വീണ്ടും ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിക്ക് മുന്നിലകപ്പെട്ടതുപോലെ അച്ചുവിന് തോന്നി. ഒരു വശത്ത് താൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളും, മറുവശത്ത് തന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ അടങ്ങാത്ത ദാഹവും…
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ കലഹം തന്നെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം താൻ ആർക്കും മുന്നിലും അഴിച്ചുമാറ്റാത്ത ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ആ കവചം, ഇന്ന് അക്കുവിന് മുന്നിൽ അഴിഞ്ഞു വീഴാൻ പോകുന്നു എന്ന സത്യം അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി…
മടിയും ലജ്ജയും ഒരു തിരമാല പോലെ അവളുടെ ഉടലിനെ ആകെ തളർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും, അവന്റെ ആ നോട്ടത്തിലെ യാചനയ്ക്ക് മുന്നിൽ അവൾക്ക് അധികനേരം പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല. അവനെ ഇനിയും നിരാശപ്പെടുത്തുന്നത് സ്വന്തം ഹൃദയം മുറിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ആ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ സർവ്വതും സമർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായ ഒരു പെണ്ണിന്റെ നിസ്സഹായതയോടെ അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി, വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങളോടെ അവൾ പറഞ്ഞു…
“ശരി… നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ നടക്കട്ടെ. പക്ഷേ അക്കു… ഒരു കാര്യം നീ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വാക്ക് തരണം. ഈ ഷർട്ട് മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞാൽ… അതിനുശേഷം നീ മറ്റൊന്നും എന്നോട് ആവശ്യപ്പെടരുത്. എന്റെ ഈ സമ്മതത്തെ നീ വേറൊരു രീതിയിലും മുതലെടുക്കരുത്. ഇത്രയും മതി… ഇതിനപ്പുറത്തേക്ക് പോകാൻ എനിക്ക് ഇനിയും സമയം വേണം. സമ്മതമാണോ?”
അവളുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു താക്കീതും അതോടൊപ്പം തന്നെ വലിയൊരു അപേക്ഷയുമുണ്ടായിരുന്നു. അക്കു ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം സമ്മതമെന്ന നിലയിൽ തലയാട്ടി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആവേശം അണപൊട്ടി ഒഴുകുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
നാണം കൊണ്ട് ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ കഴിയാതെ അച്ചു പതുക്കെ തന്റെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു. ഹൃദയമിടിപ്പ് ചെവികളിൽ പോലും മുഴങ്ങിക്കേൾക്കാം. ആ വിറയലോടെ തന്നെ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു…
“എങ്കിൽ… എങ്കിൽ നീ പോയി ആ വെട്ടം ഒന്ന് അണയ്ക്ക്. ആ വലിയ ലൈറ്റ് വേണ്ട… ആ കോണിലെ ആ ഡിം ലൈറ്റ് മാത്രം മതി. എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാതെ പേടിയാകുന്നു അക്കു.”
ഇരുട്ടിന്റെ നേർത്ത പുതപ്പിനുള്ളിൽ തന്റെ നാണത്തെ ഒളിപ്പിക്കാമെന്ന ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷയോടെ അവൾ അവനെ നോക്കാതെ തന്നെ സോഫയുടെ കൈപ്പിടിയിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു…
ഡിം ലൈറ്റിന്റെ ആ കടുംചുവപ്പും പുറത്തുനിന്നുള്ള നിലാവിന്റെ നരച്ച വെളിച്ചവും കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ ആ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് വല്ലാത്തൊരു മാന്ത്രികത കൈവന്നു. കാഴ്ചകൾ പൂർണ്ണമായി മറയ്ക്കാൻ ആ ഇരുട്ടിന് കഴിഞ്ഞില്ല; പകരം, ആ വെളിച്ചം അച്ചുവിന്റെ ഉടലിന്റെ തിളക്കം ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
അച്ചു അപ്പോഴും ആ ഷർട്ടിന്റെ ഇരുപാളികളും കൈകൾ കൊണ്ട് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു. ബട്ടണുകളുടെ ബന്ധനമില്ലാത്ത ആ തുണിക്കഷ്ണങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തുചാടാൻ വെമ്പുന്ന തന്റെ ലജ്ജയെ അവൾ ഭയത്തോടെ മൂടിവെച്ചു…
അക്കു പതുക്കെ അവൾക്ക് മുന്നിൽ മുട്ടിലിരുന്നു. ഒരു പുരോഹിതൻ തന്റെ ദൈവത്തിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത് പോലെ, അത്യന്തം ഭക്തിയോടെയും എന്നാൽ അതിലേറെ ആർത്തിയോടെയും അവൻ അവളെ നോക്കി.
അവൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ടകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു. ഭയം കൊണ്ടും ലജ്ജ കൊണ്ടും ഐസ് കട്ട പോലെ തണുത്തിരുന്ന അച്ചുവിന്റെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈകളുടെ ചൂടിൽ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു…
അവൾ തന്റെ കൈകൾ മാറ്റാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. കാലങ്ങളായി താൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ആ മര്യാദകളുടെയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെയും അവസാന കണ്ണിയും മുറിഞ്ഞുപോകുന്നതിന്റെ വെപ്രാളം ആ ബലംപിടുത്തത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ, അവളുടെ ആ ലജ്ജയുടെ പ്രതിരോധത്തെ തകർക്കാൻ അക്കുവിന് തന്റെ പുരുഷസഹജമായ കായികബലം തന്നെ പ്രയോഗിക്കേണ്ടി വന്നു. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ബലമായി അടർത്തിമാറ്റി ഷർട്ടിന്റെ ഇരുപാളികളും ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും വലിച്ചുനീക്കി.