ചിലപ്പോൾ ട്രെയിനിന്റെ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ ഒരു കോലാഹലവുമില്ലാതെയുള്ള വലിയൊരു ചാട്ടം… അടുത്ത നിമിഷം നിലത്തേക്ക് ലാൻഡ് ചെയ്ത് വീണ്ടും ട്രെയിനിനൊപ്പം ഓട്ടം! സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ സകല പരിമിതികളെയും തകർത്തെറിഞ്ഞ ആ അമാനുഷിക പ്രകടനങ്ങൾ കണ്ട്, തുറന്നിട്ട വാതിൽപ്പടിയിൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാനും ആമിയും നിധിയും.
മാന്ത്രിക ലോകത്തെ രഹസ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഞങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരികയാണെന്ന് അപ്പോൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു….
”അവനെ മാത്രം അങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടാൽ ഒരു രസമുണ്ടാകില്ലല്ലോ ലേ …”
ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് രാഹുലാണ്! ഒപ്പം വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളുമായി, യാതൊരു ഭയവുമില്ലാത്ത ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ കൃതികയും.
ഇവറ്റകൾക്കൊന്നും വയ്യേ എന്ന് ചിന്തിച്ചുതീരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, അവർ ഇരുവരും ആ വാതിൽപ്പടിയിലേക്ക് വന്നു. എന്റെ മുന്നിലൂടെ, ആ കൂരിരുട്ടിലേക്ക്, പാഞ്ഞുപോകുന്ന തീവണ്ടിയിൽ നിന്നും അവരും അനായാസം എടുത്തുചാടി!
പാളത്തിനരികിലെ ചെളിയിൽ കാൽ തൊട്ടതും ഒരു വന്യമൃഗത്തെപ്പോലെ രാഹുൽ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു! സച്ചിന്റെ വേഗതയെപ്പോലും വെല്ലുവിളിക്കുന്ന വലിയൊരു കുതിപ്പ്. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിലുള്ള വലിയ പാറക്കെട്ടുകളും ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റുകളും അവൻ ഒറ്റച്ചാട്ടത്തിന് അനായാസം മറികടന്നു.
എന്നാൽ കൃതികയുടെ ചാട്ടം ഒരു തൂവൽ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, കാറ്റിന്റെ ഗതിക്കൊപ്പം തെന്നിമാറി, ഗുരുത്വാകർഷണത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയോടെ അവൾ വായുവിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി! നിലത്ത് പാദങ്ങൾ സ്പർശിക്കാതെ, ഇലകളിൽ നിന്നും ഇലകളിലേക്ക് ഒരു കാട്ടുദേവതയെപ്പോലെ അവൾ പറന്നിറങ്ങി.
അൽപ്പനേരം കൊണ്ട് അവർ മൂവരും ഒന്നിച്ചു. ഇപ്പോൾ നൂറ് കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ കുതിച്ചുപായുന്ന ആ തീവണ്ടിക്കൊപ്പം, ഇരുട്ടിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി അവർ മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് ഓടുകയാണ്! ഇടയ്ക്ക് സച്ചിൻ ഒരു മരച്ചില്ലയിൽ നിന്നും അടുത്തതിലേക്ക് വായുവിലൂടെ കുതിക്കുമ്പോൾ, രാഹുൽ ട്രാക്കിന് വെളിയിലുള്ള വലിയ കരിങ്കൽ മതിലുകൾക്ക് മുകളിലൂടെയാണ് പാഞ്ഞത്. കൃതികയാകട്ടെ അവരുമായി മത്സരിക്കുന്നതുപോലെ, ട്രെയിനിന്റെ ജനാലകൾക്കൊപ്പം വായുവിലൂടെ ഒഴുകി നടന്നു. ഇടയ്ക്ക് ഞങ്ങളെ നോക്കി അവൾ ആവേശത്തോടെ കൈവീശിക്കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവരുടെ മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ നേരിയ ലാഞ്ചന പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ആ പുതിയ അമാനുഷിക ശക്തിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്റെയും, അതിരുകളില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും വല്ലാത്തൊരു ആഘോഷമായിരുന്നു ആ കുതിപ്പിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത്.
കാറ്റിനെ തോൽപ്പിക്കുന്ന വേഗതയിൽ, അസാധ്യമായ മെയ്വഴക്കത്തോടെ അവർ ആ രാത്രിയെ കീഴടക്കുകയായിരുന്നു.
ആ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ ഇരുമ്പുപാളങ്ങൾക്കിരുവശത്തുമായി കാവൽമാലാഖമാരെപ്പോലെ പറന്നുനടക്കുന്ന എന്റെ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരെ കണ്ട് എന്റെ കണ്ണുകൾ അഭിമാനം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവർ ഇനി വെറും സാധാരണ മനുഷ്യരല്ല! വരാൻ പോകുന്ന ആ വലിയ അസുരയുദ്ധത്തിൽ ഞാൻ തനിച്ചല്ലെന്നും, എനിക്കായി ജീവൻ കൊടുക്കാൻ മാത്രമല്ല, എന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ കെൽപ്പുള്ള വലിയൊരു ശക്തിയായി അവർ മാറിക്കഴിഞ്ഞുവെന്നും ആ നിമിഷം ഞാൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
പ്രപഞ്ചം എനിക്കായി ഒരുക്കിയ സൈന്യം ആ കൊടുംകാറ്റിൽ അണിനിരന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുള്ള ആ അമാനുഷിക പ്രകടനത്തിനൊടുവിൽ, യാതൊരു ആയാസവുമില്ലാതെ അവർ മൂവരും കുതിച്ചുപായുന്ന ആ തീവണ്ടിയുടെ വാതിൽപ്പടിയിലേക്ക് ഒരു തൂവൽ പോലെ തിരികെ പറന്നിറങ്ങി. അവരുടെ ശ്വാസം നേരിയ തോതിൽ ഉയർന്നിരുന്നെങ്കിലും, ആ മുഖങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ പുതിയ ശക്തിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്റെ വല്ലാത്തൊരു ആത്മവിശ്വാസം തുടിച്ചുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.