ശരണ്യ: “എന്താടാ വിനു? എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? എവിടെയാണ് നിങ്ങൾ? അവൻ എവിടെയാണ്?” അവളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
വിനുവും ഹരീഷും ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു. അവർ ഉടൻ തന്നെ അന്നത്തെ ക്ലാസ് കട്ട് ചെയ്ത് അമലിനെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി
ശരണ്യ ഹരീഷിന്റെയും വിനുവിന്റെയും അടുത്തെത്തി. അവരുടെ മുഖം വിഷാദഭരിതമായിരുന്നു.
ശരണ്യ: “നിങ്ങൾ പറ, അമലിന് എന്തുപറ്റി? അവന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് എന്തോ വലിയ പ്രശ്നം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.”
വിനു: “മാഡം, കഴിഞ്ഞ ദിവസം അനിത ചേച്ചിയുടെ കല്യാണമായിരുന്നു…” വിനു സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളെല്ലാം ശരണ്യയോട് പറഞ്ഞു. കല്യാണ വീട്ടിലെ അപമാനം, ക്യാമറ ഫൂട്ടേജ് അമലിന്റെ ഫോണിൽ കണ്ടെത്തിയത്, കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ മർദ്ദനം, സൗമ്യയുടെ വാക്കുകൾ, ആശുപത്രിയിൽ ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത അവസ്ഥ… എല്ലാം അവർ ശരണ്യയെ അറിയിച്ചു.
ശരണ്യ എല്ലാം കേട്ട് തളർന്നു പോയി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ശരണ്യ: (ദേഷ്യത്തോടെ) “എന്ത് കഷ്ടമാണിത്! അമലിനെപ്പോലെ ഒരാൾ ഇത് ചെയ്യുമെന്ന് നിങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചോ? അവനെയോ അവന്റെ ഫോണിനെയോ ആർക്കോ ഫ്രെയിം ചെയ്യാൻ പറ്റും! അവന്റെ സ്വഭാവം എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയില്ലേ? അവനെ അടിച്ചതിന് അവന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് നല്ല ശിക്ഷ കിട്ടും!”
ഹരീഷ്: “ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല മാഡം. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ അവനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയത്. ഇപ്പോൾ അവന്റെ വീട്ടുകാർ പോലും അവനെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. മാഡമാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏക പ്രതീക്ഷ.”
ഐ.സി.യുവിന്റെ മുന്നിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന വിനുവിനെയും ഹരീഷിനെയും കണ്ട് അവളുടെ നെഞ്ച് വേദനിച്ചു.
ഐ.സി.യുവിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ തകർത്തു. കട്ടിലിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന അമൽ. അവന്റെ മുഖത്തും ശരീരത്തും ചതവുകൾ. അവന്റെ ജീവൻ നിലനിർത്താനായി വെച്ചിട്ടുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ.
ശരണ്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അന്ന് തന്നെ സഹായിച്ച ധീരനായ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ഈ അവസ്ഥ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവൾ മെല്ലെ അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു.
അമൽ ഇപ്പോൾ പ്രായത്തിലും സ്ഥാനത്തിലും അവളുടെ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നില്ല, അവൻ അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനായ ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നു.
അവൾ ഉടൻ തന്നെ ഡോക്ടർമാരുമായി സംസാരിച്ചു. “എന്റെ ചെലവിൽ അവന് വേണ്ട എല്ലാ ചികിത്സയും നൽകണം. അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളാണ് ഞാനെല്ലാം. എല്ലാ ഫോർമാലിറ്റികളിലും ഞാനായിരിക്കും ഒപ്പിടുന്നത്.”
ഡോക്ടർമാർ അവളുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ചു. കാരണം, അമലിന് വേണ്ടി ആരും അവിടേക്ക് വന്നിരുന്നില്ല. അമലിന് എന്ത് ചികിത്സ വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ശരണ്യ ഒപ്പിട്ടു. അവന് വേണ്ട മരുന്നുകളും പരിചരണവും ഉറപ്പാക്കി.
ശരണ്യയ്ക്ക് അമലിനെ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ ഒരിക്കലും അനിതയുടെയോ, സൗമ്യയുടെയോ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് എത്തിനോക്കില്ല എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം, ഡോക്ടർമാർക്ക് ആശ്വാസവാർത്ത നൽകാനായി. “പേടിക്കാനില്ല. അവന്റെ അവസ്ഥ മെച്ചപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആന്തരിക മുറിവുകൾ ഗുരുതരമല്ല. 48 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവൻ അപകടനില തരണം ചെയ്യും.”
ഒരു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അപകടനിലയിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പുറത്തായി. അവന് ബോധം വന്നു.
കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ അവൻ കണ്ടത് വിനുവിനെയും ഹരീഷിനെയും, പിന്നെ… ശരണ്യയെയും.
ശരണ്യയുടെ മുഖത്ത് ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അമലിനെ കണ്ട ആശ്വാസത്താൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
അമൽ സുരക്ഷിതനാണെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ, ശരണ്യ വിനുവിനോടും ഹരീഷിനോടും സംസാരിച്ചു.
ശരണ്യ: “അമലിന് ഇനി ഇവിടെ തുടരുന്നത് ശരിയല്ല. അവന്റെ വീട്ടുകാർ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്, അവനെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയാൽ കൂടുതൽ മാനസികമായി തളർന്നു പോകും. അതുകൊണ്ട്…”
വിനു: “മാഡം, അവനെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവാം. ഞങ്ങളവനെ നന്നായി നോക്കിക്കോളാം.”