അങ്ങനെ, പതിനൊന്ന് തലമുറ മുൻപ് സംഭവിച്ച പ്രണയദുരന്തത്തിൻ്റെ അലകൾ അവസാനിച്ചു. അമലിനും ശരണ്യക്കും നീതി ലഭിച്ചു. അവരുടെ ജീവിതം പ്രതീക്ഷയുടെയും സ്നേഹത്തിൻ്റെയും പുതിയ അധ്യായത്തിലേക്ക് കടന്നു.
കോടതിയിൽ നീതി നടപ്പാക്കപ്പെട്ടതോടെ, വാസുദേവൻ്റെയും മാലതിയുടെയും മനസ്സിൽ സന്തോഷവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞു. അമൽ നിരപരാധിയാണെന്ന് ലോകമറിഞ്ഞു. ഹർഷൻ നാഥ് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ലോകനാഥൻ്റെയും നാണിക്കുട്ടിയുടെയും പ്രണയം പൂർത്തിയാവാനുള്ള സമയം സമാഗതമായി.
വിശ്വനാഥ ശർമ്മയുടെ വാക്കുകൾക്ക് അനുസൃതമായി, അവർ അമലിൻ്റെയും ശരണ്യയുടെയും വിവാഹം എത്രയും പെട്ടെന്ന് നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. അവർക്ക് കാത്തിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഈ മംഗല്യം അവരുടെ കുടുംബത്തിൻ്റെ ശാപമോക്ഷമായിരുന്നു.
അമലിൻ്റെ ചേച്ചി അനിതയുടെ വിവാഹം നടന്ന അതേ ഹാളിൽ വെച്ച് തന്നെ, ഏറ്റവും ഐശ്വര്യത്തോടെയും ഗംഭീരവുമായി അമലിൻ്റെയും ശരണ്യയുടെയും വിവാഹം നടത്താൻ വാസുദേവൻ തീരുമാനിച്ചു. ആദ്യ വിവാഹത്തിൽ സംഭവിച്ച ദുരിതങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയതിൻ്റെ ശുഭസൂചനയായി ഇത് മാറണമെന്ന് അവർ ആഗ്രഹിച്ചു.
വാസുദേവൻ്റെ കുടുംബവും, മാലതിയുടെ കുടുംബവും, അതുലിൻ്റെ വീട്ടുകാരും ചേർന്ന് വിവാഹ ഒരുക്കങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു. ശരണ്യക്ക് പ്രായം കൂടുതലുണ്ട് എന്ന ചിന്തയോ, കോളേജ് അധ്യാപികയാണ് എന്ന വേർതിരിവോ അവിടെ ആർക്കുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ അമലിൻ്റെ നാണിക്കുട്ടിയാണ്! അവർ രണ്ടുപേരും പൂർത്തിയാക്കേണ്ട ഒരു നിയോഗമുണ്ട്.
വിവാഹത്തിൻ്റെ തലേദിവസം രാത്രി വീട്ടിൽ നിറപറയും നിലവിളക്കും വെച്ച്, എല്ലാവരും ചേർന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. ആദ്യമായി ആ വീട്ടിൽ ഒരു പൂർണ്ണ മനസ്സോടെയുള്ള സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
വിവാഹദിവസം, പാലക്കാട്ടെ ആ വലിയ കല്യാണ മണ്ഡപം സ്വർണ്ണവർണ്ണത്തിലും ചുവപ്പ് പട്ടിലുമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. ശരണ്യ, ചുവന്ന പട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, ഒരു സാധാരണ മണവാട്ടിയുടെ ലജ്ജയോടെ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് വന്നു. പ്രായം ഒരു വിഷയമല്ലാത്തവിധം അവളുടെ മുഖം സന്തോഷത്താൽ തിളങ്ങി. അമൽ, വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച്, രാജകുമാരനെപ്പോലെ അവളെ സ്വീകരിച്ചു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഇടഞ്ഞപ്പോൾ, പതിനൊന്ന് തലമുറയായി കാത്തിരുന്ന ഒരു പ്രണയത്തിൻ്റെ പൂർണ്ണത ആ കാഴ്ചയിൽ നിറഞ്ഞു.
മുഹൂർത്തമായി. വാദ്യമേളങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ അമൽ, ശരണ്യയുടെ കഴുത്തിൽ മംഗല്യസൂത്രം ചാർത്തി.
ആ നിമിഷം. വർഷങ്ങളോളം നീണ്ട കാത്തിരിപ്പും, വേദനകളും, അപമാനങ്ങളും, ഭയങ്ങളും… എല്ലാം ആ സ്വർണ്ണത്താലിയിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. വാസുദേവൻ്റെയും മാലതിയുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവർ അവരുടെ മകന് വേണ്ടി മാത്രമല്ല, ലോകനാഥനും നാണിക്കുട്ടിക്കും വേണ്ടിയാണ് കണ്ണീരണിഞ്ഞത്. ശാപം നീങ്ങി, നിയോഗം പൂർത്തിയായി.
അമലും ശരണ്യയും പരസ്പരം പുഞ്ചിരിച്ച്, ജീവിതാവസാനം വരെ ഒന്നിച്ചുണ്ടാകുമെന്ന പ്രതിജ്ഞ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു.
വിവാഹം ഒരു വലിയ ആഘോഷമായി മാറി. ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും കോളേജിലെ അധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളും (ഹർഷൻ ഒഴികെ) അവരെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ എത്തി.
ഫോട്ടോ സെഷനുകളും കുടുംബത്തിൻ്റെ ബഹളങ്ങളും നടക്കുമ്പോൾ, അമലും ശരണ്യയും ആളുകൾക്കിടയിൽ തിളങ്ങി നിന്നു. അപ്പോഴാണ് ഹാളിൽ ഒരു മൂലയ്ക്ക്, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, വിഷാദഭാവത്തോടെ നിൽക്കുന്ന ഒരു രൂപം അവരുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. അത് സൗമ്യയായിരുന്നു.
വ്യാജ വീഡിയോ ഉണ്ടാക്കിയതിൽ അവൾക്ക് പങ്കില്ലെങ്കിലും, അമലിനെ പ്രണയിച്ചതിൻ്റെ പേരിൽ അവനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിക്കാതിരുന്നതിൽ അവൾക്ക് വലിയ കുറ്റബോധമുണ്ടായിരുന്നു. ഹർഷൻ്റെ ഗൂഢാലോചനയെക്കുറിച്ച് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അമലിന് സംഭവിച്ച ദുരിതങ്ങളുടെ പേരിൽ അവൾക്ക് സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ പതിയെ നടന്ന് അടുത്തെത്തി, അമലിൻ്റെയും ശരണ്യയുടെയും കൈയ്കളിൽ പൂക്കൾ വെച്ചുകൊടുത്തു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം വിഷാദഭാവം നിറഞ്ഞു, എങ്കിലും അവൾ ഒരു പുഞ്ചിരി വരുത്തി: “കൺഗ്രാജുലേഷൻസ് അമൽ, ശരണ്യ ടീച്ചർ.”