“രസമുണ്ടായോ?”
അവള് ചോദിച്ചു.
“എന്റെ അമ്മെ!”
അവന് ഹര്ഷപുളകിതനായി പറഞ്ഞു.
“ഇത് ബസ്സ് അല്ലാരുന്നേല് ഞാന് വിളിച്ചു കൂവിയേനെ…എനിക്ക് പറയാന് പറ്റുന്നില്ല! എന്തൊരു സുഖവാരുന്നു അമ്മെ…”
അവള് ചുണ്ടത്ത് വിരല് വെച്ച് അവനെ നിശബ്ദനാക്കി.
“പതുക്കെ! ആള്ക്കാര് കേക്കും!”
“ആ…”
അവന് പറഞ്ഞു.
“അതായത് ഇത്രേം ചരക്കായ അമ്മയെ എന്തുകൊണ്ടാ അച്ഛന് തൊടാതെ ഇരിക്കുന്നെ! ഇതൊക്കെ വിശ്വസിക്കാന് അല്പ്പം ബുദ്ധിമ്മുട്ടാ അതാ ചോദിച്ചേ!”
“എടാ അത്…”
അവളുടെ മുഖം വ്യസനപൂര്ണ്ണമായി.
“എടാ എനിക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ ചെല തോന്നല് ഒക്കെ ഉണ്ടാവും…അതായത് മോനറിയാല്ലോ…ലിസിക്കും മുമ്പേ ആദ്യം ഒണ്ടായ കൊച്ച്…അത് നമ്മുടെ പാണ്ടിപ്പന മലേല് ഇരുന്നു പാട്ട് പാടുന്ന ഒരു തോന്നല് എനിക്കെപ്പോഴും ഉണ്ട്…അത് ഭയങ്കര രോഗം പോലെ അങ്ങ് തോന്നുവാ എനിക്ക്..അങ്ങനെ കൊച്ച് പാട്ടൊന്നും പാടുന്നില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം..എന്നാലും ആ തോന്നല്…”
കൊച്ചുകുട്ടന് അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“പേടിക്കേണ്ട…”
അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവള് പറഞ്ഞു.
“നീ ചുമ്മാ അപ്പച്ചനെപ്പോലെ എന്നെ നോക്കല്ലേ..എന്റെ ഈ വര്ത്താനം കേട്ടു കേട്ട് നിന്റെ അപ്പച്ചന് എന്നോട് പേടിയായി..ഞാന് വല്ല പിശാചും ആണോ എന്നൊക്കെ പുള്ളി ഓര്ത്തു..അതുകൊണ്ട് പരിപാടിയൊക്കെ നിര്ത്തി…കളിക്കുമ്പം ഞാന് യക്ഷി ആയി മാറിയാലോ? അങ്ങനെ ചെല കഥ ഒക്കെയില്ലേ?”
അവള് “കളിക്കുക” എന്നുപറഞ്ഞപ്പോള് കൊച്ചുകുട്ടന് മുഴയില് പിടിച്ച് ഒന്നമര്ത്തി.
“ഉം?”
അത് കണ്ട് അവള് ചോദിച്ചു.
“അമ്മ പച്ചക്ക് കളി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞില്ലേ? അപ്പം ഇവനൊന്നു ഇളകി മുറുകി…ഒന്ന് ഞെക്കി അമര്ത്തി വെക്കുവാരുന്നു…”
“കൈ മാറ്റ്…”
അവള് പറഞ്ഞു .
“ഞാന് ഞെക്കി ഒന്ന് വിടട്ടെ..”
അവന് സുഖവും അദ്ഭുതവും നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ അവളെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് മടിയില് നിന്നും കൈകള് മാറ്റി. ഗ്രേസി അപ്പോള് അവന്റെ മുഴയില് പിടിച്ച് ഒന്ന് ഞെരിച്ച് പിടിച്ചു വിട്ടു.
“പിന്നെ എനിക്ക് ഒരു തോന്നല്…പതിനഞ്ചു കൊല്ലം അവന് എന്നുവെച്ചാല് മരിച്ചുപോയ നിന്റെ ചേട്ടന്..എന്റെ മൂത്ത മോന് പാണ്ടിപ്പനക്കാട്ടില് ഇരുന്നു പാടും.. പതിനഞ്ചാമത്തെ കൊല്ലം അവന്റെ പാട്ട് കേട്ടു കഴിഞ്ഞ് ഞാന് മരിക്കും… അങ്ങനെ ഒരു തോന്നല് ഉണ്ടായിട്ട് പതിനാല് കൊല്ലം കഴിഞ്ഞു…ഇത് പതിനഞ്ചാമത്തെ കൊല്ലവാ…എനിക്ക്….”
അത് പറഞ്ഞ് ഗ്രേസി സീറ്റില് നിന്നും അവന്റെ മടിയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു.
കൊച്ചുകുട്ടന് ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“അമ്മെ…!”
അവന് ഉച്ചത്തില് വിളിച്ചു.
ഗ്രേസി അനങ്ങിയില്ല.
“എന്നാടാ കുട്ടാ?”
പെട്ടെന്ന് മുന്ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരാള് ഓടിവന്നു.
“ചാക്കോച്ചേട്ടാ…”
അയാളോട് കൊച്ചുകുട്ടന് കാര്യങ്ങള് പറഞ്ഞു. ആശുപത്രിയില് പോയി വരികയാണ്. സംസാരമധ്യത്തില് ഇങ്ങനെ ബോധം കെട്ടു, എന്നൊക്കെ.
“നീയൊരു കാര്യം ചെയ്യ്…”
ചാക്കോ പറഞ്ഞു.
“അടുത്ത വളവ് കഴിഞ്ഞാ നിങ്ങടെ വീട് എത്തീല്ലേ? വിന്സെന്റ് ഡോക്റ്ററെയും കൂട്ടി ഞാന് വീട്ടിലേക്ക് വന്നേക്കാം..ചെലപ്പം നിസ്സാര കേസ് എന്തെലുവേ കാണുവൊള്ളൂ…നീ പേടിക്കാതിരി…”
അദ്ധ്യായം – അഞ്ച്
ഗ്രേസിയുടെ മുറിയില് ഡോക്റ്റര് വിന്സെന്റ്റും ലീലാമണിയും സുധാകരനും ലിസിയും ഐസക്കും കൊച്ചുകുട്ടനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രേസിയ്ക്ക് മരുന്ന് കൊടുത്തു. അവള് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
“ഡോക്റ്ററെ, ഇതെന്നാ അസുഖവാ? ഇങ്ങനെ ഒക്കെയുണ്ടോ അസുഖം?”
ഐസക്ക് ചോദിച്ചു.
“ചിലരില് അങ്ങനെയാണ് ഐസക്കെ,”
ഡോക്ടര് പറഞ്ഞു.
“കാര്യം ആള് ഫുള്ള് നോര്മ്മല് ആയിരിക്കും. നോര്മ്മല് ആയി എല്ലാം ചെയ്യും..എന്നാലും ചെലപ്പം ഇതുപോലെ മെഡിക്കല് സയന്സിനു വിശദീകരിക്കാന് പറ്റാത്ത ചില അസുഖങ്ങള് ഉണ്ട്…”
എല്ലാവരും അയാളുടെ വാക്കുകള് ശ്രദ്ധിച്ചു.
കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ ലിസി കൊച്ചുകുട്ടന്റെ തോളില് തലചായ്ച്ച് ഇരുന്നു.