“ആ ഇന്ദ്രനീലത്തെ ആരാണോ നശിപ്പിക്കുന്നത്… സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് ആ മഹാശക്തിയെ തകർത്ത് കാലചക്രത്തെ പിന്നോട്ട് തിരിക്കുന്നത് ആരാണോ, അവർക്ക് മാത്രം ഈ ഓർമ്മകളൊന്നും നഷ്ടപ്പെടില്ല! ആ കാലത്തിന്റെ പൊട്ടിത്തെറിയിൽ മറ്റെല്ലാവരുടെയും ഓർമ്മകൾ പൂർണ്ണമായും മായ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ഇന്ദ്രനീലത്തെ നശിപ്പിച്ചവന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം എല്ലാം അതുപോലെ നിലനിൽക്കും. അതെ ദേവാ… അന്ന് ആ രത്നം തകർക്കുന്നത് നീയാണെങ്കിൽ, നിനക്ക് മാത്രം ഈ ഭൂതകാലം നഷ്ടപ്പെടില്ല!”
ഇതുകേട്ടപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിൽ ചെറിയൊരു ആശ്വാസമാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്. എനിക്ക് എന്റെ ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെടില്ലല്ലോ… ഞാൻ എന്റെ ആമിയെയും നിധിയെയുമെല്ലാം ഓർക്കുമല്ലോ!
എന്റെ മുഖത്തെ ആ നേരിയ ആശ്വാസം കണ്ടതും മാനസയുടെ ചുണ്ടിൽ വളരെ വേദന നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി വിടർന്നു.
“നിനക്ക് സമാധാനമായോ ദേവാ? എങ്കിൽ കേട്ടോ… അതൊരു അനുഗ്രഹമല്ല, മറിച്ച് ഈ പ്രപഞ്ചം നിനക്ക് നൽകാൻ പോകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശാപമാണത്! ഭയാനകമായ കൊടുംശാപം!”
ഞാൻ ഞെട്ടലോടെ മാനസയെ നോക്കി. ശാപമോ! എല്ലാം ഓർക്കാൻ കഴിയുന്നത് എങ്ങനെയാണ് ശാപമാകുന്നത്? എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ചോദ്യം അവർക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.
“അതെ ദേവാ, ശാപം തന്നെ!”
മാനസയുടെ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു.
“നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഇവർ എല്ലാവരും ഉണ്ടാകും. ഈ ചിരിയും, ഈ പ്രണയവും, നിങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു കടന്നുപോയ ഈ ഭയാനകമായ നിമിഷങ്ങളും നിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചലച്ചിത്രം പോലെ മായാതെ നിൽക്കും. പക്ഷേ… തിരിച്ച് ഇവരുടെ മനസ്സിൽ നീ ഉണ്ടാകില്ല! കാലചക്രം തിരിഞ്ഞ് നിങ്ങൾ പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ… നീ ഓടിച്ചെന്ന് ഈ ആമിയെയും നിധിയെയും നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നീ വെറുമൊരു അന്യൻ മാത്രമായിരിക്കും! യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ, ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു അപരിചിതനെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവർ നിന്നെ നോക്കും. നിന്റെ സ്നേഹം അവർക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകില്ല.”
മാനസയുടെ ഓരോ വാക്കും എരിയുന്ന കനൽപോലെയാണ് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണത്.
“ഒന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ ദേവാ…”
മാനസയുടെ ശബ്ദം ഒരു രോദനം പോലെ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
“നിനക്ക് ജീവനായവരൊക്കെ നിനക്ക് മുന്നിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ, അവരുടെ ഓർമ്മകളുടെ ലോകത്ത് നിനക്കൊരു സ്ഥാനവുമില്ലെന്നറിയുമ്പോൾ നിന്റെ ഹൃദയം പിളർന്നുപോകില്ലേ? അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയാൻ തോന്നുമ്പോൾ, നിനക്കതിന് അവകാശമില്ലെന്ന് കാലം നിന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും. ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സ്നേഹത്തിന്റെ കടൽ അലറിയടിക്കുമ്പോഴും, അത് പുറത്തുകാണിക്കാൻ കഴിയാതെ, വെറുമൊരു അപരിചിതനായി അവർക്കിടയിലൂടെ നിനക്ക് നടക്കേണ്ടി വരും. ഓർമ്മകളുടെ വലിയൊരു ശവപ്പറമ്പും നെഞ്ചിലേറ്റി, എല്ലാം ഓർമ്മയുള്ള ഒരേയൊരാളായി ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നത് എത്ര വലിയ നരകമാണെന്ന് നിനക്ക് ഊഹിക്കാൻ കഴിയുമോ?”
പുറത്ത് ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്ക് പോലും എന്റെ നെഞ്ചിലെ തീ കെടുത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
“പ്രപഞ്ചത്തെ രക്ഷിച്ചതിന്റെ പേരിൽ, ഈ ഭൂമി നിനക്കായി കാത്തുവെച്ചിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷയായി തീരും ആ ഏകാന്തത… ആർക്കും നിന്നെ ഓർമ്മയില്ലാത്ത, എന്നാൽ നിനക്കെല്ലാം ഓർമ്മയുള്ള ആ ഭയാനകമായ ഏകാന്തത!”
മാനസ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ കാലുകൾക്ക് ബലം നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ശരിയാണ്, അതൊരു വലിയ ശാപം തന്നെയാണ്. എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ പോലും ഓർമ്മയില്ലാത്ത എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മുന്നിൽ, അവരുടെ ഓരോ ചലനവും ഓർമ്മയിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ജീവിക്കണം! ഞാൻ വെറുമൊരു അന്യനായി അവരുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് എങ്ങനെയെനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയും? പെയ്യുന്ന കൊടുംമഴയുടെ ശബ്ദത്തെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ, വരാൻ പോകുന്ന ആ വലിയ ശൂന്യത എന്റെ കാതുകളിൽ അലറിയടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്, എന്റെ വലംകൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന ആമിയുടെ കൈകളിൽ നിന്നും ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ എന്റെ വിരലുകളിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്നത്. അവളും വരാൻ പോകുന്ന ആ വലിയ വേദനയുടെ ആഴം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.