എന്റെ വിരലുകളിലേക്ക് ഇറ്റുവീണ ആമിയുടെ ആ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾക്ക് തിളക്കുന്ന ചോരയുടെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഒരുതുള്ളി കണ്ണുനീർ എന്റെ ചർമ്മം തുളച്ച് ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് വീണുടഞ്ഞത്. എന്നെ ഓർമ്മയില്ലാത്ത അവളെയോർത്ത് ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ഓർക്കുമ്പോൾ… ആ ചിന്തകൾ എന്റെ സമനില തെറ്റിക്കുകയായിരുന്നു.
എന്റെ മുഖത്തെ ആ വലിയ ആന്തരിക സംഘർഷം കണ്ട്, മാനസ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു ഉപദേശകയുടെ ഭാവമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എല്ലാം തുറന്നുപറയുന്ന ഒരു മാർഗ്ഗദർശിയുടെ ശാന്തതയായിരുന്നു.
“ഇത്രയും സത്യങ്ങൾ, നിന്റെ നെഞ്ച് പിളർക്കുന്ന ഈ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ എന്തിനാണ് ഈ അവസാന നിമിഷം നിന്നോട് പറയുന്നതെന്ന് നീ ഇപ്പോൾ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാകും…”
മാനസയുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
“ഒരു വലിയ യുദ്ധത്തിന് പുറപ്പെടുന്ന പോരാളിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം കെടുത്താനല്ല ഞാൻ ഇത്രയും പറഞ്ഞത്. മറിച്ച്, നീ നടന്നുകയറാൻ പോകുന്ന ആ അഗ്നിപർവ്വതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചൂട് എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് നീ മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞിരിക്കണം. അന്ധനായ ഒരു പോരാളിയായി നീ ആ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിൽക്കരുത്.”
പുറത്ത് കാറ്റിന്റെ സീൽക്കാരം ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിച്ചു. മാനസ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“കാരണം ദേവാ… അന്തിമമായ തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടത് നീയാണ്! ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ രക്ഷിക്കാൻവേണ്ടി ഇന്ദ്രനീലത്തെ നശിപ്പിച്ച് സ്വന്തം ഓർമ്മകളുടെ ശവപ്പറമ്പിൽ നീ ഏകാന്തനായി ജീവിക്കണമോ, അതോ വരാൻ പോകുന്ന സർവ്വനാശത്തിന് ഈ ലോകത്തെ വിട്ടുകൊടുക്കണമോ എന്ന് നിനക്ക് തീരുമാനിക്കാം. എനിക്ക് നിന്നെയോ നിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെയോ നിർബന്ധിക്കാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ, ഒന്നോർക്കുക…”
മാനസ പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, വളരെ ഗൗരവത്തിൽ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“നീ എടുക്കുന്ന ഏത് തീരുമാനത്തിനും ഈ പ്രപഞ്ചം നിന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും അതിന്റേതായ വലിയൊരു വില ഈടാക്കിയിരിക്കും! പ്രപഞ്ച നിയമമാണത് ദേവാ… ഇവിടെ ഒന്നും വെറുതെ കിട്ടില്ല, ജീവൻ കൊടുത്താൽ മാത്രമേ ജീവൻ തിരികെ ലഭിക്കൂ. നീ പോകുന്ന വഴിയുടെ അവസാനമുള്ള ആ വില കൊടുക്കാൻ നീ തയ്യാറാകണം.”
ആ വാക്കുകൾ വല്ലാത്തൊരു ഭാരത്തോടെയാണ് ആ കരിങ്കൽ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിയത്. എല്ലാവരും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ വാക്കുകൾ കേട്ടുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇനി അവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്നോ, ആ കാലചക്രം തിരിയുമ്പോൾ പ്രപഞ്ചം നിനക്കായി എന്താണ് കാത്തുവെച്ചിരിക്കുന്നതെന്നോ കൃത്യമായി എനിക്കറിയില്ല ദേവാ. എന്റെ അറിവുകൾക്കും അതീതമാണ് വരാൻ പോകുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളിലെ പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റങ്ങൾ. എന്തും സംഭവിക്കാം… ഒരുപക്ഷേ ഇതിലും വലിയൊരു ദുരന്തം നിന്നെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടാകാം. ഞാൻ നിനക്ക് മുന്നിൽ എല്ലാ സത്യങ്ങളും തുറന്നുവെച്ചു കഴിഞ്ഞു.”
മാനസ പതുക്കെ ഒരു ചുവട് പുറകോട്ട് വെച്ചു. ആ വലിയ കരിങ്കൽ കണ്ണുകളിൽ എനിക്കായി കാത്തുവെച്ച വലിയൊരു പ്രതീക്ഷ മിന്നിമറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
“ചിന്തിക്കുക ദേവാ… നിന്റെ ആന്തരിക യുദ്ധം ഇവിടെ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഏത് വഴി വേണമെന്ന് തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടത് നീ മാത്രമാണ്!”
ഇത്രയും പറഞ്ഞ് മാനസ ആ കരിങ്കൽ വാതിലിന്റെ പടിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനിന്നു. പുറത്തെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പെയ്യുന്ന ആ മഴപോലെ, എന്റെ മനസ്സിലും ആയിരം ചിന്തകൾ ഒന്നിച്ചു പെയ്യുകയായിരുന്നു… ഞാൻ എന്ത് തീരുമാനമാണ് എടുക്കേണ്ടത്? സ്വന്തം പ്രണയത്തെ ബലികൊടുത്ത്, എല്ലാം ഓർമ്മയുള്ള ഒരു അപരിചിതനായി ഞാൻ ജീവിക്കണോ? എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ആ മഴയുടെ ശബ്ദത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആ ഭയാനകമായ സത്യത്തിന്റെ വലിയ ഭാരം നെഞ്ചിലേറ്റി ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ആ വലിയ വാതിൽ കടന്ന് പുറത്തെ സിറ്റൗട്ടിലേക്കിറങ്ങി…