അവൾ അധികം സംസാരിക്കാതെ വേഗം തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
എല്ലാ തിരക്കുകളും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അമലിന് സൗമ്യയുടെ വിഷമം മനസ്സിലായി. അവൾ നിരപരാധിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവനോടുണ്ടായിരുന്നത് നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നു.
”നമുക്കൊന്ന് സൗമ്യയെ കണ്ടിട്ട് പോയാലോ ശരണ്യ?” അമൽ ചോദിച്ചു.
ശരണ്യക്ക് ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു. അമലിനോടുള്ള സൗമ്യയുടെ അടുപ്പം അവളിൽ ഒരു ചെറിയ സ്വാർത്ഥത (Possessiveness) ഉണ്ടാക്കി. “വേണോ അമൽ? അവൾ വിഷമത്തിലല്ലേ? നമ്മൾ പോയാൽ…”
”വേണ്ട ശരണ്യ. അവൾക്ക് എന്നോടുള്ള പ്രണയം സത്യമായിരുന്നു. എനിക്ക് അവളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ പറ്റില്ല. അവൾ നിരപരാധിയാണ്. നമുക്ക് പോയി ആശ്വസിപ്പിക്കാം.” അമൽ നിർബന്ധിച്ചു.
അവർ പുറത്തെ പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ സൗമ്യയെ കണ്ടെത്തി. അവൾ കാറിനരികിൽ നിന്നിരുന്നു.
”സൗമ്യാ…” അമൽ വിളിച്ചു.
അമലിനെയും ശരണ്യയെയും കണ്ടതും അവളുടെ മുഖം മാറി. ആ നിമിഷം വരെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ദുഃഖം അണപൊട്ടിയൊഴുകി. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമലിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
”എല്ലാം… എല്ലാം എൻ്റെ തെറ്റാണ് അമൽ. ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിച്ചതുകൊണ്ടാണ്… എനിക്ക് നിന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാനൊരു തെറ്റും ചെയ്തില്ലെങ്കിലും, എല്ലാം ഞാൻ കാരണമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.”
ശരണ്യക്ക് അമലിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുള്ള അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. അവൾ വേഗത്തിൽ അമലിൻ്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
അമൽ, സൗമ്യയുടെ തോളിൽ തട്ടി അവളെ മെല്ലെ അകറ്റി മാറ്റി. “സൗമ്യാ, അത് സാരമില്ല. നീ കാരണം ഒന്നുമല്ല സംഭവിച്ചത്. ഇത് വിധി. വിധി നമ്മളെ വേർപെടുത്തി, എൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ശരണ്യയെ കൊണ്ടുവന്നു. നീയും ഉടൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും. വിഷമിക്കരുത്.”
സൗമ്യ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു, ശരണ്യയെ നോക്കി. “ടീച്ചർ… നിങ്ങളെ എൻ്റെ കൂട്ടുകാരിയെന്ന നിലയിലും സീനിയറെന്ന നിലയിലും എനിക്കറിയാം. നിങ്ങളെ അമൽ പ്രണയിച്ചതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്. ലോകനാഥൻ്റെയും നാണിക്കുട്ടിയുടെയും കഥ ഞാൻ കേട്ടപ്പോൾ… എനിക്കിപ്പോൾ ദുഃഖമില്ല. സന്തോഷമേ ഉള്ളൂ.”
അവൾ അവരെ നോക്കി ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പോയി.
ശരണ്യ അമലിൻ്റെ കൈയ്കളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അമൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ശരണ്യയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കാറിൽ കയറി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
അന്ന് രാത്രി, റിസപ്ഷനും കഴിഞ്ഞ് അവർ വീട്ടിലെത്തി. വീട് നിറയെ ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമായിരുന്നു. അമലിൻ്റെ മുറി, കസിൻസ് ചേർന്ന് പൂക്കളും വർണ്ണ പേപ്പറുകളും ഉപയോഗിച്ച് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
എല്ലാവരും അവരെ മുറിയിലാക്കി, നല്ല രാത്രി ആശംസകൾ നേർന്ന് വാതിൽ അടച്ചു. പുറത്ത് ശാന്തമായ നിശബ്ദത.
മുറിയിൽ, പരസ്പരം നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അമലും ശരണ്യയും. ശരണ്യ ചുവന്ന പട്ടുസാരിയിൽ, മുല്ലപ്പൂ ചൂടി, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ തിളങ്ങി നിന്നു. ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ. അമൽ, തൻ്റെ പ്രണയിനിയെ, തൻ്റെ ലോകനാഥൻ്റെ പ്രണയിനിയെ, പൂർണ്ണമായി സ്വന്തമാക്കാൻ പോവുകയായിരുന്നു.
അവൾ പതിയെ നടന്ന് കണ്ണാടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അമൽ പിന്നിലൂടെ നടന്ന് അവളുടെ അടുത്തെത്തി, തൻ്റെ പ്രണയത്തിൻ്റെയും കരുതലിൻ്റെയും അടയാളമായി അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി.
”എൻ്റെ ശരണ്യാ…” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
ശരണ്യ കണ്ണാടിയിലൂടെ അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പതിനൊന്ന് തലമുറയുടെ കാത്തിരിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാരിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൾ ഓരോ ആഭരണങ്ങളും പതിയെ അഴിച്ചുമാറ്റി. അവൻ്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ അവളുടെ തടിച്ച ഇരുണ്ട ശരീരം (Full figured dusky body) മെല്ലെ വെളിപ്പെട്ടു. അവൾക്ക് ആദ്യമായി ഒരു മണവാട്ടിയായതിൻ്റെ ലജ്ജ തോന്നി.
പതുക്കെ, അവർ പരസ്പരം വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചുമാറ്റി.
അമൽ അവളുടെ ആ വലിപ്പമേറിയ അവളുടെ മുലകളെ അവൻ തഴുകുകയും അവളുടെ പർപ്പിൾ നിറത്തിലുള്ള മുല ഞെട്ടുകളെ വായിലിട്ടു നുണഞ്ഞും നക്കിയും അവയെ ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങി.