സമയം എത്രയും വേഗം കടന്നുപോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അക്കുവിനെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും എന്ന നാണം ഒരു വശത്ത്, എന്നാൽ അവനെ കാണാനുള്ള അടങ്ങാത്ത ദാഹം മറുവശത്ത്….
**********************
ഓഫീസിൽ നിന്നും മടങ്ങിയെത്തിയ അച്ചു, തന്റെ ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥതയും ആവേശവും ഒന്നു ശമിപ്പിക്കാനെന്നോണം നന്നായിട്ടൊന്നു കുളിച്ചു…
പക്ഷേ, ആ തണുത്ത വെള്ളം അവളുടെ ശരീരത്തെ തണുപ്പിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിലെ കനൽ അണയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…
അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, ഓരോ ചലനത്തിലും അക്കുവിനോടുള്ള ആ പഴയ വാശിയല്ല, മറിച്ച് അവനായി സമർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആതുരതയായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ഇന്ന് അവൾ കണ്ണ് എഴുതിയതും അവനു വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു!
അവൾ പതുക്കെ വന്ന് സോഫയിലിരുന്നു… സെന്റർ ഹാളിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവളുടെ ചിന്തകൾ വീണ്ടും ആ രാത്രിയുടെ ലഹരിയിലേക്ക് വഴുതിവീണു…
ഇതേ സോഫയിൽ വെച്ച് നിഷിദ്ധ പാതയിലേക്ക് താൻ ആദ്യമായി വലിയ ദൂരം സഞ്ചരിച്ച രാത്രി… കാലങ്ങളായി മനസ്സിനു ചുറ്റും താൻ തന്നെ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ അതിരുകളുടെ മതിൽക്കെട്ടുകൾ ഭയത്തോടെയും അതിലേറെ നാണത്തോടെയും അല്പദൂരം മറികടന്ന ആ രാത്രി അച്ചുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീക്കനൽ പോലെ കത്തിപ്പടർന്നു…
കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച രാത്രി ഇതേ സോഫയുടെ തണുപ്പിലേക്ക് അക്കു അവളെ ചേർത്തിരുത്തുമ്പോൾ, അവളുടെ വിരലുകൾ ആ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ ഒരു രക്ഷാകവചം പോലെ മുറുകിയിരുന്നു. ഓരോ ബട്ടണും അക്കുവിന്റെ വിരലുകളാൽ മോചിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, പുറത്തെ കാറ്റിനേക്കാൾ തണുപ്പ് തന്റെ ഉടലിലേക്ക് പടരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ ഡിം ലൈറ്റിന്റെ ചുവപ്പിൽ തന്റെ വെളുത്ത മേനി അക്കുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വിരുന്നാകുന്നത് അവൾക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാനായില്ല.
”അക്കു… മതി…” എന്ന് മന്ത്രിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അവനെ തടയാനുള്ള കരുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, ആ വിറയാർന്ന ശബ്ദം അവനെ കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിക്കുകയേ ചെയ്തുള്ളൂ.
തന്റെ ഷർട്ട് തോളുകളിൽ നിന്നും പതുക്കെ താഴേക്ക് ഊർന്നുപോയ ആ നിമിഷം… അത് കേവലം ഒരു വസ്ത്രം അഴിഞ്ഞു വീണതല്ലായിരുന്നു. തന്റെ ഇതുവരെയുള്ള എല്ലാ സദാചാര ബോധങ്ങളും, ആത്മനിയന്ത്രണങ്ങളും അക്കുവിന്റെ കാൽക്കൽ അഴിഞ്ഞു വീണ നിമിഷമായിരുന്നു അത്…
വെറും ഒരു കറുത്ത ബ്രായുടെ മാത്രം മറവിൽ തന്റെ യൗവനം അക്കുവിന്റെ ആർത്തിയുള്ള നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അച്ചു തന്റെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. ആ ഇരുട്ടിലും തന്റെ ചുവന്ന തുടുത്ത മുഖം അക്കു കാണുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ ഭീതിയോടെ ഓർത്തു.
അന്ന് ആ കൈകൾ തന്റെ വയറിന്റെ മടക്കുകളിലും, അരക്കെട്ടിന്റെ വശങ്ങളിലും ആദ്യമായി തൊട്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ വല്ലാത്തൊരു പിടച്ചിൽ… അത് ദേവേട്ടന്റെ സ്പർശനങ്ങളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അത് നിഷിദ്ധമായ പാതയിലെ ഒരു പുതിയ ലഹരിയായിരുന്നു. ഭയവും നാണവും ഒരു വശത്ത് അവളെ തളർത്തുമ്പോഴും, അക്കുവിന്റെ ആ കൈകളുടെ ചൂടിൽ അലിഞ്ഞു പോകാൻ അവളുടെ ഉടൽ കൊതിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ആ ഓർമ്മകളുടെ ചൂടിൽ അച്ചു പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ സോഫയുടെ തുണിയിൽ അമർത്തി. ഇപ്പോൾ മുറിയിൽ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, തന്റെ ഉടലിൽ അക്കുവിന്റെ വിരലുകൾ പടരുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ആ രാത്രിയിൽ താൻ മറികടന്ന ആ മതിലുകൾ ഇനി ഒരിക്കലും പഴയപോലെ കെട്ടിപ്പൊക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് അവൾ നെടുവീർപ്പോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും അച്ചുവിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ തന്റെ മുഖത്തെ മറച്ചു പിടിച്ചു..
“വൃത്തികെട്ടവൻ…” അവൾ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സ് അവളോട് തന്നെ ചോദിച്ചു, “അപ്പോൾ ഞാനോ? അവൻ മാത്രമല്ലല്ലോ ഇതിന് ഉത്തരവാദി?”
താൻ എതിർത്തിരുന്നില്ലേ എന്ന് അവൾ സ്വയം ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആ എതിർപ്പ് എത്രത്തോളം സത്യസന്ധമായിരുന്നു? വേണമെങ്കിൽ തനിക്ക് അവിടുന്ന് എഴുന്നേറ്റു പോകാമായിരുന്നില്ലേ? തന്റെ ഉടൽ അവനായി വിട്ടുകൊടുക്കാതെ പിന്തിരിയാമായിരുന്നില്ലേ? എന്നിട്ടും താൻ എന്തുകൊണ്ട് അത് ചെയ്തില്ല?