ജോപ്പൻ ആൻസിയെ എടുത്തുകൊണ്ട് പോയി.. ആൻസി മൂത്രം ഒഴിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജോപ്പൻ കഴുകി കൊടുക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ആൻസി ജോപ്പന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു.
“അപ്പാ ഞാൻ കഴുകിക്കോളാം. “
അപ്പോൾ പുറത്തു മണി ശബ്ദം കേട്ടു.
ജോപ്പൻ ആൻസിയെ എടുത്തു കട്ടിലിൽ കിടത്തി. പുതപ്പെടുത്തു പുതപ്പിച്ചു കൊടുത്ത് പുറത്ത് പോയി.
ഒരു കുറിപ്പ് മാത്രം
ഇവിടെ തുടരുക
ചികിത്സ അവസാനിച്ചു. ഭേദം ആയെങ്കിൽ ഇനിയുള്ള കാലം ഇവിടെ കഴിയുക. സാധാരണ ജീവിതം ജീവിക്കുക. ഇവിടെ ജീവിക്കാനാണ് ആഗ്രഹം എങ്കിൽ അതിന് വേണ്ട എല്ലാ സഹായവും നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടും.. അല്ലെങ്കിൽ എത്രയും പെട്ടന്ന് ഈ നാട് വിട്ട്പോകുക.
കുറിപ്പ് വായിച്ച ജോപ്പൻ ആശ്വാസത്തോടെ ആൻസിയെ നോക്കി . ആൻസിക്ക് ആ കുറിപ്പ് കൊടുത്തു .
ആൻസിയും ആ കുറിപ്പ് വായിച്ചു.
അവളും സന്തോഷത്തോടെ എഴുനേറ്റു ജോപ്പനെ കെട്ടിപിടിച്ചു. രണ്ടു പേരും ഒന്നും ഉടുത്തിരുന്നില്ല..
“മോളെ നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്നും എത്രയും വേഗം പോകാം.”
“വേണ്ട അപ്പ. മൂന്ന് ദിവസം പറഞ്ഞിട്ട് നമ്മൾ അഞ്ച് ദിവസം ഇവിടെ കഴിഞ്ഞില്ലേ ഇനിയും ഇവിടെ കഴിയും. ഇപ്പോൾ നമ്മൾ ജയിച്ചില്ലേ…? ഇനി ഇതാണ് നമ്മുടെ നാട്. നമ്മൾക്ക് ഇനിയുള്ള കാലം മുഴുവനും ഇവിടെ കഴിയാം ”
ജോപ്പൻ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യം ഇല്ല എന്ന് ജോപ്പന് അറിയാം.
കുറിപ്പിൽ അവസാനം കണ്ട വരി. കുളിച്ച ശേഷം അവിടെ വൈദ്യരെ പോയി കാണാൻ ആണ്.
ജോപ്പൻ പോയി കുളിച്ചു. ആൻസിയെ കുളിപ്പിച്ചു ആൻസി തടഞ്ഞില്ല. ജോപ്പൻ അവൾക്ക് ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നത് എല്ലാം അവൾ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. അവൾക്ക് അവളുടെ അപ്പനോട് പറയാൻ പറ്റാത്ത തരത്തിൽ സ്നേഹം തോന്നി.
രണ്ടു പേരും വൈദ്യനെ കാണാൻ പോയി.
വൈദ്യൻ പറഞ്ഞു..
“ഇനി ഈ നാട് നന്നാവും . പക്ഷേ അതിന് നിങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ കഴിയണം. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് ഒരു അസുഖവും വരില്ല. കാരണം മൂനാം നാൾ നിങ്ങൾ മരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷെ നിങ്ങൾ മരണത്തെ തോൽപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് രണ്ടുപേരുടെയും പുനർജ്ജന്മം ആണ്. ഇനി ഈ മണ്ണ് നിങ്ങളുടേത് ആണ്.
പോവുക സന്തോഷം ആയി ജീവിക്കുക. അല്ലെങ്കിൽ ഈ നാടിനെ ഇനിയും ശാപം പിടിച്ച മണ്ണായി മാറാൻ വിട്ട് ഈ നാട്ടിൽ നിന്ന് പോകാം.
അവർ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
അവർ അവിടെ തന്നെ താമസിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവിടെയുള്ള കാടല്ലാം വെട്ടിത്തെളിച്ചു കൃഷിയും ഫാമും ആയി കഴിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതിന് വൈദ്യരുടെ അനുവാദവും വാങ്ങി.
സഹായത്തിനു ഗ്രേസി ചേച്ചിയും സ്റ്റെഫിയും അന്തപ്പനും എന്നും വരും എന്നും പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ പുതിയ യുഗം അവിടെ തുടങ്ങി.
അടുത്ത ദിവസം അവിടെ ഗ്രേസി വന്നു.
ആൻസിയെ കണ്ട ഉടനെ വന്നു കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“മോളെ.. മോൾക്ക് ചേച്ചിയോട് ദേഷ്യം തോന്നുന്നുണ്ടാകും അല്ലേ…? ചേച്ചിയോട് ക്ഷമിക്ക്.”
“ഇല്ല. ചേച്ചി എനിക്ക് ഒരു ദേഷ്യവും ഇല്ല.. അല്ലെങ്കിലും ഞാൻ എന്തിനാ ചേച്ചിയോട് ദേഷ്യം പിടിക്കുന്നേ?.”
ചേച്ചി അന്ന് അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടല്ലേ? നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം ചെയ്തത്. ”
“അതൊന്നും സാരമില്ല ചേച്ചി. ചേച്ചി പറഞ്ഞത് പോലെ ഞങ്ങൾ ജയിച്ചില്ലേ.. ഞങ്ങൾ ഇനി എന്നും ഇവിടെ കാണും.”
” . ഇനി എന്ത് സഹായത്തിനും ഞങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. മോള് പറയുന്നത് എന്തും ഞങ്ങൾ അനുസരിക്കും. .. പക്ഷേ ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറയരുത്. ഇവിടെ നിൽക്കും മോളുടെ കുഞ്ഞ് ഈ മണ്ണിൽ വന്നു പിറന്നോട്ടെ!.
മോൾക്കും സാറിനും ഇവിടെ കുഞ്ഞു പിറക്കണം. ഒന്നല്ല ഒരുപാട്. ഈ ഗ്രേസി ചേച്ചി ഉണ്ടാകും നോക്കാൻ. അന്ന് മുതൽ എപ്പോഴും ചേച്ചി ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടാകും. എന്നാലേ ഈ മണ്ണിനു ശപമോക്ഷം കിട്ടു.”
ആൻസിക്ക് നാണം തോന്നി.. അവൾ നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു.