഒടുവിൽ, ആ വലിയ കാർ ലുലു മാളിന്റെ ബഹുനില പാർക്കിംഗ് ഗുഹയിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.
മാളിനുള്ളിൽ കാലെടുത്തുവെച്ചപ്പോൾ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെല്ലാം ഒരുപോലെ ഉണർന്നു.
മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന സീലിംഗുകൾ, തിളങ്ങുന്ന നിലം, കടകളിലെ വർണ്ണ വെളിച്ചങ്ങൾ, പോപ്പ് സംഗീതവും സംസാരവും ഫുഡ് കോർട്ടിലെ പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദവും ചേർന്ന ഒരു ബഹളങ്ങളുടെ മേളം. എ.സി.യുടെ തണുത്ത കാറ്റിൽ പോപ്പ്കോണിന്റെയും പുതിയ പ്ലാസ്റ്റിക്കിന്റെയും പെർഫ്യൂമുകളുടെയും മണം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ, ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ, ആശയുടെ കൈകൾ താഴേക്ക് നീണ്ടു, അരുണിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. വർഷങ്ങളുടെ ശീലം കൊണ്ട് കൊത്തിയെടുത്തതുപോലെയുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു അത്.
“അമ്മേ,” അരുണിന്റെ ശബ്ദം നേർത്തിരുന്നു, അതിൽ സ്നേഹവും കൗമാരക്കാരന്റെ നേരിയ ചമ്മലുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല, പക്ഷെ അവളുടെ കയ്യിലൊന്ന് അമർത്തി. “ഞാനിപ്പോ വലിയ കുട്ടിയായി. മാളിലൊന്നും ഇങ്ങനെ കൊച്ചുകുട്ടികളെപ്പോലെ കൈപിടിച്ച് നടത്തല്ലേ…
ആശയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവമാറ്റം മിന്നിമറഞ്ഞു – ആദ്യം നേരിയൊരു അതിശയം, പിന്നെ വാത്സല്യം. അവൾ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അവന്റെ കൈവിട്ടു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം, അവൾ അവനോട് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു. അവളുടെ കൈ അവന്റെ കയ്യിൽ മെല്ലെ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ ഒരു സംരക്ഷണം പോലെയവൾ അവനോട് ചേർന്നു. “അമ്മക്കറിയാം മോനേ,” മാളിലെ ബഹളത്തിലും അവളുടെ ശബ്ദം വ്യക്തമായിരുന്നു. “എത്ര വലിയ കുട്ടിയായാലും, നീയെപ്പോഴും അമ്മയുടെ കൊച്ചുകുഞ്ഞാ. എന്റെ പുന്നാര മോൻ” അവൾ അവന്റെ നെറുകയിൽ ഒന്ന് അമർത്തി ചുംബിച്ചു. “ശരി, ആദ്യം നിനക്ക് പോകേണ്ട കടയെവിടെയാ? എന്താ വേണ്ടേ ഇന്ന്”