“നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ശരിയായിരിക്കാം ദേവേട്ടാ,” അച്ചു ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ഈ നിമിഷം അനുഭവിക്കുന്ന ഈ സന്തോഷം നാളെ വലിയൊരു നോവായി മാറുമോ എന്ന ഭയം മാറുന്നില്ല. അക്കുവിന് നാളെ ഒരു വിവാഹം ആലോചിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ പെണ്ണിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ എനിക്ക് സാധിക്കുമോ? ആ പെണ്ണിന് കിട്ടേണ്ട അവന്റെ സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയും ഞാൻ ഇങ്ങനെ പങ്കിട്ടു വാങ്ങുന്നത് ശരിയാണോ?”
അവളുടെ സ്വരത്തിലെ ആ പക്വത ദേവേട്ടനെ അല്പം ഗൗരവത്തിലാക്കി. അദ്ദേഹം അവളുടെ കൈവെള്ളയിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തലോടി…
“അച്ചൂ, ജീവിതം നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. ചിലപ്പോൾ ചില ബന്ധങ്ങൾ നമുക്ക് ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒന്നായി മാറും. അക്കു നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് ഒരു ആവേശത്തിന് പുറത്താണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് നിനക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ദാഹം മാത്രമല്ല, വലിയൊരു കരുതലാണ്. ആ സ്നേഹം മറ്റൊരു പെണ്ണ് വന്നാലും നിനക്ക് നഷ്ടപ്പെടില്ല.”
“അതാണ് എന്റെ പേടിയും ദേവേട്ടാ,” അച്ചു തടസ്സപ്പെടുത്തി…
“ആ സ്നേഹം എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാതിരുന്നാൽ, അത് മറ്റൊരു പെണ്ണിനോടുള്ള ചതിയല്ലേ? എനിക്ക് അവനെ സ്നേഹിക്കണം എന്നുണ്ട്, അവന്റെ ഈ ചൂടും ലാളനയും ഒക്കെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുമുണ്ട്… ഇല്ലെന്ന് ഞാൻ പറയില്ല. പക്ഷേ, ആ സ്വാർത്ഥതയിൽ മറ്റൊരു ജീവിതം നമ്മൾ തകർക്കരുത്.”
ദേവേട്ടൻ അവളെ ഒന്നുകൂടി തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. “നമുക്ക് നോക്കാം അച്ചൂ… അക്കുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊരു പെണ്ണ് വരുന്ന കാലത്ത് നമുക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചിന്തിക്കാം. ഇപ്പോൾ നീ എന്തിനാ ഇത്രയധികം ആലോചിച്ച് കാടുകയറുന്നത്? നിന്റെ ഈ നാണം മാറ്റാനാണ് ഞാൻ നോക്കുന്നത്, അപ്പോഴാണ് നീ വലിയ തത്വചിന്തകൾ പറയുന്നത്.”
അദ്ദേഹം ഒരു കളി ചിരിയോടെ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ നുള്ളി. അച്ചുവിന്റെ മനസ്സിലെ ഭാരത്തിന് അല്പം കുറവ് തോന്നി..
അക്കുവിന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ തന്റെ തുടകളിൽ തീർത്ത ആ മായിക വലയവും, അവൻ തന്റെ പിൻകഴുത്തിൽ ബാക്കിവെച്ച ആ ചുടുചുംബനവും അവളുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഓർമകളുടെ രൂപത്തിൽ ഇക്കിളി കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
ആ വിലക്കപ്പെട്ട ചുംബനം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിലെ ഒരു ചെറിയ നിരാശ അവൾ പോലുമറിയാതെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞ ആ മുറിയിൽ, ജനലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന നിലാവിൽ അവർ മുഖാമുഖം നോക്കി കിടന്നു. അച്ചുവിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചോട്ടെ?” ദേവേട്ടൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
അച്ചു ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു, “എന്ത്?”
“നീ കൊടുക്കുമെന്ന്…” ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“എന്ത്?” അച്ചു വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“നിന്നെത്തന്നെ…” ദേവേട്ടന്റെ സ്വരം ഗൗരവത്തിലായി.
“ആർക്ക്?” അച്ചുവിന്റെ ചോദ്യം വിറയാർന്ന ഒരു ചെറിയ ശ്വാസം പോലെ പുറത്തുവന്നു.
“അക്കുവിന്… നിന്റെ സ്വന്തം അനിയന്.”
അതുകേട്ടതും അച്ചു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം, നാണം കൊണ്ട് സ്വന്തം കീഴ്ച്ചുണ്ട് പല്ലുകൾക്കിടയിൽ അമർത്തി അവൾ വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു സമ്മതം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇനി മുതൽ ഇതിന് രണ്ട് അവകാശികളാണ്…” അച്ചു ധരിച്ചിരുന്ന നൈറ്റിയുടെ നേർത്ത തുണിക്കുമുകളിൽ കൂടി അവളുടെ മദനപ്പൂവിന് മേൽ തന്റെ കൈപ്പത്തി അമർത്തിക്കൊണ്ട് ദേവേട്ടൻ പറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ സ്പർശനത്തിൽ അച്ചു ഒന്നു ഞെട്ടി. “അയ്യേ… ശേ! വൃത്തികേട് പറയല്ലേ ദേവേട്ടാ…” അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു. തന്റെ പൂറിന്മേൽ അമർന്നിരുന്ന ദേവേട്ടന്റെ കൈയ്യിൽ അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് അടിച്ചു. എന്നിട്ട് അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“ഇത് നിങ്ങൾക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതല്ലേ? അത് അവന് കൊടുക്കുന്നതിൽ നിങ്ങൾക്ക് വിഷമമൊന്നുമില്ലേ? പിന്നെ കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞിട്ട് പരാതി പറയരുത് കേട്ടോ…”